VII SA/Wa 31/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze sprzeciwu J. Sp. z o.o. z siedzibą w M. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 24 listopada 2025 r., nr 1393/OPO/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz J. Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych i zero groszy). I 1. W dniu 17 grudnia 2025 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. spółka J. Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: skarżąca) – zastępowania przez pełnomocnika procesowego w osobie adwokata – wniosła za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego sprzeciw od decyzji tego organu z 24 listopada 2025 r. (nr 1393/OPO/2025). 2. Sprzeciw został wniesiony w związku z następującym stanem faktycznym: 2.1. Decyzją z 11 lipca 2019 r. (nr 250/B/2019) Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 71 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm.; dalej: p.b.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 995, ze zm.; dalej: u.s.p.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta W. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1817; dalej: ustawa w. ), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 12 kwietnia 2019 r. (uzupełnionego w dniu 11 lipca 2019 r.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora – spółki J. Sp. z o.o. [...] Sp.k. z siedzibą w W. , obejmujące przebudowę lokalu usługowego na potrzeby sklepu drogeryjnego Rossmann wraz ze zmianą sposobu użytkowania części garażu (dla czterech samochodów osobowych) zlokalizowanego w parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego, na lokal usługowy oraz usytuowanie sześciu nowych miejsc postojowych w garażu podziemnym budynku przy ul. E. [...] w W. , na terenie działek ewidencyjnych o numerach [...] z obrębu [...] . 2.2. W dniu 28 listopada 2019 r. Wspólnota Mieszkaniowa E. [...] w W. (dalej: wspólnota) złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją z 11 lipca 2019 r., wskazując przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. 2.3. Postanowieniem z 21 lutego 2020 r. (nr 163/P/A/2020) Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 123 k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 2 u.s.p. oraz art. 1 ust. 1 ustawy w. , odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. 2.4. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła wspólnota. 2.5. Postanowieniem z 23 czerwca 2020 r. (nr 278/OPON/2020) Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b., uchylił postanowienie z 21 lutego 2020 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 2.6. Na powyższe postanowienie skargę do sądu administracyjnego wniósł inwestor. 2.7. Wyrokiem z 16 grudnia 2020 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1497/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę inwestora na postanowienie z 23 czerwca 2020 r. 2.8. Od powyższego orzeczenia inwestor wniósł skargę kasacyjną. 2.9. W dniu 21 lutego 2022 r. inwestor został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego, a w jego miejsce wstąpiła skarżąca. 2.10. Postanowieniem z 3 czerwca 2022 r. (nr 400/P/A/2022) Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 u.s.p. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy w. , wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją z 11 lipca 2019 r. 2.11. Postanowieniem z 13 lipca 2022 r. (nr 529/P/A/2022) Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie wznowieniowe do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku z zaskarżeniem przez inwestora wyroku z 16 grudnia 2020 r. 2.12. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła wspólnota. 2.13. Postanowieniem z 5 października 2022 r. (nr 372/OPON/2022) Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 82 ust. 3 p.b., uchylił postanowienie z 13 lipca 2022 r. 2.14. Na powyższe postanowienie skargę do sądu administracyjnego wniosła skarżąca (jako następca prawny inwestora). 2.15. Wyrokiem z 13 kwietnia 2023 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2066/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej na postanowienie z 5 października 2022 r. 2.16. Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wniosła skarżąca. 2.17. Wyrokiem z 19 grudnia 2023 r. (sygn. akt II OSK 827/21) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną inwestora od wyroku z 16 grudnia 2020 r. 2.18. Wyrokiem z 19 grudnia 2023 r. (sygn. akt II OSK 1757/23) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej od wyroku z 13 kwietnia 2023 r. 2.19. Decyzją z 10 marca 2025 r. (nr 60/MOK.PB/2025/X) Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 u.s.p. