VII SA/Wa 316/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skarg B. C. i S. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargi Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania B. C., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r., nakładającą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, dalej: Prawo budowlane) na inwestora – B. C. – obowiązek dokonania rozbiórki wybudowanego ogrodzenia, usytuowanego na dz. nr ew. [...] od strony dz. nr ew. [...] z obrębu [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w wyniku oględzin przeprowadzonych dnia 3 czerwca 2014 r. stwierdzono, iż na działce o nr. ew. [...] przy granicy działki o nr. ew. [...] wybudowane zostało ogrodzenie z płyt betonowych pełnych. W linii ogrodzenia znajduje się metalowa brama z furtką. Długość ogrodzenia wynosi 100 m, zaś jego wysokość 2 m. Według oświadczenia inwestora ogrodzenie wykonane zostało w grudniu 2013 r. i zlokalizowane jest na prywatnej działce, która według planu zagospodarowania przestrzennego stanowi część ul. [...]. Organ w oparciu o wypis z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru [...] ([...]), zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z [...] stycznia 2002 r.) ustalił, że działka o nr. ew. [...], na której wybudowano sporne ogrodzenie, oraz działka nr ew. [...] z obrębu [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem [...] o funkcji: tereny tras komunikacyjnych i ulic – ulica dojazdowa. Z fragmentu wyrysu planu wynika, iż przedmiotowe ogrodzenie koliduje z ulicą [...] i znajduje się na linii rozgraniczającej ulicy. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, iż usytuowanie ogrodzenia na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] jest niezgodne z ustaleniami i warunkami określonymi w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Przedmiotowe ogrodzenie usytuowane jest od strony ul. [...], zatem jego realizacja winna być poprzedzona dokonaniem zgłoszenia, czego inwestor nie dopełnił. Jednocześnie z uwagi na lokalizację ogrodzenia w linii rozgraniczającej ulicy konieczne jest wykonanie określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem. Jedyną natomiast możliwością doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem jest dokonanie jego rozbiórki. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: 1. art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a przez to naruszenie zasady legalizmu, - brak podjęcia przez organy administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a przez to dokonanie błędnych ustaleń, jakoby lokalizacja ogrodzenia była niezgodna z warunkami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w sytuacji, gdy wybudowane zostało na granicy prywatnych działek i nie koliduje w żaden sposób z ustaleniami planu, 2. art. 8, art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu decyzji, w szczególności na: - braku wyjaśnienia wszystkich kwestii podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, - niewyjaśnienia, jakie przepisy prawa zostały naruszone, a także na podstawie jakich przepisów organ uznał, iż na ulicy [...] występuje linia rozgraniczająca, 3) art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a przez to uznanie, że roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia usytuowanego na dz. nr ew. . od strony dz. nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] wykonane zostały w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego i w konsekwencji nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego, 4) art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a przez to uznanie, że droga przy ul. [...] należy do "innych miejsc publicznych", jak również przyjęcie, iż samo ogrodzenie wybudowane zostało od strony miejsca publicznego, co w konsekwencji prowadzi do błędnego wniosku organu, że budowa przedmiotowego ogrodzenia wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarga B. C. została zarejestrowana pod sygnaturą VII SA/Wa 316/15. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła także S. C., zarzucając, że nie została jej doręczona decyzja organu pierwszej instancji oraz podnosząc wątpliwości co do udziału w postępowaniu T. B. i M. B. Podkreśliła, że droga dojazdowa nazwana ulicą [...] ma status drogi wewnętrznej, przy czym fizycznie nie istnieje, bowiem grunt jest porośnięty gęstymi krzakami. Zdaniem skarżącej, ogrodzenie na działce [...] nie koliduje z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego ani przepisami powszechnie obowiązującymi, zaś ogrodzenie zostało wybudowane na prywatnej działce, należącej do niej i do jej męża. Skarga S. D. została zarejestrowana pod sygnaturą VII SA/Wa 317/15. Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawa ta została połączona do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą VII SA/Wa 316/15 i prowadzona jest dalej pod tą sygnaturą. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Stanowisko w sprawie zajął także uczestnik postępowania Instytut "[...]" w [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o oddalenie obydwu skarg. Wskazał, że skarżąca i jej mąż nie są właścicielami działek o nr. ew. [...] i [...], jest nim bowiem Instytut "[...]" w [...], co potwierdza wypis z rejestru gruntów z dnia [...] marca 2014 r. złożony przez Biuro Geodezji i Katastru do akt sprawy. Kwestię własności działek rozważał już sąd administracyjny. Sprawa toczyła się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. I OSK 2493/12 i z wydanego orzeczenia wynika, że działka, na której Państwo C. wybudowali ogrodzenie, nie jest ich własnością. Podkreślił, że ogrodzenie utrudnia mu korzystanie z gruntu. W ocenie uczestnika postępowanie przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaś zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w tym w szczególności postanowieniom Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Decyzja nakazująca rozbiórkę została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którymi przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (ust. 1 pkt 1); przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (ust. 7). W sprawie niesporne jest, że inwestor – B. C. – wybudował ogrodzenie o długości 100 m oraz wysokości 2 m na działce o nr. ew. [...] w granicy z działką o nr. ew. [...]