VII SA/Wa 316/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. C. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie ze skargi B. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. W dniu 22 stycznia 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) B. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r., nakazującą B. C. rozbiórkę ogrodzenia, usytuowanego na działce o nr. ew. [...] od strony działki nr ew. [...], obręb [...] w W. W dniu 25 lutego 2015 r. skarżący nadesłał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że dokonanie rozbiórki doprowadzi do nieodwracalnych skutków – zniszczenia materiałów budowlanych – i pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazał, że ogrodzenie nikomu nie przeszkadza oraz nie utrudnia dostępu do innych nieruchomości lub miejsc publicznych. W dniu 11 maja 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) uczestnik postępowania I. [...] w W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odpowiedź na powyższy wniosek, wnosząc o jego nieuwzględnienie, podnosząc, że w jego ocenie wykonanie decyzji nie spowoduje nieodwracalnych skutków, bowiem nie doprowadzi do zniszczenia materiałów budowlanych. Wskazał także, że ogrodzenie znajduje się na należącej do niego działce i utrudnia korzystanie z gruntu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżący ograniczył się jedynie do powołania ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jednak nie popierając swoich twierdzeń konkretnymi argumentami. Choć nakaz rozbiórki może prowadzić do nieodwracalnych skutków w postaci zniszczenia materiałów budowlanych użytych do budowy, stwierdzić należy, że obiekt budowlany objęty decyzją to betonowy płot, którego montaż i demontaż pociągają niewątpliwie o wiele mniejsze koszty i stanowią proces logistycznie mniej skomplikowany niż np. rozbiórka domu mieszkalnego. Co więcej, z protokołu z dnia 6 maja 2014 r. (akta administracyjne k. 32) wynika, że ogrodzenie wykonano z płyt betonowych pełnych. Powszechnie wiadome jest, że ogrodzenie wykonane z prefabrykowanych elementów można z łatwością zdemontować bez niszczenia użytych do jego budowy płyt, które następnie można ponownie wykorzystać. W ocenie Sądu zagrożenie nieodwracalnymi skutkami w niniejszej sprawie nie występuje. Wskazać należy także, że skarżący nie przedstawił kosztorysu wykonania rozbiórki ani nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej, które to informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie rozbiórka wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę. Bez tych informacji dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia znacznej szkody, nie jest możliwe. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu.