VII SA/Wa 322/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. S., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu usunięcia, w określonym terminie, nieodpowiedniego stanu technicznego schodów terenowych znajdujących się na działce nr ew. [...] obręb [...] P. przy ul. K. [...] w W. oraz zakazu użytkowania w/w schodów do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...], nakazującej J. S. usunięcie, w terminie do dnia [...] października 2007 r., nieodpowiedniego stanu technicznego schodów terenowych usytuowanych na działce nr ew. [...] obręb [...] P. przy ul. K. [...] w W., poprzez odtworzenie pełnego profilu stopni w nawiązaniu do istniejących prawidłowo uformowanych stopni oraz zakazującej użytkowania przedmiotowych schodów terenowych poprzez zagrodzenie przejścia dla pieszych, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Od wskazanej decyzji odwołanie wniósł J. S. Po rozpatrzeniu odwołania i przeanalizowaniu akt sprawy, organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada przepisom prawa i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia. Organ wskazał, iż z dokumentacji zgromadzonej w aktach przedmiotowej sprawy wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...], działając na podstawie określonej w art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] nakazał właścicielowi działki nr ew. [...] obręb [...] P. przy ul. K. [...] w W. – J. S. usunięcie, w terminie do dnia 31 października 2007 r., nieodpowiedniego stanu technicznego schodów terenowych usytuowanych na działce nr ew. [...] obręb [...] P. G przy ul. K. [...] w [...], poprzez odtworzenie pełnego profilu stopni w nawiązaniu do istniejących prawidłowo uformowanych stopni oraz zakazał użytkowania przedmiotowych schodów terenowych poprzez zagrodzenie przejścia dla pieszych, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, stanowiącym podstawę prawną weryfikowanego w trybie nadzwyczajnym rozstrzygnięcia, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przedmiotowej decyzji, właściwy organ administracji publicznej, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska (pkt 1) albo znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 3), nakłada w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Natomiast zgodnie z przepisem art. 66 ust. 2 cyt. ustawy "W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie". Organ stwierdził, iż adresatem decyzji wydanej na podstawie powołanego wyżej przepisu może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Powyższe wynika bezpośrednio z treści art. 61 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 (...)". Stosownie do treści art. 5 ust. 2 ustawy "Obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej (...)". Organ odwoławczy, po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy wskazał, iż czynności kontrolne przeprowadzone przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] wykazały, iż schody terenowe usytuowane na działce nr ew. [...] przy ul. K. [...] w W. znajdują się w nieodpowiednim stanie technicznym. Przede wszystkim brak jest warstwy wierzchniej przedmiotowych schodów, tj. lastrika, schody są nierówne, ze znacznymi ubytkami, co potwierdza sporządzona dokumentacja zdjęciowa. Organ zauważył, iż wprawdzie zły stan techniczny nie dotyczy całego obiektu budowlanego, który stanowią przedmiotowe schody terenowe, bowiem jak wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] w dniu [...] lipca 2007 r. cyt: "...Istniejące wcześniej schody betonowe na części szerokości znajdują się w nieodpowiednim stanie technicznym, co dokumentują zdjęcia fotograficzne... "; to jednak materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy, zawierający m.in. szczegółową dokumentację fotograficzną przedmiotowego obiektu, jednoznacznie wskazuje, który odcinek schodów terenowych usytuowanych na działce nr ew. [...] przy ul. K. [...] w [...] znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym i co do którego należało orzec zakaz użytkowania, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem organu odwoławczego, jakkolwiek, w decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] nie określił wprost, którego odcinka przedmiotowych schodów dotyczy obowiązek nałożony w/w rozstrzygnięciem, to mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie można powyższego uchybienia ocenić jako rażące naruszenie prawa. Organ powołał się przy tym na linie orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Zakaz ten znajduje mocne oparcie w konstytucyjnej zasadzie zaufania do prawa, wywodzącej się z idei państwa prawa określonej w art. 2 Konstytucji (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2000 r., sygn. akt: V SA 463/99). W zaistniałych okolicznościach, organ odwoławczy, podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w decyzji z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] i stwierdził, iż weryfikowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Przede wszystkim Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby w/w rozstrzygnięcie wydane zostało bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, w/w decyzja organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego wydana została przez właściwy organ, skierowana została do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą. Ponadto, weryfikowana decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, jak również nie została wydana w sprawie rozpatrzonej inną decyzją ostateczną. