VII SA/Wa 336/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007 r. sprawy ze skargi E. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala VII SA/Wa 336/07 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzja z dnia [...] października 2006r., działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 9 kodeksu postępowania administracyjnego – odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1990r. stwierdzającej wygaśniecie decyzji ostatecznej Naczelnika Miasta i Gminy P. z dnia [...] kwietnia 1974 r. nakazującej rozbiórkę budynku inwentarskiego położonego w P. przy ul. W. [...]. Organ w uzasadnieniu wyjaśnił, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2003r., sygn. akt IV SA 1442/01 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007r. oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2001r stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1990r. Po ponownym rozpoznaniu wniosku E. Ś. w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji z [...] sierpnia 1990r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2004r., działając na podstawie art. 156 § 2 w związku z art. 158 § 2 kpa – stwierdził, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1990r. została wydana z naruszeniem prawa. Decyzja ta ma walor decyzji ostatecznej. Z tych względów w ocenie organu należy uznać, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1990r stwierdzająca wygaśniecie decyzji ostatecznej Naczelnika Miasta i Gminy P. z dnia [...] kwietnia 1974r., nakazująca rozbiórkę budynku inwentarskiego położonego w P. przy ul. W., była już weryfikowana w trybie nieważnościowym. Istnienie res iudicata czyni ponowne postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności niedopuszczalnym z przyczyn przedmiotowych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2006r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania E. Ś. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, iż wszczęcie postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Stosownie do art. 157 § 3 kpa organ orzeka co do niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, iż okoliczność, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1990r., była już poddana kontroli w trybie przepisu art. 156 kpa, wyklucza ponowne prowadzenie postępowania nieważnościowego wobec tej samej decyzji. Ponowne orzekanie w tym samym przedmiocie, w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną, stanowiłaby kwalifikowaną wadę, czyniącą nieważną wydaną w ten sposób decyzję administracyjną. Skargę na powyższą decyzję wniósł E. Ś. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także stwierdzenia nieważności i wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1990r., na powołanie art. 156 § 1 pkt 2 i 162 kpa. Skarżący podnosi, iż uprawnienia i obowiązki wynikające dla strony z treści decyzji wygasają wprawdzie z chwilą śmierci strony, ale tylko wówczas, gdy mają charakter ściśle osobisty. Wydanie więc decyzji stwierdzającej wygaśniecie decyzji nakazującej rozbiórkę narusza prawo i wypełnia dyspozycje art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1239 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja w żadnym stopniu nie narusza prawa zarówno materialnego jak i kodeksu postępowania administracyjnego. Na wstępie trzeba podkreślić, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji mają charakter formalny, a organy zasadnie nie dokonały oceny merytorycznej w trybie nadzoru w odniesieniu do decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1990r. Z tych też względów wszelkie zarzuty skargi odnoszące się merytorycznie do kwalifikowanej wadliwości wymienionej wyżej decyzji należy uznać za chybione. Na podstawie art. 157 § 3 kpa orzeka się co do niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest wynikiem oceny zdolności do działania osoby wnoszącej żądanie, a także wykazanie tego, że nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać kontroli jak również weryfikacji czy kontrola w tym trybie w odniesieniu do tej samej decyzji nie została już przeprowadzona co znalazło swój wyraz w ostatecznej decyzji administracyjnej (vide B. Adamiak /J. Bakowski kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, 8. Wydanie, Wydawnictwo C. H. Bek, s. 759). Nie ulega wątpliwości, iż w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2004r., zapadła po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, którą to decyzją organ stwierdził, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] sierpnia 1990r. została wydana z naruszeniem prawa. Należy więc podzielić argumentację organów obu instancji, iż postępowanie nadzorcze wobec decyzji z dnia 3 sierpnia 1990r. zostało zakończone ostateczną decyzją załatwiającą postępowanie co do istoty i znajdującą podstawę w art. 158 § 2 kpa. Niedopuszczalnym więc było ponowne wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, co do której w tym właśnie trybie zapadła wcześniej ostateczna decyzja merytoryczna. W przeciwnym bowiem wypadku decyzja wydana w ponownie wszczętym postępowaniu dotknięta byłaby wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa i wymagałoby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Prawidłowo więc organy odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 3 sierpnia 1990r. na podstawie art. 157 § 3 kpa uznając, iż byłoby ono niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1260 ze zm.).