VII SA/Wa 332/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. K. od postanowienia Starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2017 r. w sprawie ze skargi Stowarzyszenia F. w B., Stowarzyszenia Z. w B. i Fundacji T. w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 4 sierpnia 2017 r. Pierwotny wniosek R. K. o przyznanie prawa pomocy został oddalony postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2016 r. (sprzeciw od ww. postanowienia został odrzucony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2016 r.), ponieważ wnioskodawca nie jest stroną niniejszego postępowania. Pismami z dnia 4 maja 2017 r. ponownie R. K. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy i postanowieniem Starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2017 r. zostało umorzone postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy z wniosku R. K. R. K. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia podnosząc, że nie rozumie braku "rozpatrzenia wniosku o przyznanie bezpłatnej pomocy pełnomocnika z urzędu z powodów materialnych oraz skomplikowania spraw". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem sprzeciwu jest postanowienie referendarza sądowego umarzające postępowanie wywołane wnioskiem R. K. o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Analiza akt sprawy w kontekście ww. przepisu ustawy, prowadzi do konkluzji, że zgodzić należy się ze stanowiskiem referendarza, iż rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez R. K. stało się bezprzedmiotowe, skoro nie jest on stroną niniejszego postępowania. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez osobę, która jedynie reprezentuje stronę skarżącą, a tym bardziej gdy postępowanie w przedmiocie prawa pomocy odnoście ww. osoby zostało w niniejszej sprawie prawomocnie zakończone, jest zbędne, a tym samym zaistniała podstawa z art. 249a p.p.s.a., co oznacza, że postanowienie referendarza sądowego odpowiada prawu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 249a p.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.