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego twierdzeń iż "...To urzędnicy Gminy [...] ze swoim podwykonawcą dokonali w 2002 r. zniszczenia schodów a prokuratorskie śledztwo ds. [...] (...) bezspornie wykazało udział wyżej wymienionych, od których właściciel konsekwentnie domaga się naprawy powstałych szkód...", organ stwierdził, iż powyższe okoliczności, nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem ewentualny nakaz usunięcia nieprawidłowości zaistniałych w stanie technicznym obiektu budowlanego, winien być, w świetle rozdziału VI ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, skierowany do zarządcy lub właściciela tegoż obiektu budowlanego. Ewentualne spory pomiędzy właścicielem lub zarządcą obiektu budowlanego, a faktycznym sprawcą robot, w efekcie których doszło do pogorszenia stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą być rozstrzygane jedynie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...], skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a to art. 154 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wymagał tego słuszny interes strony, a inne okoliczności nie stały temu na przeszkodzie. W uzasadnieniu swojej skargi skarżący wskazał, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż uszkodzeniu uległ jedynie fragment z ponad siedmiometrowej szerokości schodów, uszkodzenie nie powstało z winy właściciela obiektu budowlanego lecz z winy urzędników Gminy wraz z ich podwykonawcą, uszkodzenie nie wpływa w żaden sposób na bezpieczeństwo uprawnionych do korzystania z nieruchomości, korzystanie ze schodów przez osoby trzecie jest stosownym oznakowaniem zakazu przejścia zabronione przez właściciela. Zdaniem strony skarżącej, w tak ustalonym stanie faktycznym nie ma podstaw do zakazywania korzystania właścicielowi również z pozostałego, technicznie odpowiadającego normom odcinka schodów oraz obarczania właściciela obowiązkiem naprawy uszkodzonego fragmentu schodów. Pamiętać nadto należy, iż w realiach przedmiotowej sprawy dokonanie naprawy spowoduje zniszczenie materiału dowodowego do toczącego się postępowania karnego (o zawisłości którego Skarżący informował i dowodził w treści swych odwołań) oraz planowanego powództwa przeciwko sprawcom szkody tj. urzędnikom Gminy o przywrócenie stanu poprzedniego w drodze procesu cywilnego. Odnosząc się do forsowanej przez organy nadzoru budowlanego tezy o zagrożeniu jakie niesie uszkodzenie stopni dla ich użytkowników, skarżący wskazał, iż nie zostało to udowodnione, zwłaszcza, że stosownym zagrodzeniem uszkodzony odcinek schodów został wyłączony z użytkowania. Umieszona została również w widocznym miejscu tabliczka z zakazem korzystania z prywatnego terenu. W ocenie strony skarżącej, niesprecyzowaną przesłankę zagrożenia zdrowia ludzi stworzono jedynie dla potrzeby ochrony winnych spowodowania szkód urzędników Gminy, ich podwykonawców oraz w celu wybiórczego stosowania obostrzeń ustawy Prawo budowlane. J. S. wskazał również na rażący brak konsekwencji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w egzekwowaniu wydanych przez siebie zaleceń, które skierował do [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylając zaskarżoną uprzednio decyzję wskazując przy tym na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 7 i 77 k.p.a. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji wydanej na skutek uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie wykonał tych zaleceń, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pomimo niedostosowania się do zaleceń, ponownie utrzymał tę wadliwą decyzję w mocy. W ocenie skarżącego takie działania organów władzy państwowej godzą bezpośrednio w konstytucyjną i kodeksową zasadę zaufania obywateli do prawa i utrwalania poszanowania prawa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przedmiotem wyżej określonej kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu usunięcia, w określonym terminie, nieodpowiedniego stanu technicznego schodów terenowych znajdujących się na działce nr ew. [...] obręb [...] P. przy ul. K. [...] w W. oraz zakazu użytkowania w/w schodów do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych wart. