VII SA/Wa 328/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski Sędziowie: sędzia WSA Andrzej Nogal asesor WSA Wojciech Białogłowski (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2025 r., sprawy ze skargi J.R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 listopada 2024 r., znak: DOR.7200.141.2024.JZA w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. I 1. W dniu 21 stycznia 2025 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.R. (dalej: skarżący) – zastępowany przez pełnomocnika procesowego w osobie adwokata – wniósł za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na decyzję tego organu z 22 listopada 2024 r. (nr DOR.7200.141.2024.JZA). 2. Na skarga została wniesiona w związku z następującym stenem faktycznym: 2.1. Decyzją z [...] grudnia 2021 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, ze zm.; dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: k.p.a.), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nakazał skarżącemu rozbiórkę ogrodzenia o długości 35,50 m, znajdującego się od strony zachodniej działki ew. nr [...], położonej w miejscowości C. w gminie R., usytuowanego wzdłuż drogi gminnej nr [...] (działka ew. nr [...]). W uzasadnieniu organ powiatowy wskazał, że ogrodzenie zostało zbudowane w latach 2015-2018, co potwierdzają zdjęcia lotnicze otrzymane od Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w Warszawie, z naruszeniem postanowień uchwały Nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [...] listopada 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego poz. 561), albowiem ogrodzenie na całej swojej długości – wzdłuż drogi gminnej – wykonane zostało w pasie drogowym, natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalił lokalizację ogrodzeń w liniach rozgraniczających dróg, z którymi styka się grodzona nieruchomość (ergo – plan jednoznacznie zakazuje lokalizowania ogrodzenia w pasie drogowym). 2.2. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym – używając argumentów ad personam względem piastuna organu powiatowego – kontestował ustalenia poczynione odnośnie do usytuowania ogrodzenia. 2.3. Decyzją z 19 kwietnia 2022 r. (znak: WINB-WOA.7721.13.2022) Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 p.b., utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2021 r., podzieliwszy ustalenia faktyczne i prawne organu powiatowego. 2.4. Na decyzję z 19 kwietnia 2022 r. skarżący nie wniósł skargi do sądu administracyjnego. 2.5. Upomnieniem z [...] czerwca 2024 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505, ze zm.), wezwał skarżącego do wykonania w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia tego upomnienia rozbiórki ogrodzenia o długości 35,50 m, znajdującego się od strony zachodniej działki ew. nr [...], położonej w miejscowości C. w gminie R., usytuowanego wzdłuż drogi gminnej nr [...] (działka ew. nr [...]), zgodnie z decyzją tego organu z [...] grudnia 2021 r. 2.6. Pismem z 13 sierpnia 2024 r. skarżący złożył do Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podanie "o unieważnienie w trybie nadzwyczajnym" decyzji organu powiatowego z [...] grudnia 2021 r. Skarżący podniósł, że ogrodzenie zostało wzniesione "na zgłoszenie w 2004 roku", a następnie "zostało wyremontowane przez ówczesnego Wójta Gminy R. S.H. po tym gdy gmina w trakcie remontu tej drogi uszkodziła ogrodzenie". 2.7. Pismem z 16 września 2024 r. (znak: WOA.7718.10.2024) organ wojewódzki, na zasadzie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał pismo skarżącego Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. 2.8. Decyzją z 22 listopada 2024 r. (znak: DOR.7200.141.2024.JZA) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu wojewódzkiego z 19 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ naczelny wskazał, że z materiału procesowego zgromadzonego w postępowaniu jurysdykcyjnym wynika, iż nie doszło do remontu starego drewnianego ogrodzenia, a do budowy nowego – betonowego, co miało miejsce pomiędzy 2015 r. a 2018 r. Nadto w postępowaniu jurysdykcyjnym organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że przedmiotowe ogrodzenie zostało usytuowane niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2012 r. Z materiału dowodowego wynika również, że – wbrew twierdzeniu skarżącego – nie doszło do postawienia ogrodzenia w trybie zgłoszenia w okresie pomiędzy 2004 r. a 2007 r. Reasumując, po prawidłowym zebraniu i ocenie materiału dowodowego organy obu instancji zasadnie uznały, że doszło do niezgodnego z prawem wybudowania ogrodzenia, które podlega rozbiórce. Nie doszło zatem do ziszczenia się w sprawie skarżącego żadnej z przesłanek nieważności postępowania w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. 3. W sporządzonej przez adwokata skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący zarzucił temu rozstrzygnięciu "naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji Świętokrzyskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 kwietnia 2022 r., znak WINB-WOA.7721.12.1.2022 i decyzji PINB w W. z [...] grudnia 2021 r. znak [...] nakazującą inwestorowi J.R. rozbiórkę ogrodzenia (...) z uwagi na to, że organy przy wydaniu decyzji nie przesłuchały skarżącego i wójta S.H. na sporne okoliczności, daty wybudowania / wyremontowania przedmiotowego ogrodzenia, w tym, pominięcie podnoszonych przez skarżącego odmiennych okoliczności, przekraczając swobodną ocenę dowodów, dowolnie oceniając je przy przyjęciu wersji wskazanej przez W.P.. Pomijając [n]aruszenie art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku przesłuchania skarżącego i Wóta S.H.– istotnego w sprawie, w tym prawidłowego zgodnego z [a]rt. