VII SA/Wa 311/12

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi L.G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : przyznać L. G. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 1 marca 2012 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez wnioskodawczynię formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawczynią pozostaje mąż i troje dzieci. Wnioskodawczyni podała, że wraz z rodziną utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na handlu na terenie targowiska w wysokości od 1.000,00 do 1.200,00 złotych miesięcznie. Zaznaczyła, że uzyskiwana z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej kwota jest jej jedynym źródłem dochodu. Oświadczyła, iż małżonek od 6 lutego 2012 r. pobiera zasiłek dla osób bezrobotnych w wysokości 761,40 złotych brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni podała, że posiada mieszkanie socjalne o powierzchni 45 m ². Oświadczyła, że innych nieruchomości zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych nie posiada. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Z treści powołanego wyżej przepisu wynika zatem, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar wykazania okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie jest zatem uzależnione od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Oceniając sytuację finansową wnioskodawczyni uznano, że wykazała ona, iż znajduje się w sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawczyni wraz z rodziną utrzymuje się z jedynego dochodu uzyskiwanego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, tj. ze sprzedaży na targowisku miejskim oraz przyznanego mężowi od lutego 2012 r. zasiłku dla osób bezrobotnych, o łącznej wysokości około 1.800,00 złotych miesięcznie. We wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawczynią pozostaje troje uczących się dzieci, co wiąże się z dodatkowymi wydatkami związanymi z ich ubraniem, wyżywieniem i wykształceniem. Wprawdzie wnioskodawczyni nie podała wysokości wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie siebie oraz mieszkania, jednakże przy aktualnym poziomie cen i opłat za dobra i usługi oraz artykuły spożywcze i przemysłowe uznano, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego samodzielnie. Stwierdzono, że przy wysokości dochodu z którego utrzymuje się pięcioosobowa rodzina poniesienie kosztów sądowych w sprawie byłby to wydatek wykraczający poza możliwości finansowe wnioskodawczyni. Z tego względu, przyznano wnioskodawczyni prawo pomocy we wnioskowanym zakresie tj. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.