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy, co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy, co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 28 maja 1985 r. I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż została ona wydana zgodnie z prawem. Przy stwierdzeniu nieważności decyzji należało ocenić, czy doszło do rażącego naruszenia art. 66 Prawa budowlanego, skoro inne przesłanki z art. 156 k.p.a. nie miały tu zastosowania. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądów administracyjnych, przesłankę nieważnościową w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowić może tylko "rażące naruszenie prawa", zwykłe choć nawet oczywiste naruszenie prawa nie wyczerpuje wymogu zawartego we wskazanym przepisie rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji. Podstawę materialnoprawną decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym stanowiły przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji objętej nadzorem, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany, może zagrażać życiu lub zdrowi ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Natomiast zgodnie z przepisem art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego, w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazanie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. Adresatem decyzji wydanej na podstawie powołanych wyżej przepisów może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 61 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust.2. Stosownie do treści art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 2 lipca 2007 r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] wykazały, iż schody terenowe usytuowane na działce nr ew. [...] przy ul. K. [...] w [...] znajdują się w nieodpowiednim stanie technicznym. W szczególności w części aktulanie służącej pieszym brak jest wierzchniej warstwy lastrika, schody są nierówne, ze znacznymi ubytkami. Powyższe potwierdza dołączona dokumentacja zdjęciowa. Powyższe stało się podstawą do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], na podstawie art. 66 ust. 1 i 3 oraz art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego, nakazującej J. S. usunięcie, w terminie do dnia 31 października 2007 r., nieodpowiedniego stanu technicznego schodów terenowych usytuowanych na działce nr ew. [...] obręb [...] P. przy ul. K. [...] w [...], poprzez odtworzenie pełnego profilu stopni w nawiązaniu do istniejących prawidłowo uformowanych stopni oraz zakazującej użytkowania przedmiotowych schodów terenowych poprzez zagrodzenie przejścia dla pieszych, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wprawdzie zły stan techniczny, co zauważył organ nadzoru, nie dotyczy całego obiektu budowlanego, który stanowią przedmiotowe schody terenowe, bowiem jak wynika z protokołu kontroli z dnia 2 lipca 2007 r., "... Istniejące wcześniej schody betonowe na części szerokości znajdują się w nieodpowiednim stanie technicznym, co dokumentują zdjęcia fotograficzne ...", to jednak materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, zawierający m.in. szczegółową dokumentację fotograficzną przedmiotowego obiektu, jednoznacznie wskazuje, który odcinek schodów, usytuowanych na działce nr ew [...] przy ul. K. [...] w [...], znajduje się w nieodpowiednim stanie techniczny i co do kutego należało orzec zakaz użytkowania do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...], nie określono co prawda wprost, którego odcinka przedmiotowych schodów dotyczy obowiązek nałożony w decyzji, jednakże to naruszenie nie ma istotnego wpływu na zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Bowiem jak już wyżej wskazano, przesłankę nieważnościową w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowić może tylko "rażące naruszenie prawa", zwykłe choć nawet oczywiste naruszenie prawa nie wyczerpuje wymogu zawartego we wskazanym przepisie rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji. W niniejszej sprawie, z łatwością można określić, który odcinek schodów znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym i co do którego powinien zostać orzeczony zakaz użytkowania, do czasu usunięcia nieprawidłowości. Okoliczności podnoszone przez skarżącego, iż "w realiach przedmiotowej sprawy dokonanie naprawy spowoduje zniszczenie materiału dowodowego do toczącego się postępowania karnego (...) oraz planowanego powództwa przeciwko sprawcom szkody tj. urzędnikom Gminy o przywrócenie stanu poprzedniego w drodze procesu cywilnego", pozostają bez wpływu na zasadność niniejszego rozstrzygnięcia. W decyzji wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, organ administracji nie bada przyczyn, które doprowadziły do tego, że obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo co było przyczyną, iż znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Ujawniając taki stan, organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2000 r., sygn. akt IV SA 1393/98). Ewentualne spory pomiędzy właścicielem lub zarządcą obiektu budowlanego, a winnym spowodowania zaistniałych szkód, mogą być rozstrzygane jedynie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił. 10