VII SA/Wa 327/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. M. i G. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek A. M., nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 1997 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. K. pozwolenia na budowę dwóch kurników wraz z przyłączami infrastruktury technicznej i dwoma zbiornikami gazu płynnego o pojemności 6700 m3 każdy, na działkach nr [...] i [...], położonych w [...], gmina [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że Burmistrz [...] w dniu [...] listopada 1997 r. wydał pozwolenie na budowę dla inwestycji jw. w oparciu o decyzje Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. i [...] października 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. W dniu 22 kwietnia 2010 r. wpłynął do Wojewody wniosek A. M. w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza [...]. Wnioskodawca podniósł, że nie został uznany za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę pomimo oddziaływania obiektu na sąsiednie nieruchomości, podniósł też, że do wniosku o pozwolenie na budowę ww. inwestycji inwestor nie załączył uwarunkowań środowiskowych. Wojewoda w dniu [...] lipca 2010 r. wydał decyzję znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza [...]. A. M. zaskarżył ww. decyzję Wojewody, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] maja 2011 r. Wojewoda wydał decyzję znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...]. Od tej decyzji odwołały się strony postępowania. W dniu [...] sierpnia 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie znak: [...] stwierdzające uchybienie przez Z. K., Z. R., Z. J. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2011 r., oraz, z odwołania A. M., G. M., G. K., decyzję znak [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda wskazał, że w dacie wydania badanej decyzji Starosty [...], inwestycja - Ferma drobiu w miejscowości [...], należała, zgodnie z § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 1995 r., Nr 52, poz. 284 ze zm.), do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska, zatem, zgodnie z art. 68 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r., Nr 49, poz. 196 ze zm.), inwestycja ta wymagała wykonania oceny oddziaływania na środowisko. Dla inwestycji została wykonana ocena oddziaływania na środowisko przez rzeczoznawcę z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, z której wynika, że w [...] zlokalizowane jest wysypisko odpadów komunalnych dla [...], planowana ferma drobiu będzie zlokalizowana obok już istniejącej fermy składającej się z trzech podobnych do projektowanych kurników, w promieniu kilkuset metrów od projektowanej fermy nie występuje budownictwo mieszkaniowe, natomiast w kierunku wschodnim zlokalizowany jest w odległości ponad 200 m. zakład produkcji okien z tworzyw sztucznych oraz dwie fermy lisów, w aktualnym stanie zabudowy jest to teren dobry na lokalizację fermy drobiu z punktu widzenia ochrony powietrza atmosferycznego, przed rozpoczęciem działalności gospodarczej należy uregulować stan formalno-prawny, w zakresie ochrony powietrza, zakończony wydaniem decyzji o dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń dla fermy drobiu, należy spełnić wymogi i zalecenia zawarte w "Ocenie oddziaływania na środowisko inwestycji: Ferma drobiu w m. [...]", uciążliwość wynikająca z planowanej działalności musi zamykać się w granicach działki przeznaczonej pod inwestycję. Natomiast Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 1997 r. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji bez zastrzeżeń. W świetle zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz postanowień uzgadniających decyzję o warunkach zabudowy planowana inwestycja i związane z jej działalnością uciążliwości winny zamykać się w granicach działki. W dacie wydania przedmiotowej decyzji brak było regulacji prawnych w zakresie emisji odoru. Wojewoda wskazał dalej, że analiza projektu budowlanego wykazała, że działki inwestycyjne nr [...] i [...] sąsiadują z działkami: - nr [...] obręb [...] należącą do Z. R. i Z. J. (dawniej R.), która uległa podziałowi na: dz. nr [...] - obecnie własność Gminy [...] z przeznaczeniem na działkę drogową oraz dz. nr [...], [...] obręb [...] - należące do Z. J. i działka nr [...] obręb [...] - należąca do Z. R.. Działki nr [...], [...] i [...] nie sąsiadują bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi, od których oddzielone są ww. działką nr [...], - nr [...] obręb [...] należącą do Gminy [...] - oznaczona jako działka drogowa, - nr [...], [...], [...] obręb [...] należącymi do A. i G. M., - nr [...] obręb [...] należącą do J. S., która uległa podziałowi na [...], [...], [...], - nr [...] obręb [...] należącą do G. i Z. K., której zmieniono numer na [...], - nr [...] obręb [...] należącą do E. i W. K.. Z powyższych działek najbliżej projektowanych budynków kurników położona jest działka [...] Gminy [...], od której granicy projektowane budynki są zlokalizowane w odległości od 11,0 do 10,0 m - mierzonej prostopadle do granicy. Za działką nr [...] położone są działki: nr [...], której granica oddalona jest od projektowanych budynków o około 15 m, nr [...] oddalona od projektowanych budynków o około 20 m, i nr [...] oddalona o około 35 m. Następnie jest działka drogowa nr [...] Gminy [...] sąsiadująca bezpośrednio tylko z działką nr [...], której granica oddalona jest po skosie od budynku zlokalizowanego na działkach [...] i [...] o około 18 m, a od budynku na działce nr [...] o około 50 m. Dalej położone są działki A. M. nr [...], [...] na całej długości przylegające do działki nr [...] oraz działka nr [...] przylegająca do działki nr [...] tylko w niewielkiej części. Najbliżej położona budynku kurnika zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] działka nr [...] jest od niego oddalona o około 20 m po skosie, a od budynku na działce nr [...] o około 53 m, następna działka nr [...] oddalona jest po skosie od budynku na działkach nr [...] i [...] o około 40 m, a od drugiego na działce nr [...] o około 72 m, działka nr [...] oddalona jest po skosie od budynku na działkach nr [...] i [...] o około 62 m, a od budynku na działce nr [...] o około 95 m. Granica działki J. S. nr [...] sąsiadująca z południowo-wschodnią granicą działki inwestycyjnej nr [...]znajduje się w odległości około od 40 do 63 m od projektowanego budynku na działce nr [...] i [...] i w odległości od 75 do 94 m od projektowanego budynku na działce [...]. Granica działki G. i Z. K. nr [...] sąsiadująca tylko z północno-wschodnią granicą działki nr [...] oddalona jest o około 50 m od projektowanego budynku na działkach [...] i [...] i o około 65 m od projektowanego budynku na działce [...]. Granica działki E. i W. K. nr [...] sąsiadująca tylko z północno-zachodnią granicą działki nr [...] oddalona jest od projektowanego budynku na działkach nr [...] i [...] o około 40 m i od projektowanego budynku na działce nr [...] o około 10 m. Wojewoda wskazał, że z powyższej analizy wynika, iż projektowane budynki kurników o wysokości około 4,60 m zostały zlokalizowane na działkach inwestycyjnych w odległościach większych niż 4 m od granic działki, które są wymagane przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 10, z 1995 r., poz. 46 ze zm.), oraz zgodnie z decyzją Burmistrza [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r., która, na załączniku do decyzji - mapa w skali 1:500, określa odległość przedmiotowych budynków kurnika od granicy działki: od strony działki nr [...] i [...] na około 10, 0 m, a od strony działek nr [...] i [...] od 40 do 70 m. Lokalizacja dwóch kurników na działkach inwestycyjnych nie narusza przepisów ww. rozporządzenia dotyczących § 13 odnośnie przesłaniania, § 57 odnośnie dostępu światła, § 313 i 314 odnośnie ochrony przed promieniowaniem jonizującym i polami elektromagnetycznymi oraz § 271 odnośnie spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej. Inwestycja nie powoduje ograniczeń dla sąsiednich działek w możliwości korzystania z mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja) i nie pozbawia sąsiednich działek dostępu do drogi publicznej. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył projekt budowlany uzgodniony z Państwowym Terenowym Inspektorem Sanitarnym w [...] - postanowienie z [...] września 1997 r., z rzeczoznawcą ds. Zabezpieczeń Przeciwpożarowych, z Zakładem Wodociągów i Kanalizacji w [...] w zakresie przedłużenia przyłącza wodociągowego ze studzienką wodomierzową, ze specjalistą ds. BHP i Ergonomii. Ponadto załączono ważne decyzje o warunkach zabudowy, dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - ww. akt notarialny, zgodę W. K. na przyłączenie planowanych na działkach nr [...] i [...] w [...] budynków inwentarskich (kurników) do (istniejących) stacji transformatorowej oraz sieci wodociągowej na terenie (istniejącego) gospodarstwa w [...] gm. [...]