VII SA/Wa 326/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest sprawdzić, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu, a także czy skarga jest dopuszczalna ze względów formalnych. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Pominięcie opisanej procedury czyni rozpatrywaną skargę niedopuszczalną i wymaga jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi wskazanym przez skarżącego jest postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] o ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej, a więc postanowienie wydane w pierwszej instancji, od którego przysługiwało stronie zażalenie zgodnie z art. 49b ust. 4 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r, poz. 1409 ze zm.). Wskazać przy tym należy, że w zaskarżonym postanowieniu zawarto prawidłowe pouczenie o prawie do złożenia zażalenia, zaś postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu. Pomimo tego skarżący wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na wskazane na wstępie postanowienie. Należało zatem uznać, że strona nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym, a więc skarga na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.