VII SA/Wa 319/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2009 r. sprawy ze skargi R.Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania R. Sp. z o.o. w W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi - E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dwóch budynków J1 i J2 mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działek nr ew. [...], [...] z obrębu [...] oraz wjazdami usytuowanymi na terenie działek [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., decyzją z dnia [...] października 2008r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138§ 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła z naruszeniem art. 10 kpa gdyż bezpośrednio po podjęciu zawieszonego postępowania postanowieniem z dnia [...] maja 2008r. Prezydent W. wydał decyzję uniemożliwiając stronom zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i ewentualne zgłoszenie nowych dowodów. Powodem uchylenia decyzji było również naruszenie art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niedostateczne sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 22 i 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, przy czym odległość tych miejsc nie powinna wynosić więcej niż 80 m od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Z projektu zagospodarowania terenu Osiedla Mieszkaniowego " [...]" budynki J1 i J2 wynika, iż do obsługi całego zespołu przewidziano dwa miejsca gromadzenia odpadów stałych. Niemniej wobec braku charakterystycznych rzędnych oraz wzajemnych odległości miejsc gromadzenia odpadów od wejść obsługiwanych budynków niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wypełnione zostały wymagania dotyczące odległości. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda [...] stwierdził ich bezzasadność. Organ odwoławczy uznał, iż merytoryczna ocena prawidłowości bądź zasadności wydania decyzji o warunkach zabudowy nie należy do jego kompetencji. Za bezzasadne uznał też zarzuty dotyczące rozbieżności podmiotowej pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy, a pozwoleniem na budowę bowiem pominięcie pierwszego członu nazwy inwestora w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę jako oczywista omyłka pisarska zostało sprostowane postanowieniem nr [...]. W ocenie organu odwoławczego zawarty w decyzji o warunkach zabudowy nakaz skoordynowania prac projektowych z zabudową planowaną na działce sąsiedniej nr ew [...] został mylnie zinterpretowany przez odwołującego się jako dający uprawnienie właścicielowi sąsiedniej nieruchomości do ingerowania w formę w jakiej teren planowanej inwestycji ma być zabudowany. Wojewoda [...] wskazał, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji w której osoby te będą decydowały o dopuszczalności wybudowania obiektów, miejscu ich posadowienia i rodzaju obiektu. W ocenie organu odwoławczego nieuzasadniony jest zarzut nie zapewnienia wymaganej decyzją o warunkach zabudowy ilości miejsc parkingowych oraz zarzut naruszenia decyzji o warunkach zabudowy i warunków technicznych przy projektowaniu placów zabaw. W decyzji o warunkach zabudowy nie została literalnie określona ilość placów przeznaczonych do zabaw natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nakłada obowiązek zaplanowania placów zabaw dla dzieci stosownie do potrzeb użytkowych. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż projektant przewidział dwa zlokalizowane obok siebie place zabaw różnicujące dzieci pod względem wiekowym. Zdaniem organu odwoławczego zastrzeżenia odwołującego się w stosunku do przedstawionej przez inwestora analizy zacieniania i przesłaniania nie zostały wiarygodnie udokumentowane. Przedłożona przez odwołującego się "analiza otoczenia" sporządzona została jedynie w formie graficznej, nie posiada wynikających z niej wniosków oraz nie została podpisana przez osobę posiadającą uprawnienia do jej sporządzenia. Natomiast z analizy zacieniania i przesłaniania przedłożonej przez inwestora, a sporządzonej przez mgr inż. arch. P. O. wynika, że planowana zabudowa nie oddziaływuje niekorzystnie na działki sąsiednie, zaś pomieszczenia w zaprojektowanym budynku mają wymagany czas nasłonecznienia i nie są przysłaniane bardziej niż pozwalają na to przepisy. W ocenie organu odwoławczego zaprojektowany garaż zgodny jest z zapisami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, a zarzut naruszenia przepisów bezpieczeństwa pożarowego poprzez lokalizację śmietnika względem drogi pożarowej nie znajduje oparcia w zapisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jak i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2003 r w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Skargę na decyzję Wojewody [...] wniósł uczestnik postępowania R. Sp z o.o. w W. reprezentowany przez radcę prawnego B. G.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 10 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa poprzez nie doręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej 2) naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo toczącego się postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn.akt. VII S.A./Wa 1804/08 oraz pomimo faktu, że decyzja Prezydenta W. o warunkach zabudowy nr [...] i utrzymująca ja w mocy decyzja SKO nr [...] są przedmiotem zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. 3) naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z warunkami zabudowy określonymi w decyzji o warunkach zabudowy nr [...]. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania oraz przywrócenie terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 ppsa. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Na wstępie należy odnieść się do pisma skarżącego z dnia 5 czerwca 2009 r stanowiącego wniosek o odroczenie terminu rozprawy. Z uzasadnienia wniosku wynika, że z powodu zaplanowanego urlopu wypoczynkowego pełnomocnik skarżącej spółki radca prawny P. G. nie może uczestniczyć w rozprawie wyznaczonej w dniu 12 lipca 2009 r. Pełnomocnik skarżącej radca prawny P. G. podkreślił, że z uwagi na wagę sprawy i interes prawny skarżącej uznaje osobiste stawiennictwo za swój obowiązek i nie ma możliwości ustanowienia substytucji do uczestnictwa w niniejszej sprawie. Na rozprawie w dniu 12 lipca 2009 r. Sąd oddalił wniosek o odroczenie rozprawy uznając brak przesłanek z art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) warunkujących odroczenie rozprawy. Nieobecność pełnomocnika z powodu zaplanowanego urlopu nie stanowi nadzwyczajnego wydarzenia lub przeszkody, której nie można przezwyciężyć. Ponadto, radca prawny P. G. występuje w sprawie jako substytut radcy prawnego B. G. ( karta 11 akt sądowych ), która została o terminie rozprawy prawidłowo powiadomiona i mogła osobiście reprezentować skarżącą lub udzielić pełnomocnictwa substytucyjnego innej osobie niż radca prawny P. G. W ocenie sądu zaskarżona decyzja kasatoryjna prawa nie narusza dlatego skarga nie podlega uwzględnieniu. Zarzut naruszenia art. 10 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa poprzez nie doręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej nie może wbrew twierdzeniem skarżącego skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zarzut ten został uwzględniony podczas rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i postanowieniem Sądu przywrócono skarżącej spółce termin do wniesienia skargi ( karta 23 akt ). W związku z powyższym należy stwierdzić, że doręczenie zaskarżonej decyzji stronie skarżącej z pominięciem ustanowionego pełnomocnika nie wywołało dla strony ujemnych skutków procesowych i może być uznane za skutecznie dokonane ( wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001 r, sygn. akt I S.A./Wr 2995/98 nie publ., wyrok WSA z dnia 11 maja 2005 r, sygn. akt I S.A./Bd 130/05 ). Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo toczącego się postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt VII S.A./Wa 1804/08 oraz pomimo faktu, że decyzja Prezydenta W. o warunkach zabudowy nr [...] i utrzymująca ją w mocy decyzja SKO nr [...] są przedmiotem zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postępowanie toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII S.A./Wa 1804/08 dotyczy skargi R. Sp. z o. o. w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postaci wpisania w decyzji o pozwoleniu na budowę podmiotu E. Sp z .o. zamiast Przedsiębiorstwa Inwestycyjno – Budowlanego E. Sp z o.o. Rozpoznanie skargi na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej nie stanowi zagadnienia wstępnego o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa i pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, która jest decyzją kasatoryjną. Zagadnieniem wstępnym od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie odwołania w niniejszej sprawie nie jest również wynik postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w którym przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę jest związany ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, aż do chwili usunięcia jej z obrotu prawnego. Wzruszenie decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o którą została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. W ocenie sądu nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art 35 ust 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z warunkami zabudowy określonymi w decyzji o warunkach zabudowy nr [...]. Skarżący nie wskazał na czym polega naruszenie powołanego przepisu nakazującego badanie zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy terenu. Warunki zabudowy ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] szczegółowo odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Organ odwoławczy dokonując szeregu czynności sprawdzających projekt budowlany prawidłowo uznał za nieuzasadnione zarzuty skarżącego dotyczące rozbieżności podmiotowej pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy, a pozwoleniem na budowę, naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, niezapewnienia wymaganej decyzją o warunkach zabudowy ilości miejsc parkingowych, naruszenia decyzji o warunkach zabudowy i warunków technicznych przy projektowaniu placów zabaw, zarzut zacieniania i przesłaniania przez planowaną zabudowę, zaprojektowania garażu i naruszenia przepisów bezpieczeństwa pożarowego poprzez lokalizację śmietnika względem drogi pożarowej. Zdaniem sądu Wojewoda [...] prawidłowo i szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii dlatego zarzut skarżącego nie może odnieść zamierzonego skutku. Ustalenie organu odwoławczego z którego wynika, że wobec braku charakterystycznych rzędnych oraz wzajemnych odległości miejsc gromadzenia odpadów od wejść obsługiwanych budynków niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wypełnione zostały wymagania dotyczące odległości należy uznać za prawidłowe. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu działanie organu odwoławczego nie narusza art. 138 § 2 kpa bowiem organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję z rażącym naruszeniem art. 10 kpa, a dokonanie oceny spełnienia wymagań dotyczących odległości miejsc gromadzenia odpadów od wejść obsługiwanych budynków jest niemożliwe z uwagi na brak w projekcie zagospodarowania charakterystycznych rzędnych i wzajemnych odległości. Uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ) skargę oddalił.