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji" (pisownia oryginalna – uwaga WSA). W konkluzji skarżący wniósł o: – "zmianę w całości zaskarżonych w/w decyzji, stwierdzenie ich nieważności, w tym decyzji PINB w W. z [...] grudnia 2021 r. znak [...] nakazującą inwestorowi J.R. rozbiórkę ogrodzenia"; – "względnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie Organowi sprawy do ponownego rozpoznania"; – "stwierdzenie, że decyzja w/w nie podlega wykonaniu"; – "zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych". W uzasadnieniu skargi zarzucono ponadto organowi powiatowemu oraz organowi wojewódzkiemu naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przy zbieraniu i ocenie materiału dowodowego, a w konsekwencji – wydanym przez nie decyzjom obrazę art. 107 § 3 k.p.a. 4. W odpowiedzi na powyższą skargę, zawartej w piśmie procesowym z 4 lutego 2025 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. II Na rozprawę w dniu 2 września 2025 r. nie stawił się nikt. III Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Stosownie do art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg decyzje administracyjne. 2. Przed ustosunkowaniem się do zarzutów rozpatrywanej skargi należy przypomnieć, że akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu (względnie – stwierdzenie jego nieważności) przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a. (por. np. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 10 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1398/18, Legalis). 3. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę autorowi skargi, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 listopada 2024 r. (znak: DOR.7200.141.2024.JZA), wydana w trybie nadzwyczajnym – z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Oznacza to, że – po pierwsze – Sąd kontroluje jedynie decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym, a po drugie – jego wyrok dotyczyć może jedynie tej właśnie decyzji. Z tego też powodu żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 kwietnia 2022 r. (znak: WINB-WOA.7721.13.2022) oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z [...] grudnia 2021 r. (znak: [...]) – jako oczywiście bezzasadne – nie mogło zostać rozpatrzone. Nadto wypada przypomnieć autorowi skargi, że w obowiązującej procedurze sądowoadministracyjnej sąd wskutek merytorycznego rozpoznania skargi na decyzję może ten akt uchylić w całości albo w części (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), stwierdzić jego nieważność w całości albo w części (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), stwierdzić jego wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) albo oddalić skargę (art. 151 p.p.s.a.). Nie może zatem – jak wniesiono o to w skardze – zmienić zaskarżonej decyzji, nawet jeżeli podlega ona jego kontroli. 4. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 listopada 2024 r. – w ocenie Sądu – skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. 4.1. Należy zwrócić uwagę autorowi skargi, że postępowanie zakończone zaskarżoną do Sądu decyzją toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postepowania – trybie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego, który to tryb ogranicza się do oceny legalności aktu wydanego w ramach postępowania jurysdykcyjnego w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jego wydania i dotyczy tegoż aktu. Powyższe oznacza, że oceny legalności aktu wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, w stosunku do którego toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jego nieważności, dokonuje się co do zasady na podstawie zamkniętego materiału dowodowego, tj. materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym poprzedzającym wydanie aktu podlegającego kontroli – takich, którymi dysponował organ wydając kwestionowany akt. W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może zatem dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy, w której wydano akt stanowiący przedmiot kontroli (por. m.in. wyroki NSA z: 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1822/11, Legalis oraz 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, Legalis). Stwierdzenie nieważności aktu wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym jest bowiem wyjątkiem od zasady trwałości aktów ostatecznych i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do ponownego badania sprawy od strony faktycznej. Sąd przypomina, że postępowanie nieważnościowe – jako jedno z postępowań nadzwyczajnych – rządzi się innymi zasadami (regułami) niż postępowanie jurysdykcyjne kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym. Nie ma w tym postępowaniu proceduralnych ani możliwości poszerzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu jurysdykcyjnym, ani możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a zatem i rozstrzygania o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danej sytuacji prawnej (por. np.: prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 29 kwietnia 2015 r., sygn. II SA/Go 918/14, CBOSA oraz prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 23 lutego 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1227/21, CBOSA). I tak, organ wyższego stopnia kontrolując w postępowaniu nieważnościowym postępowanie jurysdykcyjne nie może rozpoznawać i rozstrzygać sprawy zakończonej w postępowaniu zwyczajnym co do istoty i rozważać pod względem zaistnienia wad mających wpływ na wynik sprawy czy mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tylko ma obowiązek zająć się wadami rażącymi (oczywistymi, kwalifikowanymi, nieakceptowalnymi z punktu widzenia praworządności). Chodzi o zbadanie wad tkwiących w samej decyzji, oczywistej sprzeczności treści decyzji z przepisem prawa, ewentualnie rozstrzygnięcie sprawy wbrew materiałowi dowodowemu zgromadzonymi wówczas w sprawie (por. np. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 14 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2436/24, jeszcze niepubl.). Innymi słowy, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym może dotyczyć tylko ustalenia, czy akty – których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy – obarczone są wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; dalej: k.p.a.). 