VII SA/Wa 333/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wpłacenia zaliczki postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...]. A. M., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wpłacenia zaliczki w kwocie 4.043,59 zł na poczet wykonania zastępczego obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z [...] października 2004 r., nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nakazującą A. M. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczenia suszarni samowolnie zaadaptowanego na lokal mieszkalny nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Artykuł 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z ww. przepisu wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić w przypadku wystąpienia ściśle określonych przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą ww. przesłanki. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie. W ocenie Sądu skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, ograniczył się w istocie do sformułowania wniosku bez wskazania jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia. Po pierwsze, na tym etapie postępowania sądowego nie jest możliwa ocena, czy zaskarżone postanowienie w przedmiocie obowiązku wpłacenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego wydane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowe, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Po drugie, nie wystarczy samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, ponieważ we wniosku należy wskazać jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia. Dopiero wskazanie negatywnych skutków jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności z których by wynikało, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wyrządzi mu jakąkolwiek szkodę lub sprawi dolegliwość. Ponadto Sąd nie dopatrzył się również z urzędu jakichkolwiek okoliczności przemawiających za udzieleniem skarżącemu, reprezentowanemu przez profesjonalnego pełnomocnika, ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.