VII SA/Wa 336/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. z/s w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. H. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB [...]") z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżący wskazała, że wykonanie powyższego postanowienia organu powiatowego mogłoby narazić ją na nieuzasadnioną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, na wniosek skarżącego Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozszerzona została zatem możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, do wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jej granice zakreśla zaś akt, który został zaskarżony w tym konkretnym postępowaniu sądowo-administracyjnym. Rozważając znaczenie sformułowania "w granicach danej sprawy" należy przyjąć, że ustawodawca odsyła w tym zakresie do pojęcia sprawy administracyjnej i to w jej rozumieniu materialnoprawnym. Istotne znaczenie mają zatem elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc tożsamość podmiotów i przedmiotu sprawy oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2013 r. o sygn. akt I FZ 466/13 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym przedmiotem zaskarżenia uczyniono postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia, podczas gdy wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy postanowienia w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia. W ocenie Sądu nie zachodzi tożsamość przedmiotowa ww. spraw. Po zakończeniu się postępowania w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, w związku z faktem wykonania zastępczego rozbiórki nośnika reklamowego, skarżąca zainicjowała kolejne postępowanie, którego przedmiotem było umorzenie postępowania w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Organy obu instancji badając sprawę uznały, że wniosek jest nie zasadny i odmówiły umorzenia, co spowodowało wniesienie przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego. Okoliczność ta wskazuje zatem, że postępowanie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz postępowanie w przedmiocie umorzenia grzywny, są postępowaniami od siebie odrębnymi, posiadającymi przede wszystkim inny przedmiot oraz inne podstawy prawne i faktyczne. Dlatego też wydanego przez PINB [...] postanowienia z dnia [...] stycznia 2015 r. nie można uznać za akt wydany w granicach tej samej sprawy. Sąd stoi zatem na stanowisku, że wstrzymanie wykonania postanowienia wydanego w istocie w innej niż rozpoznawana sprawie administracyjnej jest niedopuszczalne. Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia prawidłowości odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.