. Ogrodzenie to jest posadowione w linii rozgraniczającej ulicy [...], co wynika z wyrysu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z [...] stycznia 2002 r.). Pojęcie "linia rozgraniczająca ulicy" jest używane w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego i oznaczone na rysunku liniami kolejno: przerywaną grubą, ciągłą, przerywaną, ciągłą, przerywaną grubą. § 3 Planu zatytułowany "Ustalenia planu" przewiduje w pkt. 2, że plan ten ustala m.in. linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne, wraz z urządzeniami pomocniczymi. § 52 ust. 1 planu stanowi: ustala się obowiązujące przebiegi i szerokości ulic w liniach rozgraniczających (w granicach dokładności skali planu), zasady przekrojów poprzecznych dla ulic układu podstawowego w założeniu zgodności przebiegu i funkcji z planem ogólnym, dla układu ulic obsługujących przy założonych funkcjach i przebiegach wynikających z potrzeb proponowanego zagospodarowania terenu. Plan wraz z rysunkiem jest dostępny w Internecie pod adresem: http://www.architektura.um.warszawa.pl/plany_uchwalone_wawer. Ul. [...] oznaczona jest na rysunku symbolem [...]. Oznacza to, iż stanowi ona ulicę dojazdową (nie zaś drogę wewnętrzną, jak uważa skarżąca). Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm., dalej: u.d.p.) dzieli drogi publiczne na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 należą do tej samej kategorii co te drogi. Definicję ulicy zawiera art. 4 pkt 3 u.d.p. – jest to droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe. Art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi, że do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (ust. 2). Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy (ust. 3). Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego budowa ogrodzeń nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy stanowi, że budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Ponieważ ogrodzenie zostało wybudowane od strony ulicy bez dokonania wymaganego prawem zgłoszenia, stanowi ono tzw. samowolę budowlaną. Zasadnie zatem wszczęto postępowanie legalizacyjne, które wykazało, że ogrodzenie koliduje z ulicą [...] i znajduje się na linii rozgraniczającej ulicę. Z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wynika, że działki o nr. ew. [...] i [...] z obrębu [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem [...] o funkcji: tereny tras komunikacyjnych i ulic – ulica dojazdowa. Istotnie ww. działki przeznaczone są na ulice dojazdowe, a co za tym idzie, nie powinno być na nich budowane ogrodzenie, uniemożliwiające poprowadzenie ulicy dojazdowej zgodnie z planem. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na fakt, że prawo własności tych działek nie należy do inwestora, a do uczestnika postępowania – Instytutu "[...]" w [...], co potwierdza wypis z rejestru gruntów, dołączony do akt postępowania organu pierwszej instancji. Stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Podstawowym zatem warunkiem, który należy spełnić, aby móc zbudować obiekt budowlany na podstawie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, jest posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący takim prawem nie może się w niniejszej sprawie wylegitymować i okoliczność ta powinna być także podkreślona w decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10 stwierdził, że "nie można wykluczyć, iż organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie naprawcze regulowane art. 51 Prawa budowlanego, po ustaleniu w szczególności, że inwestor (...) nie miał i nadal nie ma wymaganego ustawą prawa do terenu na cele budowlane (art. 4 Prawa budowlanego), skorzysta z uprawnienia określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i wyda stosowne do ustalonego stanu faktycznego rozstrzygnięcie, którym może być też decyzja nakazująca rozbiórkę. W takim przypadku jednak podstawę rozstrzygnięcia stanowiłoby ustalenie, iż inwestor nie dysponuje i nie dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane, a nie to czy ma przedłożyć oświadczenie o posiadaniu takiego prawa". W wyroku z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2180/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "nie ma żadnego racjonalnego powodu, aby twierdzić, że warunki prawne, które określają organy nadzoru budowlanego mają odbiegać od wymagań i obowiązków, które nakłada się przy wydawaniu pozwolenia budowlanego. Dokończenie budowy samowolnie zmieniającej warunki pierwotnego pozwolenia możliwe jest tylko wówczas, gdy zakończenie budowy będzie możliwe w sposób prawa nie naruszający. Oznacza to, że organ może zatwierdzić tylko taki projekt zamienny, który nie narusza jakiegokolwiek przepisu prawa. Temu celowi służą nakładane obowiązki wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Czynności te dotyczą określenia warunków wydania pozwolenia zamiennego i sprowadzają