VII SA/Wa 310/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2013r. , po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku przy ul. F. [...] w W. ze szczególnym uwzględnieniem lokalu nr [...] - orzekł o odstąpieniu od nakładania obowiązków wymienionych w art. 66 ust 1 Prawa budowlanego- wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu usunięcia nieprawidłowości w użytkowaniu lokalu nr [...] i budynku przy ul F. [...] w W. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 08 października 2013r. ustalono, że stan ogólny budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. F. [...] w W. jest dobry. W udostępnionym do oględzin lokalu nr [...] stwierdzono, że przy drzwiach balkonowych od strony lokalu są usunięte warstwy podłogowe i odsłonięty strop. W dniu oględzin nie stwierdzono zawilgocenia. W protokole nr [...] z dnia 08 października 2013r. odnotowano ubytek miejscowy i brak ciągłości wypełnienia elastycznym materiałem szczelnym pomiędzy drzwiami balkonowymi a progiem zewnętrznym, ubytek tynku cienkowarstwowego przy oknie, œślady po zawilgoceniach na suficie w narożach w salonie, w narożu w kuchni i pod kratką wentylacyjną, włosowate pęknięcia na œścianach w salonie, w piwnicy otwór w stropie i œślady po zawilgoceniach na œścianach piwnicy przynależnej do lokalu nr [...]. Nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ zapoznał się także z przedłożoną mu ekspertyzę mykologiczną budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. F. [...] w W. z dnia 11.06.2013r. wykonaną przez dr inż. A. W. w której zaleca się usunięcie tynku w miejscu zaatakowanym nad listwą przypodłogową w lokalu nr [...] i pokrycie œścian œśrodkiem zabezpieczająco- grzybobójczym, wykonanie izolacji poziomej zgodnie ze sztuką budowlaną, poprawienie stanu stolarki okiennej i drzwiowej w piwnicach oraz lokalu nr [...], poprawienie wentylacji pomieszczeń, w których dokonano oględzin. Organ wskazał, iż wymienione roboty budowlane w myśl art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości F. [...] załączyła do akt sprawy kserokopię z książki obiektu budowlanego z dnia 15.06.1999r. prowadzoną na bieżąco, kserokopię protokołów z okresowych kontroli przewodów kominowych, protokołu kontroli instalacji i aparatów gazowych z dn. 06.11.2012r., protokołu nr 32113 badania okresowego z lutego 2013r. dot. stanu technicznego instalacji elektrycznej a także opinię techniczną o konstrukcji budynku przy ul. F. [...] w W. Stwierdzone nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego lokalu winny być w ocenie organu nadzoru budowlanego, usuwane w ramach bieżącej konserwacji przez właściciela lokalu. Natomiast usuwanie usterek na częściach wspólnych budynku spoczywa na Wspólnocie Mieszkaniowej. Natomiast wszelkie roszczenia z powodu powstałych szkód bądź utrudnień w korzystaniu z własnego lokalu mieszczą się w relacjach cywilno-prawnych Z tych względów organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 66 ust. 1 bądź innych przepisów ustawy Prawo budowlane. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013r. , po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2013r.- utrzymał ja w mocy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie wniosła K. S. , zarzucając organom naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżącej organy wadliwie ustaliły stan faktyczny , bowiem występujące w jej lokalu oraz piwnicy nieprawidłowości są wynikiem przeprowadzonych na zlecenie Wspólnoty mieszkaniowej robót związanych z dociepleniem budynku oraz wymiana okien balkonowych, a stan zawilgocenia stanowi zagrożenie dla jej zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego zapadła z rażącym naruszeniem art. 129 § 2 kpa w związku z art. 16 kpa co musi skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Zgodnie z przepisem art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, przy czym przepis art. 129 § 2 k.p.a. stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie zaś z przepisem art. 133 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji (art. 132 k.p.a.), przy czym właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 k.p.a.). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę, treść normy prawnej zawartej w przepisie art. 129 § 1 k.p.a. w zw. z § 2 tego artykułu, w zakresie w jakim określa obowiązki strony postępowania administracyjnego, która chce skorzystać z przysługującego jej prawa do zaskarżenia decyzji, jest jasna i wyraża się w nakazie wniesienia odwołania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie) za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2013r. została doręczona K. S. w dniu 4 listopada 2013r., a więc termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 18 listopada 2013r. Odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 22 listopada 2013r. ( stempel pocztowy na kopercie), a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa. Przepisy procedury administracyjnej przewidują możliwość złożenia pisma bezpośrednio w siedzibie organu bądź też wysłania go albo złożenia w sposób określony w przepisie art. 57 § 5 k.p.a. Termin, o którym mówi powyższy przepis uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem: - wysłano pismo w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru, - nadano pismo w polskiej placówce pocztowej, wówczas o zachowaniu terminu decyduje data stempla pocztowego, - złożono pismo bezpośrednio w urzędzie bądź u innego uprawnionego podmiotu i wówczas o zachowaniu terminu decyduje data prezentaty (vide; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2007 r., w sprawie I SA/Wa 1146, LEX nr 418995). W aktach postępowania administracyjnego znajduje się co prawda pismo K. S. z dnia 5 listopada 2013r. w którym zwraca się ona do organu z prośbą o przesłanie jej w trybie pilnym protokołu Nr [...] z dnia 8 października 2013r. oraz kserokopii książki obiektu budowlanego z dnia 15 czerwca 1999r., gdyż będą one konieczne do złożenia odwołania, jednak pismo powyższe nie mogło być zakwalifikowane jako odwołanie. Bezpośrednio z jego treści wynika bowiem , iż skarżąca ma dopiero zamiar wniesienia odwołania. Odnosząc się do powyższej kwestii należy jednoznacznie powiedzieć, iż o ile treść samego odwołania jest odformalizowana i do skutecznego zainicjowania postępowania odwoławczego wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji (art. 128 k.p.a.)i domaga się jej uchylenia, o tyle fakt wniesienia odwołania jest sformalizowany i podlega obiektywnej weryfikacji. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż to na stronie, która twierdzi, ze wniosła odwołanie spoczywa ciężar wykazania, iż rzeczywiście odwołanie zostało wniesione w zakreślonym przez prawo terminie. (vide: wyrok NSA z dnia 28 marca 2008 r. w sprawie sygn. akt II GSK 10/08, LEX nr 466172). W realiach niniejszej sprawy należy jasno wskazać, iż skarżąca nie dysponuje przekonywującym dowodem na to, że w zakreślonym przez prawo terminie złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, a wręcz przeciwnie odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Termin do wniesienia odwołania ma charakter zawity, nie ulega ani przedłużeniu ani zawieszeniu ani też przerwaniu ze względu na oczekiwanie na żądane dokumenty, a zatem wniesienie odwołania po jego upływie jest bezskuteczne. Rozpatrzenie przez organ administracji publicznej odwołania wniesionego po upływie terminu musi być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, które w myśl art. 156 § 1 pkt 2 stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (Robert Kędziora Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wydawnictwo: C.H.Beck Wydanie: 3 Warszawa 2010.) Odwołanie wniesione przez stronę z uchybieniem ustawowego terminu oznacza zatem, że czynność ta nie wywołuje zamierzonego przez stronę skutku prawnego (ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji), a organ ten na podstawie art. 134 k.p.a. miał obowiązek stwierdzić w drodze postanowienie uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu a więc od decyzji już ostatecznej narusza rażąco wyrażoną w art. 16 kpa zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), rozstrzygniecie w pkt II opierając na normie art. 152 przywołanej ustawy.