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy w. , odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z 11 lipca 2019 r. W ocenie organu wspólnota już 22 października 2019 r. posiadała wiedzę o dowodach, które – jej zdaniem – stanowiły podstawę do złożenia wniosku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Ponieważ termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., wynosi miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zaś rzeczony wniosek został złożony przez wspólnotę w dniu 28 listopada 2019 r., czyli w sytuacji, w której wiedziała ona o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania od 22 października 2019 r., należało uznać wniosek o wznowienie postępowania za wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu. 2.20. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła wspólnota, podnosząc że z dokumentacją projektową zapoznała się dopiero w dniu 28 października 2019 r. 2.21. Wezwaniem z 29 lipca 2025 r. (znak: WIR-II.7840.2.15.2025.GGC) Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., wspólnota została wezwana – w terminie czternastu dni od dnia doręczenia tego wezwania – do wskazania i poparcia dowodami daty otrzymania dokumentacji projektowej. 2.22. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwanie nie została podjęta przez wspólnotę w terminie i została zwrócona do nadawcy. 2.23. Decyzją z 24 listopada 2025 r. (nr 13939/OPO/2025) Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b., uchylił decyzję z 10 marca 2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy nie wynikało jednoznacznie, kiedy wspólnota otrzymała zapoznała się z dokumentacją inwestycji, a tym samym zachodzi konieczność ustalenia konkretnej daty w okresie pomiędzy "22 października 2022" r. a "2 listopada 2022" r. (takie daty podano w uzasadnieniu decyzji – uwaga WSA). To zaś przekładało się na konieczność wydania decyzji kasatoryjnej w sprawie i obowiązku poczynienia stosownych ustaleń przez Prezydenta m.st. Warszawy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Jako adresatów powyższej decyzji wskazano wspólnotę oraz inwestora. 3. W sprzeciwie od decyzji z 24 listopada 2025 r. skarżący zarzucił temu rozstrzygnięciu obrazę: 1) art. 28 i art. 29 k.p.a. "poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do podmiotu nieistniejącego, tj. do J. Sp. z o.o. [...] Sp.k., podczas gdy spółka J. Sp. z o.o. [...] Sp.k. została przejęta przez J. sp. z o.o. w trybie art. 492 § 1 KSH, a zatem to J. sp. z o.o. powinna być adresatem zaskarżonej decyzji, co stanowi kwalifikowaną wadę decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 KPA"; 2) art. 138 § 2 k.p.a. "poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na niezasadnym uchyleniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, pomimo że Prezydent m.st. Warszawy dokonał merytorycznego rozpoznania wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej E. [...] w W. o wznowienie postępowania, w konsekwencji czego decyzja organu pierwszej instancji została uchylona na podstawie błędnych ustaleń Wojewody Mazowieckiego, przy jednoczesnym braku potrzeby uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie uzasadniającym przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a tym samym w niniejszej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki warunkujące wydanie przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji kasatoryjnej"; 3) art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. "poprzez nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego oraz błędne przyjęcie, że zachodziła konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności poprzez pominięcie, iż postanowieniem nr 400/P/A/2022 z dnia 3 czerwca 2022 r. Prezydent m.st. Warszawy wznowił postępowanie, zaś decyzja nr 60/MOK.PB/2025/X została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 KPA po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia istnienia przesłanki kasatoryjnej i uchylenia decyzji organu pierwszej instancji". Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z załączonej do sprzeciwu informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] według stanu na dzień 17 grudnia 2025 r. dotyczącej inwestora – na okoliczność skierowania zaskarżonej decyzji do podmiotu nieistniejącego. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. 4. W odpowiedzi na powyższy sprzeciw, zawartej w piśmie procesowym z 9 października 2025 r., Wojewoda Mazowiecki wniósł o jego oddalenie. II Stosownie do art. 64d § 1 w związku z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym. III 1. Na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) Sąd postanowił dopuścić dowód uzupełniający z załączonej do sprzeciwu informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] według stanu na dzień 17 grudnia 2025 r. dotyczącej spółki J. Sp. z o.o. [...] Sp.k. z siedzibą w W. . 2. Stosownie do powyższej informacji rzeczona spółka została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 21 lutego 2022 r. IV Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. W myśl art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 3 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.). 2. Przed ustosunkowaniem się do rozpatrywanego sprzeciwu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W myśl art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Stosownie zaś do art. 138 § 2b k.p.a. nie stosuje się art. 138 § 2 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2 lub 3 k.p.a., a organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 albo 4 k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się, że "przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu" (wyrok NSA z 19 września 2017 r., sygn. akt I OSK 517/17, LEX nr 2424889). Zatem – zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. – organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Natomiast w myśl art. 136 § 2 k.p.a. jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że decyzja kasatoryjna może zostać wydana w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy – a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. Analiza art. 138 § 2 w związku z art. 136 k.p.a. prowadzi zatem do wniosku, że możliwość wydania decyzji kasatoryjnej występuje w sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z 3 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 3928/17, LEX nr 3038246). Ponadto należy zwrócić uwagę, że wydanie jakiejkolwiek decyzji przez organ odwoławczy możliwe jest dopiero po należytym przeprowadzeniu postępowania drugoinstancyjnego, w którym każda z jego stron miała umożliwiony czynny udział w sprawie, polegający w szczególności na możliwości wypowiedzenia się odnośnie do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (por. np. prawomocne wyroki WSA w Warszawie z 7 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2771/23, jeszcze niepubl. oraz 20 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2321/25, jeszcze niepubl.). 3. W ocenie Sądu decyzja Wojewody Mazowieckiego z 24 listopada 2025 r. (nr 1393/OPO/2025) została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. 3.1. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę na nieprawidłowe wskazanie jako adresata zaskarżonej decyzji spółki J. Sp. z o.o. [...] Sp.k. z siedzibą w W. zamiast skarżącej – spółki J. Sp. z o.o. z siedzibą w M. . Należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1347/10 (Legalis) orzekł, iż z wadliwością decyzji administracyjnej mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego aniżeli strona postępowania. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. W ocenie Sądu z decyzją kształtującą mamy do czynienia nie tylko w sytuacji pozytywnego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa lub nałożeniu obowiązku, ale też kiedy organ odmawia stronie przyznania praw lub nałożenia obowiązku zgodnego z jej żądaniem złożonym we wniosku o wszczęcie postępowania, w tym poprzez decyzję kasatoryjną uchylającą decyzję o odmowie uchylenia odnośnej ostatecznej decyzji jurysdykcyjnej orzekającej o określonych uprawnieniach strony. