VII SA/Wa 312/09

Referendarz sądowy -Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2009r. po rozpoznaniu wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku garażowego postanawia: przyznać Z. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego w wysokości 500,00 złotych, w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 2 kwietnia 2009r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy Z.W., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania ( pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.) Z powołanych przepisów wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasadny odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. W przedmiotowej sprawie mając na względzie dane przedstawione we wniosku oraz wysokość wpisu sądowego (500,00 złotych) uznano, że wnioskodawca wykazał, iż nie jest w stanie ponieść całości należnego wpisu. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawca wspólnie z żoną utrzymuje się z dochodów w wysokości 1.915,00 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód uzyskiwany przez wnioskodawcę z tytułu renty w wysokości 465,00 złotych i z tytułu wynagrodzenia w wysokości 1.200,00 złotych łącznie 1.665,00 złotych oraz dochód małżonki uzyskiwany z tytułu dzierżawy w wysokości 250,00 złotych miesięcznie. Z nadesłanych dokumentów wynika, że wnioskodawca posiada dom o pow. 36 m² oraz nieruchomość rolną o pow.0,20 ha, budynek gospodarczy oraz garaż blaszany o pow.50 m². Skarżący oświadczył, że żona posiada 7 ha ziemi, którą wydzierżawia za kwotę 3.000,00 złotych rocznie. Wnioskodawca podał, że ponosi następujące wydatki tj. opłata za energię w wysokości 80,00 złotych, opłata za wodę 45,00 złotych, opłata za telefon 30,00 złotych, opłata na gaz 40,00 złotych, na opał kwotę 150,00 złotych, na leczenie i rehabilitację w wysokości 200,00 złotych, na dojazdy do pracy 200,00 złotych, raty za lodówkę i pralkę w wysokości 150,00 złotych. Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że wnioskodawca nie jest w stanie jednorazowo uiścić całego wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500,00 złotych, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tego też względu uznano, że zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie z całości wpisu sądowego w wysokości 500,00 złotych. Jednocześnie oceniono, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż wnioskodawca nie może ponieść ewentualnie pozostałych kosztów sądowych. Uznano, że wnioskodawca mając z żoną stały dochód miesięczny, jest w stanie zgromadzić środki na ponoszenie ewentualnie pozostałych kosztów sądowych bez spowodowania uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.