. Reasumując Wojewoda wskazał, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę projektowanej inwestycji załączył wszystkie wymagane ówczesnymi przepisami dokumenty i uzgodnienia, a projekt budowlany został sporządzony w oparciu decyzję o warunkach zabudowy i ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzoną przez rzeczoznawcę, zatem zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r., Nr 89, poz. 414 ze zm.) organ nie mógł odmówić wydania na wnioskowaną inwestycję pozwolenia na budowę . Jednocześnie podkreślił, że podnoszone przez wnioskodawców uciążliwości związane z nieprzyjemnym zapachem nie są w świetle przepisów mierzalne i nie podlegają ograniczeniom poprzez ustanowione normy ograniczające ich immisję, są natomiast okolicznością faktyczną mogącą powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości. Wobec powyższego organ na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 1997 r. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego A. M., G. M. i G. K. złożyli odwołanie. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 1997 r., nie narusza w sposób rażący przywołanych wyżej przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Inwestor – B. K. - do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 1997 r., Nr [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji oraz decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] października 1997 r. Nr [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie na zewnątrz 2 zbiorników gazu płynnego na fundamentach betonowych, zewnętrznej instalacji gazowej doprowadzającej gaz od zbiorników do kurników i wewnętrznej instalacji gazowej w budynkach oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i c Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z akt sprawy nie wynika, aby rozwiązania projektowe spornej inwestycji rażąco naruszały ustalenia ww. decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. i z dnia [...] października 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W szczególności planowane przedsięwzięcie odpowiada warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co do linii rozgraniczających teren inwestycji oraz co do przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Zgodnie z dyspozycją § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko, do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się inwestycje w dziale rolnictwo, związane z hodowlą zwierząt, w liczbie ponad 50 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, a w przypadku chowu ściółkowego - 100 dużych jednostek przeliczeniowych. Jednocześnie zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska inwestor, projektant i wykonawca robót, każdy w swoim zakresie zadań, są obowiązani uwzględniać w działalności inwestycyjnej wymagania ochrony środowiska. Wobec powyższego stwierdził, że inwestycja - dwa kurniki do hodowli 40 000 sztuk brojlerów (160 sztuk dużych jednostek przeliczeniowych) - zalicza się do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska. Stąd też decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 1997 r., została uzgodniona postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...], w zakresie ochrony środowiska oraz postanowieniem Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 1997 r. Ponadto projektowana inwestycja nie narusza rażąco również wymogów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności projektowane kurniki usytuowane są na działkach w taki sposób, że spełnione są wymogi określone w ww. rozporządzeniu odnośnie wymaganych odległości w stosunku do sąsiednich działek nr [...] oraz działek drogowych nr [...]. Projektowany budynek inwentarski (o wysokości ok. 4,5 m) zlokalizowany na działce nr [...] znajduje się w odległości 11,0 m od granicy z działką nr [...], 10,0 m od granicy z działką nr [...] i pond 100 m od działki nr [...] (droga). Natomiast projektowany budynek inwentarski (o wysokości ok. 4,5 m) zlokalizowany na działce nr [...] i [...] znajduje się w odległości 10,0 m od granicy z działką nr [...], ok. 45 m od granicy z działką nr [...], ok. 40 m od granicy z działką nr [...], ok. 17,5 m od granicy z działką nr [...] (droga), ok. 20,0 m od granicy z działką nr [...], ok. 40,0 m od granicy z działką nr [...] i ponad 60,0 m od granicy z działką nr [...]. Jednocześnie projektowany dwukomorowy zbiornik ścieków o pojemności 5 m3 nie narusza rażąco § 36 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. (odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nie skanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej od granicy działki sąsiedniej, drogi/ulicy lub ciągu pieszego). Reasumując organ odwoławczy wskazał, iż analiza kontrolowanej decyzji Burmistrza [...] prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Stąd też decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], utrzymał w mocy. Ponadto organ wyjaśnił - odnosząc się do argumentacji odwołania - iż w niniejszym postępowaniu kontroli poddawana jest wyłącznie decyzja o pozwoleniu na budowę, zaś sama kontrola przeprowadzona jest pod względem legalności rozstrzygnięcia, tj. zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Tym samym najmniejszego znaczenia dla niniejszego postępowania nie mają zarzuty dotyczące poprawności decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji. Zarzut dotyczący braku udziału strony w postępowaniu jest podstawą do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji. Wyjaśnił także, że sam fakt emitowania przez dane przedsięwzięcie pewnych uciążliwości (amoniak, odory, pyły), jeżeli uciążliwości te nie są ponadnormatywne, w żadnym wypadku nie może być postrzegany w kategoriach rażącego naruszenia prawa. W analizowanym przypadku nie stwierdzono jakichkolwiek ponadnormatywnych immisji pośrednich. Skargę do sadu administracyjnego na ww. decyzję wnieśli A. i G. M.. Wnieśli o uchylenie tej decyzji w całości oraz poprzedzającej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. Wymienionej decyzji postawili zarzut rażącego naruszenia prawa, poprzez: 1) nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych a istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tj. naruszenie art. 6,7, 10 ,77 i 80 k.p.a.; 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego przyjęcie, że w postępowaniu nie stwierdzono istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w wyżej wskazanym artykule. W uzasadnieniu skargi podniósł, że inwestor naruszył przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego gdyż nie złożył złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie o dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodali, że nie okazano im w trakcie postępowania planu zagospodarowania przestrzennego. A także, ze działki pod inwestycje przeznaczone były pod uprawy polowe, a nie na cele budowlane. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270) . Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badaniu Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego mocą której organ ten utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia, nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 1997 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. K. pozwolenia na budowę dwóch kurników wraz z przyłączami infrastruktury technicznej i dwoma zbiornikami gazu płynnego o pojemności 6700 m3 każdy, położonych w [...], gmina [...]. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia aktów prawnych, które stoi w opozycji do jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Specyfika tego postępowania polega na tym, że organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzyga kwestie czysto prawne. Dokonuje bowiem tylko i wyłącznie oceny zgodności z prawem samej decyzji. Nie rozstrzyga natomiast innych kwestii dotyczących istoty sprawy. Instytucja stwierdzenia nieważności zatem służy eliminacji z obrotu prawnego jedynie tych decyzji, które dotknięte są tak ciężką (kwalifikowaną) wadą, że konieczność eliminacji przeważa nad zasadą trwałości decyzji administracyjnej. Pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco. Ponadto dokonując oceny, czy zachodzą ściśle określone przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Zatem zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 k.p.a., bowiem organ nadzoru nie orzeka, co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego postępowania. Wniosek o stwierdzenie nieważności w niniejszej sprawie dotyczył decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Skarżący we wniosku podniósł, że nie został uznany za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę pomimo oddziaływania obiektu na sąsiednie nieruchomości, podniósł też, że do wniosku o pozwolenie na budowę ww. inwestycji inwestor nie załączył uwarunkowań środowiskowych. Sąd po przeanalizowaniu sprawy stanął na stanowisku, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz Wojewoda [...] zajęły prawidłowe stanowisko w sprawie odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...]. Na wstępie należy wskazać, że projektowana inwestycja nie narusza wymogów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowane kurniki usytuowane są na działkach w taki sposób, że spełnione są wymogi określone w rozporządzeniu odnośnie wymaganych odległości w stosunku do sąsiednich działek nr [...] oraz działek drogowych nr [...]