VII SA/Wa 340/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska ( spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2012 r. sprawy ze skargi B. C. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania skargę oddala Pismem z dnia 26 maja 2010 r. firma T. wystąpiła do powiatowego organu nadzoru budowlanego o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku stacji dealerskiej samochodów marki L. usytuowanej na nieruchomości przy ul. J. w W . Ww. inwestycja została zrealizowana w oparciu o decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. W następstwie obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu 23 czerwca 2010 r. w trybie art. 59a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stwierdzono że inwestor przystąpił do użytkowania przedmiotowej dealerskiej stacji samochodowej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. wymierzył firmie T. karę z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu w wysokości 150 000,00 zł (sto pięćdziesiąt tysięcy złotych). Po rozpoznaniu zażalenia B. C. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą T. na ww. postanowienie, [...] WINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...], uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części określającej adresata obowiązku i w tym zakresie orzekł: "wymierzam inwestorowi - Pani B. C. prowadzącej działalność gospodarczą po nazwą: T.", w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie [...]WINB Nr [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który na mocy wyroku z 16 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1951/10, uchylił je wskazując na pozbawienie nowego adresata drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym. W wyniku ponownego rozpatrzenia zażalenia B. C. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą T. na postanowienie PINB [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., [...] WINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., uchylił ww. rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nr [...] na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 pkt 1 i 59f oraz 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) wymierzył B. C. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą T. karę w wysokości 150 000,00 zł (sto pięćdziesiąt tysięcy złotych) za stwierdzone samowolne przystąpienie do użytkowania budynku stacji dealerskiej samochodów marki L. przy ul. J. w W. z naruszeniem przepisów art. 55 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 59a i 59e ustawy Prawo budowlane, przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przeprowadził 23 czerwca 2010 r. kontrolę przedmiotowego budynku. Podczas kontroli stwierdzono samowolne przystąpienie do użytkowania budynku stacji dealerskiej samochodów z naruszeniem przepisów art. 55 ustawy Prawo budowlane. Z protokołu kontroli na opisanej wyżej nieruchomości i dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do tego protokołu wynika, że inwestor przystąpił do użytkowania przedmiotowego obiektu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Część wystawiennicza na parterze i na antresoli oraz część serwisowa budynku w dniu kontroli użytkowana była jako pomieszczenia salonu sprzedaży samochodów - w pomieszczeniach umieszczone były samochody osobowe. Na stanowiskach pracy przebywali pracownicy salonu samochodowego. Opierając się na powyższych ustaleniach wskazał, że pomieszczenia były użytkowane w celu innym niż budowa. Korzystając z uprawnień wynikających z art. 57 ust. 7 oraz art. 59f zobowiązano inwestora do wpłacenia kary. Podstawę do naliczenia kary stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w) oraz zgodnie z art. 57 ust 7 ustawy Prawo budowlane stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu ("s" - 500,00zł, "k"-15,00 - kategoria XVII, "w" - 2,0 - kubatura 8 819,20 m3 mieści się w obszarze 5 000 m3 - 10 000 m3), tj. 500,00 x 15,00 x 2,0 x 10 = 150 000,00 zł (słownie: sto pięćdziesiąt tysięcy złotych). Zażalenie na ww. postanowienie złożyła B. C. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą firmy T., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania pierwszej instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że inwestor przystąpił do użytkowania przedmiotowej stacji dealerskiej samochodów marki L. przed uzyskaniem zgody właściwego organu. Powyższe potwierdza treść protokołu obowiązkowej kontroli obiektu przeprowadzonej w dniu 23 czerwca 2010 r. oraz załączona do niego dokumentacja zdjęciowa. Fakt ten potwierdził również własnoręcznym podpisem przedstawiciel inwestora – B. D., nie wnosząc żadnych uwag do protokołu. Podkreślił, że z administracyjnego punktu widzenia istotna jest sama okoliczność przystąpienia do nielegalnego użytkowania obiektu, natomiast bez znaczenia pozostaje rodzaj działalności i charakter podejmowanych czynności. Odstąpienie przez organ od wymierzenia kary w przypadku, gdy jest ona obligatoryjna, stanowiłoby naruszenie zasady działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w zażaleniu wskazał, że nieobecność