VII SA/Wa 315/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2010 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., znak [...] po rozpatrzeniu odwołania K. O., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. z [...] czerwca 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zainteresowanej pozwolenia na budowę pawilonu obsługi pasażerów w K. na działce nr Ew. [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż projekt budowlany został sporządzony niezgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu zawartymi w decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2000 r., gdzie określono maksymalną kubaturę projektowanego budynku na 150 m3. Z zatwierdzonego projektu wynika kubatura obiektu 176 m3, a nadto budynek wykracza poza granice rejonu lokalizacji określone w załączniku graficznym do warunków zabudowy. Organ odwoławczy podkreślił też, że ściany z otworami okiennymi są usytuowane w mniejszych odległościach od działek sąsiednich niż wymagają tego przepisy techniczne. Dlatego też decyzja o pozwoleniu została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 b i c prawa budowlanego w zw. z przepisami o warunkach technicznych (organ nie wezwał też wnioskodawcy do doprowadzenia projektu do zgodności z przepisami) i prawidłowo została stwierdzona jej nieważność. Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła inwestor, domagając się jej uchylenia. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 9 i 10 § 1 Kpa oraz rozstrzyganie okoliczności nie poruszonych w decyzji Wojewody, a dot. usytuowania budynku względem działek sąsiednich nr [...] i [...]. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a wskazując na braki uzgodnień z rzeczoznawcą przeciw pożarowym, BHP i ds. sanitarnych nie podał jakie przepisy nakładały na inwestora taki obowiązek. Skarżąca zarzuciła, że z analizy projektu zagospodarowania wynika, że linia zabudowy została zachowana, zaś Wojewoda nie wskazał jakie przepisy prawa narusza decyzja Starosty, co skutkowało stwierdzenie jej nieważności. Nadto organ odwoławczy wypowiedział się co do okoliczności usytuowania budynku względem sąsiadujących nieruchomości (niezachowanie minimalnych odległości) czego Wojewoda nie rozpatrzył. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, należącym do trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Jego zasadniczym celem jest stwierdzenie czy badana decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie nadzorcze jest postępowaniem prowadzonym w ograniczonym zakresie, a to oznacza, że organ nadzoru nie rozstrzyga istoty sprawy, zajmując się tylko i wyłącznie wadliwością samej decyzji kontrolowanej, której wystąpienie stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. W przedmiotowej sprawie taka przesłanka wystąpiła, bowiem organ wydający pozwolenie na budowę stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 b i c prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji, obowiązany był sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Decyzja Burmistrza Miasta K. z dn. [...] kwietnia 2000 r. o warunkach zabudowy określała maksymalnie kubaturę projektowanego budynku do 150 m3. Natomiast projekt zatwierdzony decyzją Starosty N. przewidywał budynek o kubaturze 176 m3. Nadto jak wynika z opisu organu, budynek ten graniczył z dwiema działkami budowlanymi, gdzie jego ściany z otworami znajdują się w odległości 1,5 m do 2 m od granicy działki nr [...] i 2 - 4 m od granicy z działką nr [...]. Oznaczało to - jak słusznie podkreślił organ odwoławczy - naruszenie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dn. 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 15/99, poz. 140), stanowiącego odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej 4 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi. Nawet uwzględniając kwestie podniesioną na rozprawie w dniu 2 września 2010 r., iż działka nr [...] stanowi skwer miejski, to nie podlega kwestii fakt, iż względem drugiej działki o charakterze budowlanym nr [...] nie zostały zachowane warunki z § 12 rozporządzenia o warunkach technicznych. Niezachowanie wymaganej odległości względem działki [...] przyznała strona skarżąca na rozprawie. Trafnie organ nadzorczy wskazał, iż w przypadku stwierdzenia takich naruszeń organ właściwy dla pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w zakreślonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odnowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Sytuacja taka nie miała miejsca, zaś pozwolenie wydano mimo niezgodności kubatury obiektu z decyzją o warunkach zabudowy jak również naruszenia przepisów technicznych dotyczących odległości. Niezachowanie wymogów art. 35 ust. 1 pkt 1 b i c prawa budowlanego, warunkujących wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowiło rażące naruszenie powyższego przepisu i było przesłanką z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Wbrew zarzutowi skargi organy nadzorcze w obu decyzjach wskazały rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego (charakter wady rażące naruszenie prawa), a Wojewoda podkreślił też, że wadliwość decyzji Starosty związana jest z niezgodnością projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Za chybiony należy uznać zarzut, że organ odwoławczy poruszył nowe okoliczności, nieporuszone wcześniej przez Wojewodę, w zakresie usytuowania budynku. Wbrew temu twierdzeniu wskazać należy, iż organ nadzorczy I instancji wyraźnie wypowiedział się co do niezachowania minimalnych odległości od sąsiednich granic z działkami budowlanymi, wskazując naruszenie § 12 warunków technicznych. Należy tu podnieść, iż organ odwoławczy stosownie do treści art. 138 Kpa obowiązany rozpoznać na nowo sprawę w jej całokształcie, a zatem nie można przyjąć, aby analiza organu odwoławczego co do kwestii usytuowania obiektu względem innych działek była nową okolicznością nieporuszoną wcześniej. Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień kontrolnych ocenia materiał dowodowy i nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Analiza przeprowadzona przez organ odwoławczy potwierdziła tylko ustalenia poczynione przez organ I instancji w zakresie naruszenia przepisów o warunkach technicznych. Reasumując, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, została wydana po wnikliwej analizie, zaś przesłanki rozstrzygnięcia zostały przedstawione w uzasadnieniu. Stanowi to o bezzasadności skargi która podlega oddaleniu na podst. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).