się do wykonania takich samych obowiązków jaki musi wypełnić inwestor ubiegający się o pozwolenie budowlane. (...) Jeżeli zatem organ żąda, tak jak przy wydaniu pozwolenia budowlanego, dostarczenia dokumentów potwierdzających przysługujące inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomością, to podstawą tego żądania jest wymieniony w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązek dołączenia przez inwestora odpowiedniej dokumentacji". Pogląd ten podtrzymany został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 490/13, który wskazał, że ustalenie, czy inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jest konieczne. Sąd podkreślił, że nie do zaakceptowania jest taka interpretacja uchwały z [...] stycznia 2011 r., która przyjmuje, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego nie zajmują się kwestią prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż może to doprowadzić do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności osób trzecich. Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje powyżej przytoczone stanowisko, wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, iż brak prawa inwestora do dysponowania nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr [...] i [...] na cele budowlane stanowił podstawową przeszkodę do zalegalizowania wybudowanego ogrodzenia, co powinno być jasno wyłożone w uzasadnieniu decyzji Przechodząc do oceny zarzutów skarg, należy ocenić je jako bezzasadne. Organ nadzoru budowlanego nie naruszył art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., bowiem zebrał kompletny materiał dowodowy i rozpatrzył go zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, stosując aktualne przepisy prawa. Mimo wskazanego wyżej niedostatku uzasadnienia, organ nie naruszył także art. 8 ani art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja została sporządzona zgodnie z dyspozycją art. 107 § 1 i 3 k.p.a.: zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji; ponadto zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odniósł się także do zarzutów odwołania skarżącego. Dodać należy, że wyrażona w art. 11 k.p.a. zasada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia osobie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności mających przekonać osobę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu osobie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania osoby do prawidłowości podjętej decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 631/13). W konsekwencji nie można stwierdzić, aby postępowanie toczyło się z naruszeniem zasady wzbudzania zaufania do organów administracji publicznej, o której mowa w art. 8 k.p.a. Organ nie naruszył także art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, bowiem prawidłowo uznał, że lokalizacja ogrodzenia narusza postanowienia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Choć, jak już wskazano powyżej, nie powinien to być jedyny argument przemawiający na nakazaniem rozbiórki, jest to argument wystarczający, bowiem przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są przepisami bezwzględnie obowiązującymi na danym terenie. Nie doszło również do naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, bowiem organ nie uznał, że droga przy ul. [...] należy do "innych miejsc publicznych" ani też, że ogrodzenie wybudowane zostało od strony miejsca publicznego. Organ w decyzji ustalił, że droga przy ul. [...] jest ulicą dojazdową, a nie "innym miejscem publicznym", zaś ogrodzenie nie zostało wybudowane od strony miejsca publicznego, lecz od strony ulicy. Tymczasem art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w czasie wydania zaskarżonej decyzji nakazywał dokonanie zgłoszenia budowy ogrodzenia od strony ulic. Odnosząc się do zarzutów zaprezentowanych przez skarżącą, należy powtórzyć, że ogrodzenie nie tylko narusza postanowienia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, lecz również – jak wynika z wypisu z rejestru gruntów – zostało wybudowane na gruncie nienależącym do skarżącej i jej męża, czyli z naruszeniem przysługującego Instytutowi "[...]" w [...] prawa własności. Sąd wyjaśnia, że T. B. i M. B. jako właściciele działki sąsiadującej z działką nr ew. [...] zostali uznani za uczestników postępowania przez organ. Ich udział w sprawie, a w szczególności fakt, że zawiadomienie do organu w sprawie ogrodzenia przesłał T. B., pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Sąd podziela argumenty uczestnika postępowania Instytutu "[...]" w [...]. Istotnie jest on właścicielem działek o numerach [...] i [...]. Ponadto, jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. I OSK 2493/12 w ewidencji ujawnionym właścicielem do przedmiotowych działek gruntowych jest Instytut "[...]", którego prawo wpisane zostało na podstawie aktu notarialnego z [...] września 2002 r., dokumentującego przeniesienie przedmiotowych nieruchomości przez Skarb Państwa na podstawie art. 51 i art. 53 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że "skoro skarżący nie zdołali uzyskać orzeczenia sądowego bądź innego właściwego aktu potwierdzającego ich tytuł własności do przedmiotowych działek gruntowych, to tym bardziej nie mogli oczekiwać, że będzie to dokonane w drodze zmian w ewidencji gruntów". Podsumowując, zaskarżona decyzja, choć zawiera opisany powyżej brak uzasadnienia, odpowiada prawu, a zarzuty obydwu skarg są niezasadne. Decyzja nie jest również obciążona wadami powodującymi jej nieważność, które Sąd ma obowiązek brać pod uwagę. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).