klientów salonu sprzedaży samochodów oraz brak zawierania transakcji w momencie przeprowadzanej kontroli nie przesądza, iż przedmiotowy obiekt nie jest użytkowany. W ocenie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na gruncie niniejszej sprawy świadczy o tym co najmniej obecność pracowników na stanowiskach pracy, jak też usytuowane w części serwisowej auta oznakowane tablicami rejestracyjnymi, czyli nie mające charakteru wystawowego. Ponadto, z materiału dowodowego zgromadzonego przy rozpatrywaniu przez [...] WINB zażalenia na postanowienie PINB [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. (akta sprawy [...] WINB, znak: [...]) wynika, że przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]z dnia [...] lipca 2010 r.) w dniu 20 maja 2010 r. miało miejsce oficjalne otwarcie salonu L. (http://www. [...]). Materiały te potwierdzają, że przed dniem 5 lipca 2010 r. (kiedy to udzielone zostało pozwolenie na użytkowanie) w przedmiotowym obiekcie inwestor prowadził działalność polegającą na sprzedaży samochodów - świadczą o tym oferty sprzedaży samochodów używanych zamieszczone przez pracowników salonu i opatrzone datą 21 czerwca 2010 r. W ocenie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe okoliczności (znajdujące odzwierciedlenie w dokumentacji załączonej do akt organu pierwszej i drugiej instancji) świadczą, że przedmiotowa stacja dealerska była użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W świetle powyższego uznał, że powiatowy organ nadzoru budowlanego dokonał właściwej interpretacji stanu faktycznego, słusznie zatem wymierzył inwestorowi karę z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu. Wobec powyższego, [...] WINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Skargę na postanowienie [...] WINB z dnia [...] grudnia 2011 r. złożyła B. C. prowadząca działalność gospodarczą w imieniu "T.". Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 55 w związku z art. 57 ust. 7 i art. 59f ustawy prawo budowlane poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca samowolnie przystąpiła do użytkowania budynku stacji dealerskiej samochodów marki L. położonej w W. przy ul. J. i wymierzenia jej w związku z tym kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w wysokości 150 000 zł. II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie ustalenie prawidłowego stanu faktycznego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. W związku z powyższym wniosła o uchylenie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w całości. U uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie dopuściła się żadnego czynu, który stałby w sprzeczności z obowiązującymi przepisami. Zaznaczyła, że przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie podejmowane były jedynie czynności, które miały na celu przygotowanie stacji do podjęcia działalności. Nie była natomiast prowadzona działalność gospodarcza. Samochody, które znajdowały się w lokalu były samochodami należącymi do skarżącej i przeznaczonymi do testowania przez klientów. Samochody te należały do elementów układu architektonicznego salonu. Natomiast okoliczność przebywania pracowników na stanowiskach pracy nie została w jakikolwiek sposób udowodniona. W szczególności nie została potwierdzona w protokole kontroli. Dodała, że obecność pracowników mogła być jednak spowodowana koniecznością przeprowadzenia odpowiednich szkoleń w zakresie korzystania z sieci komputerowej. Były to wszystko, zdaniem skarżącej, czynności przygotowawcze do użytkowania. Tym bardziej, że w salonie nie przebywali klienci. Zamieszczenie cenników na stronach internetowych jest natomiast zabiegiem czysto reklamowym i marketingowym. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zebranie materiału sprawy, z którego nie wynika fakt przystąpienia do użytkowania obiektu, a jedynie fakt przygotowania do użytkowania. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr Nr 153 r. poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej zw. p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przypomnieć należy, że kontroli Sądu podlega postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], mocą którego na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 pkt 1 i 59f oraz 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ wymierzył B. C. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą T. karę w wysokości 150 000,00 zł (sto pięćdziesiąt tysięcy złotych) za stwierdzone podczas kontroli obowiązkowej samowolne przystąpienie do użytkowania budynku stacji dealerskiej samochodów z naruszeniem przepisów art. 55 wyżej wymienionej ustawy Prawo budowlane. Na wstępie należy odnieść się do zarzutów skarżącej odnośnie prawidłowości prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdy w skardze zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ten zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, iż stan faktyczny ustalony przez organ jest prawidłowy można przejść do skontrolowania procesu subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod dany przepis prawa materialnego. Wbrew