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W decyzji z 10 marca 2025 r. (nr 60/MOK.PB/2025/X) Prezydent m.st. Warszawy odmówił Wspólnocie Mieszkaniowej E. [...] w W. uchylenia własnej decyzji z 11 lipca 2019 r. (nr 250/B/2019), wydanej na wniosek i rzecz inwestora – spółki J. Sp. z o.o. [...] Sp.k. z siedzibą w W. . Adresatami decyzji z 10 marca 2025 r. byli: rzeczona wspólnota oraz skarżąca – spółka J. Sp. z o.o. z siedzibą w M. (jako sukcesor prawny inwestora). Natomiast – z niewiadomych powodów – Wojewoda Mazowiecki w decyzji 24 listopada 2025 r. jako adresata wskazał inwestora, mimo że – po pierwsze – spółka ta została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 21 lutego 2022 r. i właśnie przez to nie do niej organ pierwszej instancji kierował decyzję z 10 marca 2025 r, a po drugie – okoliczność wstąpienia przez skarżącą w miejsce inwestora była znana z urzędu organowi odwoławczemu już od momentu wydania przezeń postanowienia z 5 października 2022 r. (nr 372/OPON/2022). Reasumując, z datą wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego inwestora i wstąpieniu w jego miejsce skarżącej ustał byt prawny tego pierwszego podmiotu, zaś wszelkie jego obowiązki i uprawnienia wynikające z decyzji z 11 lipca 2019 r. przeszły na skarżącą. Oznacza to, że o ile Prezydent m.st. Warszawy prawidłowo skierował swoją decyzję z 10 marca 2025 r. skarżącej, o tyle Wojewoda Mazowiecki błędnie w swoim rozstrzygnięciu odwoławczym pominął skarżącą, a jako adresata wskazał inwestora. Bez znaczenia dla oceny prawnej zaistniałej sytuacji jest przy tym okoliczność, że ten sam pełnomocnik procesowy zastępował w postępowaniu administracyjnym najpierw inwestora, a potem skarżącą, i jemu została doręczona zaskarżona decyzja. Kierowanie do podmiotu nie będącego stroną odnośnego postępowania administracyjnego aktu jest bowiem istotnym uchybieniem formalnym, rzutującym na niezgodność tegoż aktu z prawem procesowym. Bez znaczenia jest przy tym, czy podmiot który jest faktyczną stroną tego postępowania ma wiedzę o jego przebiegu, czy też zna treść roztryśnięcia. Nie można też uznać, że sam fakt doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącej (który wcześniej był też pełnomocnikiem inwestora) skutkuje przyjęciem, iż to do niej decyzja była kierowana. Na odróżnienie kierowania decyzji od jej doręczenia zwraca uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonym wyżej wyroku w sprawie II OSK 1347/10. Nie można więc uznać, że organ odwoławczy kierował zaskarżoną decyzję także do skarżącej. 3.2. Niezależnie od powyższego – w ocenie Sądu – błędne było przerzucenie ciężaru przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia daty zapoznania się przez wspólnotę z dokumentacją projektową, a od której to daty biegł termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą ei incumbit probatio, qui dicit, skoro wspólnota w odwołaniu od decyzji z 10 marca 2025 r. kwestionowała ustaloną przez Prezydenta m.st. Warszawy datę 22 października 2019 r., to powinna była udokumentować rzeczywistą datę otrzymania dokumentacji projektowej. Wojewoda Mazowiecki wprawdzie wezwał wspólnotę wezwaniem z 29 lipca 2025 r. (znak: WIR-II.7840.2.15.2025.GGC), na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., do wskazania i poparcia dowodami daty otrzymania dokumentacji projektowej, jednakże przesyłka ta nie została podjęta przez adresata w terminie. W tej sytuacji organ odwoławczy miał tylko jedną możliwość reakcji procesowej w postaci ponownego wezwania wspólnoty, ale tym razem w trybie art. 79a § 1 k.p.a., do przedłożenia dowodów wskazujących na datę otrzymania dokumentacji, pod rygorem uznania za prawdziwą daty ustalonej przez organ pierwszej instancji. 3.3. Reasumując, w świetle powyższego wydanie przez organ drugiej instancji decyzji kasatoryjnej było nieprawidłowe, w związku z czym – na zasadzie art. 151a § 1 p.p.s.a. – orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji. 4. Powtórnie rozpoznając sprawę Wojewoda Mazowiecki: – po pierwsze – na zasadzie art. 79a § 1 k.p.a. wezwie wspólnotę do udokumentowania w zakreślonym terminie daty zapoznania się z dokumentacją projektową, pod rygorem uznania daty 22 października 2019 r. za wiążącą w sprawie; – po drugie – po wykonaniu wezwania oceni zebrany materiał dowodowy i wyda decyzję na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 albo pkt 2 k.p.a., a w razie bezskutecznego upływu terminu do jego wykonania (obejmującego także sytuację niepodjęcia wezwania w terminie) – wyda decyzję na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; – po trzecie – jako adresatów decyzji uwzględni skarżącą oraz wspólnotę. 5. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w punkcie 2 sentencji wynika z art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i obejmuje kwotę 597 zł, na którą składają się: uiszczony wpis sądowy od sprzeciwu (100), wynagrodzenie pełnomocnika procesowego (480 zł) oraz opłata sądowa od pełnomocnictwa (17 zł).