VII SA/Wa 330/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołań Spółdzielni Mieszkaniowej "C." i Spółdzielni Mieszkaniowej "F.", reprezentowanej przez radcę prawnego G. S. oraz Teatru [...] Miasta [...], reprezentowanego przez radcę prawnego M. J., a także Towarzystwa Ochrony Przyrody od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2016 r. nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że [...] stycznia 2016 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek inwestora - Miasta [...] o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na: "budowie [...]linii [...] w [...]- I etap realizacji odcinka zachodniego (od szlaku za stacją [...] "[...]." do torów odstawczych za stacją [...]) w zakresie budowy szlaku [...] (wyznaczonej pikietażami torów: tor lewy "L"- od L [...]+[...] do L [...] + [...] ; tor prawy "P" - od P [...]+[...] do P [...] + [...]) w skład której wchodzą: dwa tunele tarczowe wraz z infrastrukturą techniczną, szyb demontażowy tarcz z infrastrukturą techniczną, element naziemny, tj. czerpnio - wyrzutnia z wentylatornią V09 i infrastrukturą techniczną, rozbudowa sieci uzbrojenia podziemnego oraz przebudowa układu drogowego wynikające z budowy metra". Adres zamierzenia budowlanego: działki nr ew. dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...], dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]obr. [...], dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...]; jednostka ewidencyjna: Dzielnica W. (identyfikator: [...]) w W. Wojewody [...] decyzją z [...] września 2016 r., nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu [...] pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] z [...] września 2016 r. wnieśli w terminie Spółdzielnia Mieszkaniowa "C." i Spółdzielnia Mieszkaniowa "F.", reprezentowana przez radcę prawnego G. S. oraz Teatr [...] Miasta [...], reprezentowany przez radcę prawnego M. J., a także Towarzystwo Ochrony Przyrody. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. odwołań, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2016 r. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego). W niniejszej sprawie Miasto [...] złożyło wniosek z [...] stycznia 2016 r. o pozwolenie na budowę (uzupełniony pismami z [...] lutego 2016 r., z [...] kwietnia 2016 r. oraz z [...] września 2016 r.) oraz oświadczenia z [...] listopada 2015 r., z [...] września 2015 r. oraz z [...] stycznia 2016 r. o posiadanym prawie do dysponowania działkami inwestycyjnymi. Z uwagi na nieprawidłowe wypełnienie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane Główny Urząd Nadzoru Budowlanego pismem z [...] lipca 2017 r., znak: [...], wezwał inwestora m.in. do przedłożenia prawidłowo wypełnionych oświadczeń o prawie do dysponowania działkami o nr ew. [...],[...],[...], obr. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...], jedn. ew. Dzielnica W. (identyfikator: [...]) w [...], na cele budowlane. Przy piśmie z [...] sierpnia 2017 r. pełnomocnik inwestora przesłał prawidłowo wypełnione oświadczenia z [...] sierpnia 2017 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę spornej inwestycji inwestor dołączył również decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2015 r. nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie [...] linii [...] w [...].– I etap realizacji odcinka [...] - od szlaku za stacją [...] " [...]." do torów odstawczych za stacją [...] (utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2015 r., znak: [...]). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie narusza warunków decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2015 r. nr [...], znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2015 r., znak: [...], ani uchwały Rady Miasta [...] z [...] czerwca 2014 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu C. - rejon ulicy K.(Dz. Urz. Woj. [...] z [...] lipca 2014 r., poz. [...]). Projekt budowlany nie narusza również ustaleń decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2015 r. znak: [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] września 2014 r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...]linii [...] w [...]I etap realizacji odcinka zachodniego - od szlaku za stacją [...] "[...]." do torów odstawczych za stacją [...] realizowanego w wariancie technologicznym I. Inwestor uzyskał również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2016 r., znak: [...], uzgadniające realizację przedsięwzięcia w związku z ponownym postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonym dla przedmiotowego przedsięwzięcia pn. Budowa [...] w [...]. - I etap realizacji odcinka [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że na wezwanie organu, [...] lutego 2017 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora z [...] lutego 2017 r., przy którym złożono 1 egzemplarz prawidłowego oświadczenia projektantów spełniającego wymogi określone w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz wskazano daty i osoby, które dokonały zmian w projekcie budowlanym ww. inwestycji (zmiany w spisach treści oraz zmiany numeracji stron). Następnie, organ II instancji, pismem z [...] lutego 2017 r., znak: [...], ponownie wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego ww. inwestycji poprzez przedłożenie 3 egzemplarzy prawidłowego oświadczenia projektantów spełniającego wymogi określone w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor przekazał brakujące oświadczenia projektantów przy piśmie z [...] marca 2017 r. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, pismem z [...] lipca 2017 r., znak: [...], wezwał pełnomocnika inwestora m.in. do przedłożenia zaświadczenia o wpisie M. P. na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego aktualnego na datę sporządzenia projektu budowlanego, tj. na dzień [...] czerwca 2015 r. Pełnomocnik inwestora przedłożył brakujące dokumenty przy piśmie z [...] sierpnia 2017 r. Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, oraz oświadczenia projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zatem na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez Spółdzielnię Mieszkaniową "C." i "Spółdzielnię Mieszkaniową "F." zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 15 k.p.a. Wskazał, że wprawdzie Wojewoda [...] nie powiadomił stron o zakończeniu postępowania i wprowadzeniu przez inwestora zmian do projektu budowlanego, lecz odwołujący się mieli zapewniony czynny udział w postępowaniu toczącym się przed organem II instancji, bowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z [...] września 2017 r., znak: [...], poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Organ odwoławczy za chybiony uznał również zarzut podniesiony przez Spółdzielnię Mieszkaniową "C." dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 56 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) w zw. z § 4 ust. 1 oraz § 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 17 czerwca 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., Nr 144, poz. 859) oraz ust. 1 i ust. 8 pkt 1, 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2011 r. "poprzez ich niezastosowanie i uwzględnienie przez organ wniosku, pomimo niedokonania przez Wnioskodawcę ustaleń dot. oddziaływania planowanej inwestycji na istniejąca zabudowę, oraz pomimo braku określenia w treści decyzji sytuującej inwestycję zasad ochrony zdrowia ludzi, wymaganych przez wyżej przywołane przepisy prawa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiały dowodowego w sprawie oraz tym samym rozpatrzenie go w sposób dowolny i niepełny". Organ II instancji podał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2015 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2015 r. nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację spornej inwestycji jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a zatem, zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wiąże organy administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie podkreślił, że w niniejszym postępowaniu ocenie podlega wyłącznie decyzja Wojewody [...] z [...] września 2016 r. nr [...], nie zaś prawidłowość decyzji o ustaleniu lokalizacji spornej inwestycji. Z powyższych względów w analizowanym przypadku nie znajdują zastosowania przywoływane przepisy art. 54 pkt 2 lit. b oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 56 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 17 czerwca 2011 r. obiekty budowlane metra projektuje się i sytuuje w sposób uwzględniający uwarunkowania gospodarcze, społeczne, ochrony warunków życia, zdrowia i środowiska, w szczególności m.in. przez: uwzględnienie oddziaływania linii metra na istniejącą zabudowę, uwzględnienie warunków wynikających z badań geologicznych, hydrogeologicznych oraz geotechnicznych. Stosownie do załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 17 czerwca 2011 r. rozwiązania techniczne, w tym konstrukcja tunelu i nawierzchni torowej, powinny zapewniać zabezpieczenie otaczającej zabudowy przed wpływem drgań dynamicznych, z uwzględnieniem wymagań Polskiej Normy PN-B-02170:1985 i PN-B-02171:1988. Zdaniem organu II instancji, należy przyjąć następujące parametry oceny poprawności rozwiązań w zakresie tłumienia drgań: wpływ drgań na konstrukcję budynku - maksymalny wskaźnik odczuwalności drgań - 0,70, wpływ drgań na ludzi - maksymalny wskaźnik odczuwalności drgań - 0,95, gdzie wskaźnik odczuwalności drgań stanowi stosunek wartości rzeczywistej drgań do wartości dopuszczalnej dla określonych częstotliwości (ust. 1) W przypadku konieczności wykonywania robót powodujących drgania znaczące dla obiektów budowlanych należy m.in.: określić zasięg wpływu tych drgań; wykonać ocenę tego wpływu na podstawie pomiarów kontrolnych podczas wykonywania robót (ust. 8 pkt 1 i 3). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 17 czerwca 2011 r. linie metra sytuuje się w sposób minimalizujący negatywny wpływ ich budowy i eksploatacji na zabudowę i infrastrukturę miejską, w szczególności poprzez prowadzenie ich pod ulicami i miejscami niezabudowanymi. W analizowanym przypadku powyższe wymogi zostały spełnione. Kwestia oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko została poddana ocenie w ww. decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2015 r., znak: [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] września 2014 r., znak: [...], a także w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2016 r., znak: [...], uzgadniającym realizację spornego przedsięwzięcia w związku z ponownym postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wymogi ww. rozstrzygnięć zostały w omawianej sprawie spełnione. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wbrew twierdzeniom strony odwołującej się projekt budowlany zawiera projekt monitoringu oddziaływania budowy na środowisko oraz obiekty budowlane i inżynieryjne otoczenia (tom Il/8), w którym zawarto wyniki analizy oddziaływań projektowanej inwestycji na otoczenie. Projekt budowlany przewiduje również rozwiązania techniczne nawierzchni torowej zapewniające zabezpieczenie otaczającej zabudowy i ludzi w nich przebywających przed wpływem drgań dynamicznych z uwzględnieniem wymagań Polskiej Normy PN-B-02170:1985 i PN-B-02171:1988. Aby spełnić warunki ww. norm na długości tunelu [...] zaprojektowano dodatkową wibroizolację z mat umieszczoną pod żelbetową płytą nawierzchni torowej (zob. Projekt architektoniczno-budowlany, tom II/9, Analiza rozwiązań proekologicznych, s. 18). W analizie proekologicznej wskazano również, że w zakresie ochrony budynków i ludzi w nich przebywających, oprócz ww. mat wibroizolacyjnych projekt budowlany przewiduje zastosowanie podpór blokowych dla szyn, które w swojej konstrukcji mają masę zalewową zmniejszającą emisję drgań od ruchu pociągów (zob. Projekt architektoniczno-budowlany, tom II/9, Analiza rozwiązań proekologicznych, s. 17). Ponadto, ze znajdującego się w aktach sprawy pisma pełnomocnika inwestora z [...] lipca 2016 r. wynika, że "w zakresie oddziaływań budowy szlaku[...]na budynki osiedla [...] - [...]dokonano analizy odkształceń gruntu i budynków w czasie przemarszu tarcz. Analizą objęto następujące budynki: P. [...],[...],[...],[...],[...] oraz K. [...],[...],[...] i S. [...]. Wyniki analizy, zawarte w opracowaniu p.n. "Projekt monitoringu oddziaływania budowy na środowisko oraz obiekty budowlane i inżynieryjne otoczenia" (nr arch. [...]), prowadzą do wniosku, że oddziaływania budowy nie mają wpływu na bezpieczne użytkowanie budynków. Wniosek ten potwierdza w całej rozciągłości Ekspertyza Techniczna p.n. "Wpływ wykonawstwa szlaków i stacji II linii metra na budynki położone w [...]. przy ul. P. [...],[...],[...],[...] i ul. K. [...] (pawilon) oraz ul. W. [...],[...]", wykonana w grudniu 2015 r. na zlecenie S.M. "C." przez dr inż. M. B., rzeczoznawcę Polskiego Komitetu Geotechniki. Z wykonanej przez Zespół Instytutu Mechaniki Budowli Politechniki [...] pod kierunkiem prof. dr hab. inż. K. S. Analizy oddziaływań dynamicznych wynika, że eksploatacja tunelu nie spowoduje zagrożenia dla konstrukcji budynków oraz dla zdrowia i komfortu ludzi w nich przebywających. Projekt przewiduje rozwiązania w zakresie tłumienia drgań do poziomu oddziaływań dopuszczalnych normowo przez zastosowanie specjalnego rodzaju nawierzchni torowej oraz mat wibroizolacyjnych pod płytami torowymi (parametry mat zostaną dobrane w fazie projektów powykonawczych). Ponadto, budynki będą podczas przemarszu tarcz stale monitorowane by kontrolować obliczone wielkości dopuszczalnych odkształceń. (...) W analizie oddziaływań dynamicznych stwierdzono możliwość wytłumienia drgań do poziomu dopuszczalnego dla konstrukcji budynku i ludzi w nim przebywających przy użyciu nawierzchni kolejowej typu EBS, zagęszczenia podpór szyny i mat wibroizolacyjnych. (...) W strefach występowania gruntów organicznych na trasie przemarszu tarcz przewidziano stabilizacje ośrodka gruntowego z wykorzystaniem techniki jet-grounting. Iniekcje tego typu przewidziano również (niezależnie od rodzaju gruntu) przy ścianach czołowych stacji, dla bezpiecznego "wejścia" i "wyjścia" tarcz do/z korpusu stacji. (...) Na etapie projektu budowlanego wykonano badania zanieczyszczeń wody i gruntu wzdłuż trasy projektowanego odcinka metra. Uzyskane wyniki nie stanowią zagrożenia dla ludzi. (...) Budynki P. [...], P. [...], K. [...] są posadowione na gruntach stabilnych, poza [...]. Jedynie budynki P. [...] i P. [...] są posadowione w zarysie [...], na gruntach o nośności gwarantującej bezpieczne ich posadowienie, przy naturalnych wahaniach poziomu wód gruntowych. (...) Realizację obiektów metra w rejonie budynków P. [...],[...] zaprojektowano w sposób eliminujący obniżenie poziomu zwierciadła wody gruntowej poza strefę wahań naturalnych. (...) Jednocześnie z wykonanej przez Zespół Instytutu Mechaniki Budowli Politechniki [...] pod kierunkiem prof. dr hab. inż. K. S. analizy oddziaływań dynamicznych wynika, że eksploatacja obiektów [...] nie spowoduje zagrożenia dla konstrukcji budynków oraz zdrowia i komfortu ludzi w nich przebywających. (...) Powyższe wnioski potwierdził w swej Ekspertyzie Technicznej dr inż. M. B. (...) Ponadto budynki będą podczas przemarszu tarcz stale monitorowane". Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego, odnosząc się do podnoszonego przez Spółdzielnię Mieszkaniową "C." zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego "poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak uznania, że organ winien był zawiesić postępowanie w sprawie z uwagi na trwający proces uchwalania planu miejscowego, dla terenu na którym usytuowana ma być przedmiotowa inwestycja, a także poprzez nieustalenie przez organ, czy podjęcie uchwały przyjmującej stworzony już plan miejscowy nastąpi wkrótce", wskazał, że inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2015 r. nr [...], znak: [...] (utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2015 r., znak: [...]), w przedmiocie lokalizacji spornej inwestycji. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Bez wpływu na powyższe pozostaje okoliczność, że plan miejscowy został "stworzony", bowiem nie został uchwalony, a zatem nie ma mocy wiążącej. Tym samym w analizowanej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność, że strona odwołująca się złożyła skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2015 r., znak: [...], bowiem decyzja lokalizacyjna jest ostateczna i do chwili obecnej nie została uchylona. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 98/16, oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "C." na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2015 r., znak: [...]. Zdaniem organu II instancji, nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez pełnomocnika Spółdzielni Mieszkaniowej "F." zarzut niedoręczenia stronie pełnej decyzji, tj. bez projektu budowlanego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2353/12, projekt budowlany jest częścią materiału dowodowego, a nie załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę. Dołączany jest on do decyzji, która doręczana jest inwestorowi, ze względów pragmatycznych, to jest po to, by w przypadku kontroli, czy budowa realizowana jest zgodnie z projektem, nie istniała konieczność sięgania do projektu znajdującego się w posiadaniu organu administracji. Z art. 109 § 1 k.p.a. oraz z art. 107 § 2 k.p.a. nie wynika obowiązek dołączania do decyzji załącznika w postaci projektu budowlanego. Również przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają wymogu dołączania do decyzji o pozwoleniu na budowę załącznika w postaci projektu budowlanego. Ponadto, w niniejszej sprawie strona nie wykazała, jaki wpływ miało dla niej niedoręczenie projektu budowlanego. Mając na uwadze zarzuty odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "F." Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie dopatrzył się naruszeń art. 6 i art. 7 oraz art. 8 k.p.a. skutkujących uchyleniem decyzji organu I instancji. Odnosząc się zarzutów Spółdzielni Mieszkaniowej "F.", która "jako podmiot posiadający tytuł prawny do nieruchomości przy skrzyżowaniu ulic K. i Z. nie godzi się na budowę przy granicy ich nieruchomości urządzeń związanych z funkcjonowaniem [...]" organ II instancji wskazał, że przepisy prawa nie uzależniają zabudowy nieruchomości od uzyskania zgody właścicieli działek sąsiednich. W odniesieniu do zarzutów emisji hałasu i wibracji podał, że zgodnie z Analizą rozwiązań proekologicznych "potencjalnym źródłem hałasu emitowanego do środowiska będzie czerpnio-wyrzutnia wentylatorni szlakowej. Każda wentylatornia będzie wyposażona w tłumiki akustyczne i wykładziny dźwiękochłonne pozwalające na spełnienie wymagań obowiązujących w środowisku zewnętrznym" (zob. Projekt architektoniczno-budowlany, tom II/9, Analiza rozwiązań proekologicznych, s. 17). Ponadto, jak zostało już wskazane projekt budowlany przewiduje również rozwiązania techniczne nawierzchni torowej zapewniające zabezpieczenie otaczającej zabudowy i ludzi w nich przebywających przed wpływem drgań dynamicznych z uwzględnieniem wymagań Polskiej Normy PN-B-02170:1985 i PN-B-02171:1988. Dodał, że oddziaływanie ww. czerpnio-wyrzutni i wywoływanych drgań podlegało ocenie w wydanych dla przedmiotowej inwestycji rozstrzygnięciach z zakresu ochrony środowiska, których wymogi zostały w omawianej sprawie spełnione. Mając na uwadze twierdzenia Spółdzielni Mieszkaniowej "F.", że "na działce, na granicy której wnioskodawca chce wznieść powyższe urządzenia, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ma prawo wybudowania budynku mieszkalnego o wysokości 30 metrów, z którego to prawa zamierza skorzystać", organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "F." organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. od decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Wskazał, że ze względu na charakter przedmiotowej inwestycji - budowa [...] linii [...] - uzasadnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny. Odnosząc się do zarzutów odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "F." organ II instancji wskazał, że kwestie dotyczące ewentualnego spadku wartości nieruchomości nie podlegają ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej. Mając na uwadze pisma pełnomocnika Spółdzielni Mieszkaniowej "F." z [...] grudnia 2016 r. oraz z [...] stycznia 2017 r. wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby na działce, której użytkownikiem wieczystym jest strona odwołująca się przewidziano roboty budowlane, w tym realizację piezometru. Odnosząc się do podnoszonych w piśmie pełnomocnika Spółdzielni Mieszkaniowej "F." z [...] stycznia 2017 r. zarzutów dotyczących niepełności przedstawionego projektu geotechnicznego oraz niedokonania analizy "co do wpływu na budynek Z. [...] możliwości obniżenia wód gruntowych", a także zarzutu Teatru [...] Miasta [...] dotyczącego naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez nieobjęcie budynku Teatru przy ul. K. [...] badaniami geologiczno-inżynierskimi i badaniami geotechnicznych warunków posadowienia obiektów organ wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem właściwym do oceny prawidłowości wykonanych przez inwestora: dokumentacji badań podłoża gruntowego, projektu geotechnicznego i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Wymienione opracowania wchodzą w skład projektu budowlanego (art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego), którego weryfikacja przez organ administracji architektoniczno-budowlanej ogranicza się do projektu zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego). Inwestor przedstawił wszystkie ww. dokumenty. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego, nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez Teatr [...] Miasta [...] zarzut naruszenia art. 90 ust. 3 i 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez enigmatyczne i powierzchowne odniesienie się przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do uwag dotyczących braku należytej analizy geologicznej. Wyjaśnił, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z [...] lipca 2016 r., znak: [...], uzgadniającym realizację spornego przedsięwzięcia w związku z ponownym postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wskazał, że warunki (poza czterema zmienionymi warunkami) zawarte w decyzji środowiskowej pozostają bez zmian. Powyższe oznacza jedynie, że dla niniejszej inwestycji obowiązują środowiskowe uwarunkowania określone w decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2015 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] września 2014 r., znak: [...], których wymogi, tak jak i wymogi ww. postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2016 r., znak: [...], zostały w omawianej sprawie spełnione. Ponadto, z raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzonego w ramach ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że został on sporządzony z uwzględnieniem warunków geologicznych i hydrogeologicznych, (pkt. 6.2. Warunki geologiczne, str. 23 pkt. 6.3. Warunki hydrogeologiczne, str. 24). Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że przy ocenie oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko wzięto pod uwagę jego oddziaływanie na budynek przy ul. K. [...]; budynek Teatru [...] przy ul. K. [...] (przebudowany i nowy) znajduje się w 0, I i II strefie wpływu oddziaływania budowy metra (pkt 6.6.2. Obiekty budowlane, str. 43). Obiekty budowlane znajdujące się w 0, I i II strefie oddziaływania [...] przed rozpoczęciem prac budowlanych są szczegółowo oceniane pod względem stanu technicznego. W odniesieniu do szlaku [...] stwierdzono, że korzystne warunki gruntowe i dobry stan budynków pozwalają na drążenie bez potrzeby stosowania iniekcji zeskalającej. Obiekty zlokalizowane w 0 i I strefie oddziaływania metra, będą monitorowane w trakcie realizacji i początkowej fazie eksploatacji metra. Zastosowanie nowoczesnych rozwiązań technologicznych budowy metra (między innymi nowoczesne tarcze drążące tunele i bezpieczne metody realizacji podziemnych obiektów kubaturowych), o ile nie wyeliminują, to znacznie zminimalizują niekorzystne oddziaływania na sąsiadujące budowle. Wyposażenie tuneli i obiektów metra w wibroizolacje oraz izolacje akustyczne zminimalizują odczuwalność drgań i hałasu do poziomu dopuszczalnego (zob. Raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzonego w ramach ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pkt 15.1 Obiekty budowlane i inżynierskie, str. 159). W ocenie organu drugiej instancji bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie pozostają również podnoszone przez Towarzystwo Ochrony Przyrody zarzuty wydania skarżonej decyzji "w okolicznościach braku waloru ostateczności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2016 r. nr [...], znak: [...], o umorzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia pozwolenia na budowę spornej inwestycji oraz "bez koniecznego pozwolenia na przeprowadzenie przed rozpoczęciem budowy niezbędnych badań archeologicznych". Zasadą jest, że nieostateczne postanowienia podlegają wykonaniu (art. 143 k.p.a.). Uzyskanie pozwolenia na badania archeologiczne nie jest konieczne przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, tylko przed przystąpieniem do realizacji inwestycji. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Towarzystwa Ochrony Przyrody dotyczące naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 36 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, polegające na nieokreśleniu terminów rozbiórki i czasu użytkowania obiektów tymczasowych w ramach zaplecza budowy. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa: obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych. Z treści art. 30 ust. 1 i 31 ust. 1 pkt Prawa budowlanego wynika, że budowa i rozbiórka takich obiektów nie wymaga nawet zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił rownież, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Towarzystwa Ochrony Przyrody dotyczący naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę tylko dla części obiektów budowlanych, gdyż nie będą mogły samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Wskazał, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym. Zakres wniosku o pozwolenie na budowę determinuje zakres postępowania, a następnie wydanej w sprawie decyzji. Podzielenie tak dużej inwestycji jak budowa drugiej linii metra na mniejsze odcinki i uzyskiwanie na te odcinki oddzielnych pozwoleń na budowę jest uzasadnione względami praktycznymi. Biorąc pod uwagę rozmiary i charakter inwestycji, oczywistym jest że budowa metra również będzie przebiegać odcinkami. Poza tym podzielenie inwestycji na krótsze odcinki zmniejsza również ryzyko całkowitego wstrzymania budowy inwestycji z powodu nie dających się przewidzieć okoliczności, co biorąc pod uwagę znaczenie inwestycji z całą pewnością uznać należy za niewskazane. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "C." w W., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenia obu ww. decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 10 § 1 i art. 15 k.p.a. przez odebranie skarżącej prawa do zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych przed organem I instancji w sprawie dowodów i materiałów, a także brak możliwości ustosunkowania się w postępowaniu I - instancyjnym do uzupełnionych przez inwestora [...] września 2016 r. braków i poprawionych "nieprawidłowości" wniosku o pozwolenie na budowę; 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 56 ww. ustawy, w zw. z § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 17 czerwca 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie oraz ust. 1 i 8 pkt 1, 2 Załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia, poprzez ich niezastosowanie i uwzględnienie przez organ I instancji wniosku, pomimo niedokonania przez wnioskodawcę ustaleń dot. oddziaływania planowanej inwestycji na istniejącą zabudowę, oraz pomimo braku określenia w treści decyzji sytuującej inwestycję zasad ochrony zdrowia ludzi, wymaganych przez wyżej przywołane przepisy prawa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie oraz tym samym rozpatrzenie go w sposób dowolny i niepełny; 3) art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak uznania, że organy I i II instancji winny były zawiesić postępowanie w sprawie, z uwagi na trwający proces uchwalania planu miejscowego dla terenu na którym usytuowana ma być przedmiotowa inwestycja, a także poprzez nieustalenie przez organy I i II instancji, czy podjęcie uchwały przyjmującej stworzony już plan miejscowy nastąpi wkrótce, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia i obejścia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego; 4) art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. 2017 poz. 2126) poprzez jego niezastosowanie i niezakwalifikowanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego robót górniczych polegających na drążeniu tuneli szlakowych tarczami TBM (techniką górniczą) do robót objętych obowiązkami wynikającymi z Prawa geologicznego i górniczego; 5) art. 105 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie prawidłowości projektu budowlanego i procedury wnioskowej przez organy obu instancji, pomimo braku we wniosku planu ruchu zakładu górniczego, jego zaopiniowania i zatwierdzenia przez właściwe organy, w zgodzie z ww. ustawą; 6) art. 109 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji do podmiotów niebędących stronami ani uczestnikami przedmiotowego postępowania, jak i podmiotu nieistniejącego; 7) art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 136 oraz art. 15 k.p.a., z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawcę warunku wydania pozwolenia na budowę w postaci złożenia prawidłowo wypełnionych oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co organ I instancji zignorował, a organ II instancji "naprawił", naruszając tym samym zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, nadużywając art. 136 k.p.a. - a w konsekwencji ww. naruszeń, zarzuciła niezasadne zastosowanie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. lub ewentualnie art. 138 § 2 k.p.a. Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Pismami z [...] maja 2018 r. oraz z [...] czerwca 2018 r. skarżąca uzupełniła prezentowane w skardze stanowisko.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Przedstawiony przez inwestora - Miasto [...] projekt budowlany przedmiotowej inwestycji, po jego uzupełnieniu był kompletny i spełniał wymagania formalne, określone ww. przepisami do procedowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wnioskodawca do wniosku załączył wszelkie wymagane dokumenty, takie jak cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną. Także sprawdzenia projektu dokonała osoba uprawniona. Zarzuty zawarte w skardze są kontynuacją argumentacji Spółdzielni, którą przedstawiała konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego. Odnosząc się do nich Sąd stwierdza, że nie są uzasadnione i jako takie nie mogły wpłynąć na sądową ocenę zaskarżonej decyzji. I tak, nie jest uzasadniony zarzut podniesiony przez Spółdzielnię Mieszkaniową dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 56 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) w zw. z § 4 ust. 1 oraz § 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., Nr 144, poz. 859) oraz ust. 1 i 8 pkt 1, 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2011 r., co – zdaniem skarżącej - doprowadziło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sąd orzekający podziela stanowisko organu odwoławczego, że warunki wynikające z ww. przepisów rozporządzenia zostały spełnione, tym samym przepisy te nie zostały naruszone. Kluczowe znaczenie bowiem w tej sprawie ma decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] września 2014 r. a także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2016 r. uzgadniające realizację spornego przedsięwzięcia w związku z ponownym postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt budowlany zawiera projekt monitoringu oddziaływania budowy na środowisko oraz obiekty budowlane i inżynieryjne otoczenia (tom Il/8), w którym zawarto wyniki analizy oddziaływań projektowanej inwestycji na otoczenie. Projekt budowlany przewiduje również rozwiązania techniczne nawierzchni torowej zapewniające zabezpieczenie otaczającej zabudowy i ludzi w nich przebywających przed wpływem drgań dynamicznych z uwzględnieniem wymagań Polskiej Normy PN-B-02170:1985 i PN-B-02171:1988. Aby spełnić warunki ww. norm na długości tunelu [...] zaprojektowano dodatkową wibroizolację z mat umieszczoną pod żelbetową płytą nawierzchni torowej (zob. Projekt architektoniczno-budowlany, tom II/9, Analiza rozwiązań proekologicznych, s. 18). W analizie proekologicznej wskazano również, że w zakresie ochrony budynków i ludzi w nich przebywających, oprócz ww. mat wibroizolacyjnych projekt budowlany przewiduje zastosowanie podpór blokowych dla szyn, które w swojej konstrukcji mają masę zalewową zmniejszającą emisję drgań od ruchu pociągów (zob. Projekt architektoniczno-budowlany, tom II/9, Analiza rozwiązań proekologicznych, s. 17). Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma pełnomocnika inwestora z [...] lipca 2016 r. wynika, że "w zakresie oddziaływań budowy szlaku [...] na budynki osiedla P. – S. dokonano analizy odkształceń gruntu i budynków w czasie przemarszu tarcz. Analizą objęto następujące budynki: P. [...],[...],[...],[...],[...] oraz K. [...],[...],[...] i S. [...]. Wyniki analizy, zawarte w opracowaniu p.n. "Projekt monitoringu oddziaływania budowy na środowisko oraz obiekty budowlane i inżynieryjne otoczenia" (nr arch[...]), prowadzą do wniosku, że oddziaływania budowy nie mają wpływu na bezpieczne użytkowanie budynków. Powyższe potwierdza Ekspertyza Techniczna p.n. "Wpływ wykonawstwa szlaków i stacji [...] linii [...] na budynki położone w W. przy ul. P. [...],[...],[...],[...] i ul. K. [...] (pawilon) oraz ul. W. [...],[...]", wykonana w grudniu 2015 r. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 54 pkt 2 lit. b, 56 i art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego organ architektoniczno - budowlany może podjąć działania korygujące tylko w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc ocenie w niniejszym postępowaniu podlegała wyłącznie zaskarżona decyzja, nie zaś prawidłowość decyzji o ustaleniu lokalizacji spornej inwestycji. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze poprzez jego niezastosowanie i niezakwalifikowanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego robót górniczych polegających na drążeniu tuneli szlakowych tarczami TBM (techniką górnicza) do robót objętych obowiązkami wynikającymi z Prawa geologicznego i górniczego. Podkreślić należy wybór techniki drążenia tuneli robót wykracza poza zakres postępowania w sprawie procedowania o pozwolenie na budowę, prowadzonego przez Wojewodę [...] jako organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 25 listopada 2010 w sprawie obiektów i robót budowlanych w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda). Kwestia dotycząca techniki drążenia tuneli jest to faza następna, tj. realizacji robót. Ze względu na wybraną technikę prowadzenia robót, w pewnych sytuacjach w trakcie budowy lub nawet przed jej rozpoczęciem może być konieczne uzyskanie przez inwestora dodatkowych pozwoleń. Kwestia ta jednak, jako dotycząca etapu realizacji prac budowlanych, wykracza poza zakres postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Odnosząc się zaś do naruszenia art. 105 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego poprzez jego niezastosowanie przez organy i stwierdzenie prawidłowości projektu budowlanego pomimo braku we wniosku o pozwolenie na budowę planu ruchu zakładu górniczego, jego zaopiniowania i zatwierdzenia przez właściwe organy, wskazać należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany wnioskiem o pozwolenie na budowę. To zakres wniosku o pozwolenie na budowę determinuje zakres postępowania, a następnie wydanej w sprawie decyzji. Wniosek inwestora nie zawierał tzw. "planu ruchu górniczego". Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut napuszenia art. 10 § 1 i art. 15 k.p.a. Wprawdzie Wojewoda [...] nie powiadomił stron o zakończeniu postępowania i wprowadzeniu przez inwestora zmian do projektu budowlanego, lecz odwołujący się mieli zapewniony czynny udział w postępowaniu toczącym się przed organem II instancji – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z [...] września 2017 r., znak: [...], poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto, wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut, spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 575/10, LEX nr 1070853; z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1279/09, LEX nr 746442). Skarżąca takiego związku nie wykazała. Jako bezpodstawny należy również ocenić zarzut Spółdzielni o naruszeniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego "poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak uznania, że organ winien był zawiesić postępowanie w sprawie z uwagi na trwający proces uchwalania planu miejscowego, dla terenu na którym usytuowana ma być przedmiotowa inwestycja, a także poprzez nieustalenie, czy podjęcie uchwały przyjmującej stworzony już plan miejscowy nastąpi wkrótce, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia i obejścia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika, że inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2015 r. nr [...] (utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2015 r., znak: [...]), w przedmiocie lokalizacji spornej inwestycji. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Bez wpływu na powyższe pozostaje okoliczność, że plan miejscowy został "stworzony", bowiem nie został uchwalony, a zatem nie ma mocy wiążącej. Tym samym w niniejszej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzja lokalizacyjna znajduje się w obrocie prawnym, a organ zobowiązany był dokonać oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tej decyzji. Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia sformułowanego przez Spółdzielnię zarzutu art. 109 § 1 i art. 156 §1 pkt 4 k.p.a., poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do podmiotów niebędących stronami ani uczestnikami postępowania, jak i do podmiotu nieistniejącego, a nadto przez brak stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z tej przyczyny. Podmioty, którym przesłano decyzje jedynie "do wiadomości" to organy administracji publicznej zainteresowane rozstrzygnięciem niniejszego postępowania. Przesłanie im "do wiadomości" rozstrzygnięć organów obu instancji bez wątpienia wynika z wagi przedmiotu i charakteru niniejszej inwestycji. Jednocześnie należy wskazać, że z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie) mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Faktu doręczenia decyzji tylko "do wiadomości" nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji" w rozumieniu ww. przepisu. Także skierowanie decyzji do podmiotu działającego pod nazwą "S. S.A.", który to podmiot występuje aktualnie pod firmą "I. S.A.", nie skutkuje wadą decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu, nie jest uzasadniony zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 136 i art. 15 k.p.a., z uwagi na niezłożenie prawidłowo wypełnionych oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazać należy, że decyzja kasacyjna może zapaść tylko wtedy, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Niewątpliwie konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, np. przeprowadzenia określonego dowodu, czy postępowania wyjaśniającego mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. W niniejszej sprawie, co istotne, organ odwoławczy nawet nie zastosował uprawnień wynikających z ww. przepisu, albowiem błędy w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane polegały tylko na błędnym zaznaczeniu na urzędowym formularzu tytułu, z którego inwestor wywodzi swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zadaniem organu było li tylko dokonania sprawdzenia czy dokumentacja złożona przez inwestora czyni zadość ustawowym wymogom wynikającym z ustawy Prawo budowlane, oraz czy w związku z tym na organie ciąży także przewidziany w tej ustawie obowiązek zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na jego podstawie. Ponadto, Sąd wskazuje, że również argumentacja zawarta w pismach skarżącej z [...] maja 2018 r. oraz z [...]czerwca 2018 r. nie mogła wpłynąć na omówioną powyżej sądową ocenę zaskarżonej decyzji. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).