VII SA/Wa 335/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2015r. po rozpoznaniu wniosku K. J. i B. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. J. i B. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014r., znak: [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela postanawia: 1. przyznać K. J. i B. J. prawo pomocyw zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 7 kwietnia 2015r. do Sądu wpłynął formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy K. J. i B. J. w którym wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawili swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie oceniając dane przedstawione we wniosku stwierdzono, że wnioskodawcy wykazali, że nie są w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe wraz z dwiema córkami. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 3.300 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się wynagrodzenia wnioskodawcy za pracę w wysokości 2.200 złotych oraz świadczenie z ZUS wnioskodawczyni w wysokości 1100 złotych. Wnioskodawcy wskazali, że córki nie uzyskują żadnych dochodów, gdyż jeszcze się uczą, są na ich utrzymaniu. Oświadczyli, posiadają dom o pow. 80 m ² oraz nieruchomość rolną o pow. 2,80 ha. Zaznaczyli, że dom wymaga remontu jak również budynki gospodarcze. Nie posiadają oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawcy podali, że miesięcznie ponoszą opłaty za prąd, wodę, ubezpieczenia, śmieci, podatki od nieruchomości, internet. Nadto wskazali, że ponoszą także wydatki związane z dojazdami dzieci do szkół, spłatą kredytu w wysokości 545,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawca podkreślił że, jego stan zdrowia wymaga wizyt u lekarzy. W związku z tym ponosi koszty na leczenie, zakup lekarstw i rehabilitację. Biorąc pod uwagę przedstawioną sytuację materialną uznano, że wnioskodawcy nie są w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i rodziny. Oceniono, że poniesienie tego wydatku wykracza poza ich możliwości finansowe. Z tego też względu przyznano im prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawcy są na tyle osobami ubogimi, iż ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają im wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Uznano, że wnioskodawcy uzyskując stały dochód miesięczny w wysokości wskazanej wyżej oraz posiadając nieruchomość rolną o pow. 2,80 ha są w stanie ponosić koszty sądowe samodzielnie. Dodać należy, że do kosztów sądowych na dzień rozpoznawania wniosku zaliczyć można jedynie wpis od skargi w wysokości 100,00 złotych, tj. w najmniejszej wysokości, jaką przewidziano w art. 233 cytowanej wyżej ustawy oraz w wydanym na podstawie tego przepisu rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 221, poz. 2193). W świetle powyższego uznano, że ponoszenie kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie w całości przez wnioskodawców nie spowoduje ich utraty płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i córek. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.