VII SA/Wa 320/17

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2017r. po rozpoznaniu wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania organowi I instancji do ponownego rozpoznania postanawia: przyznać M. R. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 23 lutego 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy M. R. uzupełniony na formularzu PPF w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, majątkową i życiową. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem. Wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur w wysokości 1999,88 złotych miesięcznie (emerytura wnioskodawczyni w wysokości 899,88 złotych i małżonka w wysokości 1100 złotych). Posiada 1/8 udziału domu mieszkalnego przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podkreśliła, że wraz mężem są osobami ciężko chorymi. Wskazała we wniosku, że choruje na nowotwór skóry i inne choroby, które wymieniła we wniosku. Utrzymują się wyłącznie z niewygórowanych emerytur. Po opłaceniu kosztów utrzymania mieszkania i wykupieniu koniecznych lekarstw – resztę środków z uzyskiwanych emerytur wydają na bieżące utrzymanie (zakup żywności, odzież, środki czystości itp.). Wskazała, że koszty jej leczenia wynoszą około 400,00 złotych zaś małżonka około 500,00 złotych. Koszty ponoszone na mieszkanie i opłaty za media wynoszą ok. 300,00 złotych miesięcznie. Mając na względzie przedstawioną wyżej sytuację finansową wnioskodawczyni oraz ponoszone wydatki w szczególności na leczenie własne i małżonka uznano, że kwalifikuje się ona do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochody z jakich utrzymuje się wnioskodawczyni wraz z mężem są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i małżonka. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.