VII SA/Wa 311/16

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2016r. po rozpoznaniu wniosku J. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać J. O. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 9 lutego 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz ze skargą wniesioną na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015r., znak: [...] wpłynął wniosek J. O. o przyznanie prawa pomocy na uzupełnionym formularzu PPF w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przestawiła swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni gospodarstwo domowe prowadzi wraz mężem i dwoma synami. Wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez małżonka wnioskodawczyni z prac dorywczych w wysokości 1000 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni oświadczyła, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wyszczególniła miesięcznie ponoszone wydatki tj. opłatę za energię w wysokości 150,00 złotych, opłatę za media w wysokości 69,00 złotych, opłatę za śmieci w wysokości 67,00 złotych, szambo 80,00 złotych, spłata raty kredytu zaciągniętego na zakup działki w wysokości 170,00 złotych. Nadto skarżąca ponosi wydatki na zakup lekarstw w wysokości 100 złotych i związane z utrzymaniem samochodu 100,00 złotych. Pozostałą część z uzyskiwanych ww. dochodów wnioskodawczyni przeznacza na bieżące utrzymanie siebie i rodziny (zakup żywności, przybory szkolne itp.). Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że jej sytuacja materialna jest trudna i nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Dochód uzyskiwany przez męża z tytułu prac dorywczych z jakiego utrzymuje się wnioskodawczyni wraz z rodziną jest bowiem na tyle niski, że nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Z tych też względów uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.