VII SA/Wa 318/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania instalacji urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S.A. w P. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2007r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych związanych z zainstalowaniem urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] z obrębu 3-02-06 przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy w/w decyzję Prezydenta W.. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane (j.t.: Dz. U z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Prezydent W. uznał, że powyższa inwestycja związana z zainstalowaniem urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] z obrębu 3-02-06 przy ul. [...] w W. narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to organ odwoławczy uznał za słuszne. Organy orzekające w sprawie wskazały, że dla przedmiotowego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] i [...], przyjęty uchwałą Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999r. Rady Gminy W. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] z 1999r.) w § 14 określa, iż wyklucza się umieszczanie reklam w liniach rozgraniczających ulic oraz w pasach terenu po obydwu stronach ulicy po 6 m szerokości, licząc od linii rozgraniczających na zewnątrz osi drogi. Stwierdzono zatem, że powyższa inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wniesiono sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. złożył inwestor – A. S.A., zarzucając organom naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy prawo budowlane. Strona skarżąca wskazała, że zgłoszenie zostało doręczone właściwemu organowi w dniu 12 listopada 2007 r., organ ten, chcąc skorzystać z instytucji sprzeciwu powinien był zatem wydać decyzję i doręczyć ją pełnomocnikowi inwestora nie później niż do dnia 11 grudnia 2007 r. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 17 grudnia 2007 r., a zatem wniesiony przez organ sprzeciw jest, zdaniem inwestora, bezskuteczny i nie może wywierać żadnego wpływu na jego sytuację prawną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007r. wydaną w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji urządzenia reklamowego. Podstawę prawną wniesienia przez organ sprzeciwu stanowił art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawowym zarzutem sformułowanym przez inwestora wobec zaskarżonej decyzji jest zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, z uwagi na wniesienie sprzeciwu po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Skarżąca spółka podniosła, że zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu 12 listopada 2007r., decyzja wnosząca sprzeciw została jej doręczona po upływie 30 dni od tego dnia (bowiem dopiero 17 grudnia), co oznacza, zdaniem inwestora, że wniesiony sprzeciw jest bezskuteczny. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r, sygn. akt II GPS 4/08, w której uznano, że termin 30-dniowy przewidziany na wniesienie sprzeciwu jest terminem do doręczenia sprzeciwu. Uchwała ta co prawda dotyczyła sprzeciwu wydawanego przez Ministra Sprawiedliwości na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), a nie sprzeciwu wnoszonego przez organy budowlane w stosunku do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, jednakże zauważyć należy, że terminy te mają taki sam materialny charakter, upływ tych terminów powoduje podobne skutki. Zgodnie z tezą powołanej uchwały "termin 30 dni do wyrażenia przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu, na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), jest terminem do doręczenia sprzeciwu okręgowej radzie adwokackiej lub zainteresowanemu". W uzasadnieniu podjętej uchwały Sąd wskazał, że "cechą właściwą decyzji administracyjnej, będącej kwalifikowanym aktem administracyjnym, jest uzewnętrznienie oświadczenia woli kompetentnego organu administracji publicznej. Uzewnętrznienie oświadczenia woli (...) następuje przez zakomunikowanie woli jednostce, której uprawnienia lub obowiązki kształtuje decyzja administracyjna. Formę uzewnętrznienia oświadczenia woli kompetentnego organu administracji publicznej przez zakomunikowanie woli jednostce reguluje kodeks postępowania administracyjnego. Z rozwiązań przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego wynika, że wyłączną formą zakomunikowania oświadczenia woli jednostce jest doręczenie lub ogłoszenie decyzji. Według art. 109 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego "Decyzję doręcza się stronie na piśmie". Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż z art. 109 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że nie można w tym zakresie zastosować rozwiązania prawnego z art. 57 § 5 kodeksu, bowiem rozdział 10 "Terminy" wprawdzie zamieszczony jest w Dziale I "Przepisy ogólne", reguluje jednak sposób obliczania terminów procesowych czynności stron i nie ma zastosowania do terminów załatwiania spraw przez organ administracji publicznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, "przyjmując jako podstawową cechę decyzji administracyjnej uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej przez zakomunikowanie woli jednostce w trybie prawnym, nie można przyjąć, że nadanie decyzji przed upływem terminu w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego jest uzewnętrznieniem woli. Uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej musi nastąpić tylko przez zakomunikowanie woli jednostce w trybie prawnym, a tym trybem jest wyłącznie doręczenie decyzji". Przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu w stosunku do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych będzie zatem zachowany, jeżeli przed jego upływem sprzeciw ten w formie decyzji administracyjnej zostanie doręczony inwestorowi. W niniejszej sprawie zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu 12 listopada 2007r, a zatem doręczenie skarżącemu decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007r. w dniu 17 grudnia 2007r. nastąpiło po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Podkreślić na koniec trzeba, że w związku z upływem terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej utraciły już kompetencję do działania w niniejszej sprawie, co jednakże nie wyklucza ewentualnej ingerencji organów nadzoru budowlanego w przypadku realizacji inwestycji w sposób niezgodny z przepisami. Ujawnione naruszenie prawa materialnego powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.