. Projektowany budynek inwentarski (o wysokości ok. 4,5 m) zlokalizowany na działce nr [...] znajduje się w odległości 11,0 m od granicy z działką nr [...], 10,0 m od granicy z działką nr [...] i pond 100 m od działki nr [...] (droga). Natomiast projektowany budynek inwentarski (o wysokości ok. 4,5 m) zlokalizowany na działce nr [...] i [...] znajduje się w odległości 10,0 m od granicy z działką nr [...], ok. 45 m od granicy z działką nr [...], ok. 40 m od granicy z działką nr [...], ok. 17,5 m od granicy z działką nr [...] (droga), ok. 20,0 m od granicy z działką nr [...], ok. 40,0 m od granicy z działką nr [...] i ponad 60,0 m od granicy z działką nr [...]. Natomiast projektowany dwukomorowy zbiornik ścieków o pojemności 5 m3 nie narusza § 36 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nie skanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego). Powyższe ustalenia wskazują, że zostały zachowane minimalne odległości określone w przepisach ww. rozporządzenia. Tym samym Sąd podzielił stanowisko organów administracji, że lokalizacja dwóch kurników na działkach inwestycyjnych nie narusza przepisów ww. rozporządzenia: § 12 dotyczącego minimalnych odległości od granic działek sąsiednich, § 13 odnośnie przesłaniania, § 57 odnośnie dostępu światła, § 313 i 314 odnośnie ochrony przed promieniowaniem jonizującym i polami elektromagne-tycznymi oraz § 271 odnośnie spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej. Za prawidłowe należało także uznać ustalenie, że inwestycja nie powoduje ograniczeń dla sąsiednich działek w możliwości korzystania z nich, a także korzystania z mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja) i nie pozbawia także sąsiednich działek dostępu do drogi publicznej. Z powyższego wynika, że skoro inwestycja nie ogranicza skarżącego w korzystaniu z jego nieruchomości i jej zagospodarowaniu, to nie było podstaw do uznania skarżącego za stronę postępowania zwykłego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto słusznie organy wskazały, że brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym jest podstawą do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji. Dalej należy wskazać, że decyzja Burmistrza [...] została wydana zgodnie z warunkami określonymi w decyzji Burmistrza [...] z [...] czerwca 1997 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch kurników oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 1997 r. Nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie na zewnątrz 2 zbiorników gazu płynnego o pojemności 2 x 6700, na fundamentach betonowych, zewnętrznej instalacji gazowej doprowadzającej gaz od zbiorników do kurników i wewnętrznej instalacji gazowej w budynkach. Przy czym wskazać należy, że zasadnie organy zaznaczyły, że w postępowaniu nieważnościowym badającym pozwolenie na budowę nie bada się decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Spełniony został tym samym wymóg art. 32 ust 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 prawa budowlanego, gdyż w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu było jednym z warunków koniecznych do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a ten warunek inwestor spełnił. Strona legitymowała się także uzgodnieniem w zakresie ochrony środowiska, z uwagi na okoliczność, iż inwestycja zalicza się do inwestycji w sposób znaczący mogących oddziaływać na środowisko (do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się inwestycje w dziale rolnictwo, związane z hodowlą zwierząt, w liczbie ponad 50 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, a w przypadku chowu ściółkowego - 100 dużych jednostek przeliczeniowych). Wobec powyższego wobec inwestycji - dwa kurniki do hodowli 40.000 sztuk brojlerów (160 sztuk dużych jednostek przeliczeniowych) Wojewoda [...] wydał postanowienie z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...] w zakresie ochrony środowiska oraz Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w [...] postanowienie z dnia [...] maja 1997 r. Zatem pozwolenie na budowę czyniło zadość § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko oraz art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Tym samym Sąd podzielił stanowisko organów, że badana decyzja nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że w dacie wydania pozwolenia na budowę przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego nie wymagał złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie o dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymagał jedynie wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazać należy również, że plany zagospodarowania przestrzennego są ogólnie dostępne w gminach, stąd organ nie miał obowiązku by taki plan załączać do sprawy i przedstawiać stronom postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270) orzekł jak w sentencji.