4.2. W rozpoznanej sprawie, podstawą wniosku o stwierdzenie nieważności było – zdaniem skarżącego (ale to zostało dopiero wprost zwerbalizowane w rozpatrywanej skardze) – wystąpienie wady przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący utrzymuje, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób nieprawidłowy zinterpretował art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odnośnie do oceny decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia. Skarżący podnosi bowiem, że organy obu instancji w postępowaniu jurysdykcyjnym zaniechały przeprowadzenia dowodów z przesłuchania dwóch świadków (skarżącego oraz S.H.), a przez to wykroczyły poza swobodną ocenę dowodów i rażąco naruszyły prawo. Tak sformułowany zarzut należy uznać za bezzasadny. Sąd zwraca uwagę, że obowiązujące przepisy procedury administracyjnej nie wskazują dowodów "mocniejszych" oraz "słabszych", przyjmując zasadę równej mocy środków dowodowych. Jednak nie można przy tym pominąć art. 86 k.p.a., który dopuszcza przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony (w tym przypadku – skarżącego) jedynie po wyczerpaniu innych środków dowodowych; per analogiam dotyczy to także świadka. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo stwierdził, że organy obu instancji zasadnie uznały, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia (podstawę wydania decyzji w postępowaniu jurysdykcyjnym stanowiły pozyskane w toku postępowania wyjaśniającego dokumenty oraz uchwała Nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [...] listopada 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego poz. 561). Dodatkowo należy wskazać, że osoba będąca stroną w sprawie (in casu: skarżący) posiada subiektywny stosunek do opisywanej rzeczywistości, tak więc waga złożonego przez nią zeznania może budzić wątpliwości co do obiektywizmu źródła informacji (por. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2008, s. 456). Ponadto – na co też należy zwrócić szczególną uwagę – Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 października 1994 r., sygn. akt SA/Wr 895/94 ("Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 1996, nr 3, poz. 81) wyjaśnił, że "[n]ie istnieje w postępowaniu administracyjnym obowiązek przesłuchania strony; przesłuchanie to może odbyć się wtedy, gdy pozostały w sprawie niewyjaśnione, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy fakty". W realiach niniejszej sprawy decyzje organu powiatowego oraz organu wojewódzkiego oparte zostały na dowodach pisemnych – z dokumentów. Skarżący zaś w żaden prawem przepisany sposób nie obalił prawdziwości tychże, a wynika z nich, że wybudował on nowe ogrodzenie niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego też powodu nieprzesłuchanie świadków prawidłowo zostało ocenione przez organ naczelny jako niemające żadnego wpływu na postępowanie administracyjne w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Wypada tylko zauważyć, że skarżący mógł stosowne wyjaśnienia organowi powiatowemu, jak i organowi wojewódzkiemu, złożyć na piśmie – choćby w ramach uwag do zebranego materiału procesowego. Co też nie uszło uwadze Sądu, w aktach administracyjnych znajduje się złożone do protokołu z 17 lipca 2018 r. i podpisane przez tę osobę oświadczenie S.H. dotyczące spornego ogrodzenia. W związku z powyższym w sprawie skarżącego nie ziściła się przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 4.3. Niezależnie od powyższego – w ocenie Sądu – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy i logiczny wykazał w swojej decyzji, że rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego i organu powiatowego nie zostały ani wydane bez podstawy prawnej (taka bowiem wyraźnie jest w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który determinuje umiejscowienie ogrodzeń przy drogach na obszarze gminy R.) ani nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto kontrolowana decyzja organu naczelnego zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. 4.4. Na marginesie Sąd zwraca także uwagę, że zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego w decyzji jurysdykcyjnej na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego możliwy jest do podniesienia w zwykłym środku odwoławczym od takiego aktu, a w przypadku nadzwyczajnego środka zaskarżenia – jedynie w ramach przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 14 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2436/24). Strona może również sformułować w skardze do sądu administracyjnego zarzut dotyczący nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego (por. np. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1576/24, jeszcze niepubl.), ale musi on zostać wywiedziony w skardze wniesionej bezpośrednio od decyzji wydanej w postępowaniu jurysdykcyjnym, a nie od decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym (nieważnościowym). Niemniej jednak w każdym z tych środków procesowych należy – zgodnie z kardynalną zasadą ei incumbit probatio, qui dicit – przedstawić dowody, na podstawie których strona podważa ustalenia organu. Abstrahując od tego, że skarżący zainicjował postępowanie nieważnościowe, nie może umknąć uwadze Sądu okoliczność, że ani we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jurysdykcyjnej, ani w rozpatrywanej skardze, nie przedstawiono żadnych dokumentów (ani nawet ich nie wskazano), które potwierdzałyby supozycję autora rozpatrywanej skargi, jakoby sporne betonowe ogrodzenie zostało postawione przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 5. Ponadto Sąd nie dopatrzył się po stronie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jakichkolwiek innych uchybień proceduralnych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., które skutkowałyby koniecznością uchylenia wydanego w sprawie skarżącego decyzji. W tym stanie rzeczy – na zasadzie art. 151 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji.