VII SA/Wa 335/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi R. G., Z. Ł. oraz A.i H. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia [...]stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. znak [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 1991 r., nr 88, poz. 100 z późn. zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w L. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, co następuje: Na przełomie maja i czerwca 2004 r. zostały przeprowadzone przez przedstawicieli Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w L. czynności kontrolno rozpoznawcze w zakresie ochrony przeciwpożarowej w obiekcie [...]. Ustalenia z przeprowadzonych czynności zawarto w protokole z dnia 9 czerwca 2004 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. w przedmiocie poprawy stanu ochrony przeciwpożarowej w/w budynku Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w L. nakazał współwłaścicielom i współużytkownikom wieczystym obiektu wykonanie w określonych terminach 27 obowiązków dotyczących wyeliminowania nieprawidłowości w zakresie niewłaściwego stanu bezpieczeństwa pożarowego obiektu w tym instalacji i urządzeń przeciwpożarowych oraz użytkowych. W stosunku do tej decyzji pismami z dnia 15 listopada 2004 r. i 23 listopada 2004 r. wnioski do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o stwierdzenie jej nieważności wniosła część współwłaścicieli budynku. Kierując się nadrzędnością postępowania odwoławczego oraz postępowaniem o stwierdzenie nieważności w odniesieniu do decyzji nieostatecznych organ orzekł jak w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji wskazał, że organ I instancji decyzja określił 27 obowiązków dotyczących wyeliminowania nieprawidłowości w zakresie nie właściwego stanu bezpieczeństwa pożarowego obiektu, w tym stanu instalacji i urządzeń ppoż. oraz użytkowych, wynikającego w szczególności z faktu, iż w trakcie realizacji inwestycji związanej z wybudowaniem budynku w 2001 r. dokonano zmian odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu budowlanego i będących jego integralną częścią warunków ochrony przeciwpożarowej dla budynku (uzgodnionych przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń ppoż.) oraz z bieżącej eksploatacji budynku. Rozstrzygnięcia rzeczowe dotyczące przedmiotowych obowiązków mają pełne oparcie zarówno w ówcześnie (w dacie realizacji inwestycji) jak i obecnie obowiązujących przepisach przeciwpożarowych, które zostały szczegółowo wskazane w przytoczonych podstawach prawnych przy poszczególnych rozstrzygnięciach oraz w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że nie jest zasadne twierdzenie odwołujących się, iż cała zaskarżona decyzja dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną wydaną w dniu [...] listopada 2001 r. przez Prezydenta Miasta L. na mocy której zezwolono na użytkowanie obiektu – nie występuje tu bowiem tożsamość podmiotów i przedmiotów rozstrzygnięcia, a decyzje te rozstrzygają o innych sprawach co do swej istoty. Organ II instancji podniósł, że stwierdzone przez przedstawicieli Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w L., w trakcie przeprowadzonych w 2004 r. czynności kontrolno rozpoznawczych w przedmiotowym budynku, nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej niemal w całości wynikają z braku realizacji na etapie budowy uzgodnionych z rzeczoznawcą ds. bezpieczeństwa przeciwpożarowego warunków ochrony przeciwpożarowej dla obiektu stanowiących integralną cześć zatwierdzonego projektu budowlanego w oparciu o który zostało wydane pozwolenie na budowę. Organ wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji znajduje pełne uzasadnienie w świetle przepisów prawa. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej osoba fizyczna, osoba prawna organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty, o których mowa wyżej, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej do zadań Komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej należy m.in. nadzorowanie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, natomiast zgodnie z art. 26 ustawy komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Wydawane na podstawie art. 26 ustawy o PSP przez komendanta powiatowego PSP decyzje administracyjne mają charakter deklaratoryjny w odniesieniu do stanu bezpieczeństwa pożarowego w kontrolowanych obiektach i stanowią potwierdzenie (wskazanie) nie spełnia wymagań wynikających z przepisów przeciwpożarowych i o ochronie przeciwpożarowej. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli R. G., Z. Ł., A. i H. P. Skarżący dochodzili uchylenia zaskarżonej decyzji względnie stwierdzenia jej nieważności. Skarżący podnieśli, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 1 i 2 kpa, nie daje możliwości zrozumienia z jakich przyczyn nałożono rozliczne obowiązki. Zdaniem skarżących wydanie w dniu 22 października 2001 r. zaświadczenia o nie zgłoszeniu sprzeciwu i uwag przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w L. zezwala na użytkowanie budynku, ostatecznie przesądza o braku możliwości kwestionowania w trybie art. 26 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto zdaniem skarżących do obowiązków nałożonych na inwestorów nie można stosować aktów prawnych, które weszły w życie po dniu 9 listopada 2001 r., tj. po dniu wydania decyzji Prezydenta Miasta L. w przedmiocie zezwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. uczestnik postępowania L. Sz. podał, że w Prokuraturze Rejonowej w L. toczy się postępowanie przygotowawcze w związku z zawiadomieniem dokonanym przez część współwłaścicieli przedmiotowego obiektu, o tym, że inspektor ds. przeciwpożarowych przyjął ich zdaniem korzyść majątkową na etapie postępowania o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zdaniem Sądu zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, które miałoby skutkować jej uchylenie. Zgodnie z przepisem art. 26 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 02.147.1230 ze zm.) Komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Zdaniem Sądu bezsprzeczne jest, że budynek [...] w L. nie spełniał wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego przewidzianych w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. 2002.147.1229 ze zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2003 r., nr 121, poz. 1138), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2003 r., nr 121, poz. 1137), a także ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002.175.690 ze zm.). Powyższa teza znajduje pełne potwierdzenie w decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej L. z dnia [...] listopada 2004 r. Wskazać należy, że zasadność nałożonych obowiązków została szczegółowo uzasadniona w decyzji organu I instancji. W tym kontekście zarzut braku właściwego uzasadnienia decyzji organu II instancji należy oddalić. Uzasadnienie to na pewno nie stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji, która miałaby skutkować je uchylenie. W niniejszej sprawie uchybienia naruszające przepisy przeciwpożarowe wynikają w zasadniczej części z braku wykonania założeń projektu budowlanego. Zdaniem Sądu mimo, że obiekt decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Prezydenta Miasta L. został dopuszczony do użytkowania Państwowa Straż Pożarna była zobowiązana do nałożenia obowiązków przedmiotowych w sprawie wobec stwierdzonych naruszeń. Wynika to wprost z przepisu art. 26 cytowanej ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z ustawą o ochronie przeciwpożarowej z dnia 24 sierpnia 1991 r. (Dz. U. 2002.147.1229 ze zm.) ochrona przeciwpożarowa ma na celu ochronę życia zdrowia i mienia (art. 1 ustawy) a właściciel budynku jest obowiązany nim do przestrzegania przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych instalacyjnych i technologicznych wyposażać budynek w wymagane urządzenia przeciwpożarowe. Zdaniem Sadu każde naruszenie przepisów przeciwpożarowych stwarzające zagrożenie dla wartości nadrzędnych jakimi są życie i zdrowie ludzi, stanowi nakaz dla Państwowej Straży Pożarnej do podejmowania działań nakazujących usunięcie stwierdzonych uchybień. Taki stan ma odniesienie do przedmiotowego budynku. W nawiązaniu do zarzutów skarg, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy, które weszły w życie po oddaniu obiektu do użytkowania, wskazać należy przepisy rozdziału 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów. Rozporządzanie weszło w życie po upływie 14 dni od dnia jego ogłoszenia z wyjątkiem § 25 – 6 m-cy od daty ogłoszenia. Zgodnie z § 40 w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wprowadzono trzy regulacje szczególne nie odnoszące się jednak do przedmiotowego obiektu i nałożonych obowiązków. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).