zarzutom autora skargi orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. - podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny tego materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Stan faktyczny ustalony przez organy znajduje pełne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń organów, co do użytkowania przedmiotowego obiektu. Wskazuje na to protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 23 czerwca 2010 r. Z protokołu tego wynika, że w części ekspozycyjnej na parterze oraz na antresoli umieszczone były samochody, w części serwisowej także stały samochody. Ponadto na zdjęciach załączonych do protokołu kontroli, stanowiących załącznik do omawianego protokołu, a więc jego integralną część, znajdują się zdjęcia potwierdzające fakt umieszczenia samochodów w ww. miejscach, a ponadto fakt, iż na swoim stanowisku pracy przebywa ca najmniej dwóch pracowników. Przed jednym z nich znajduje się rozłożony komputer typu "laptop", sporządza on zapisy długopisem na rozłożonym przed nim bloczku papieru. Ze zdjęć nie wynika natomiast fakt podnoszony przez skarżącą na temat odbywania szkoleń komputerowych przez pracowników. Należy również podnieść, że nawet jeżeli by przyjąć za zasadny argument strony, iż pracownicy widoczni na zdjęciach odbywali szkolenia z obsługi programu komputerowego, to nie zmienia to faktu, że szkolenie takie powinno odbywać się po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. W obiekcie, który jeszcze nie został dopuszczony do użytkowania mogą przebywać jedynie, za zgodą kierownika budowy, co wynika z przepisu art. 22 pkt 3d) prawa budowlanego, robotnicy dokonujący prac budowlanych (np. wykończeniowych), w żadnym wypadku w takim obiekcie nie mogą odbywać się szkolenia. Należy również podnieść, że na zdjęciach obok samochodów umieszczonych w salonie widoczne są ich specyfikacje. Stanowi to zdaniem Sądu okoliczność wskazującą na wystawienie tych samochodów do sprzedaży. Kolejnym dowodem w sprawie są wydruki ofert sprzedaży używanych samochodów, które w ww. salonie zostały zaoferowane w dniu 21 czerwca 2010 r., gdyż z taką datą zostały one umieszczone na stronie internetowej jako oferowane do sprzedaży. Data tych ofert jest więc o dwa dni wcześniejsza, niż kontrola obiektu. Nie ulega wątpliwości Sądu, że wydruki te przedstawiają samochody wystawione w tym salonie do sprzedaży. Tym samym nie stanowią marketingowo – reklamowego zabiegu zwracającego uwagę na przyszłe otwarcie salonu sprzedaży samochodów. Właśnie oferowanie samochodów do sprzedaży stanowi o istocie użytkowania stacji dealerskiej samochodów. Kolejnym faktem świadczącym o użytkowaniu obiektu jest fakt zorganizowania oficjalnego otwarcia przedmiotowej stacji dealerskiej samochodów w obiekcie, który nie został dopuszczony do użytkowania. W świetle powyższych ustaleń oraz potwierdzenia przez uczestniczącego w obowiązkowej kontroli w dniu 23 czerwca 2010 r. reprezentanta strony skarżącej – B. D., inspektora nadzoru przedmiotowej inwestycji, okoliczności użytkowania salonu w całości, Sąd nie znajduje podstaw do uznania zasadności zarzutu skarżącej, iż wystawione samochody były jedynie elementem wystroju architektonicznego (samochody znajdujące się w salonie) bądź elementem przygotowawczym do użytkowania inwestycji (samochody znajdujące się w serwisie). Nie mona też w świetle powyższych faktów podzielić twierdzenia skarżącej, iż czynności dotyczące wystawienia w internecie ofert sprzedaży samochodów dotyczyły działalności gospodarczej prowadzonej na przedmiotowej nieruchomości w innym budynku. Otwarcie salonu, specyfikacje samochodów znajdujące się obok samochodów wystawionych w salonie, obecność pracowników przy biurkach oraz data wystawienia ofert nie dają podstaw do uznania, że oferty te pozostają w oderwaniu od działań przedstawionych w przedmiotowym budynku. Sąd uznał, powyższe twierdzenia skarżącej są wyrazem polemiki z ustaleniami organu, nie dającej podstaw do uznania braku należytej, logicznej oceny faktów przez organ orzekający w sprawie. Reasumując tą część uzasadnienia należy wskazać, że wszystkie argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i postanowieniu organu I instancji znajdują swoje odzwierciedlenie w zebranym materiale sprawy i wskazują na fakt przystąpienia do użytkowania. Tym samym Sąd uznał materiał sprawy za kompletny i należycie zgromadzony i, co za tym idzie, że w sprawie nie doszło do naruszania art. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przechodząc do kontroli merytorycznej zaskarżonego postanowienia wskazać trzeba, iż podstawę materialnoprawną jego wydania stanowiły przepisy art. 57 ust. 7, art. 55 pkt 1 oraz art. 59f ust. 1 oraz art. 83 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 55 tej ustawy przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli: 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy; 2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4; 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. W sprawie niniejszej nie jest sporne, iż przedmiotowy obiekt tj. budynek salonu sprzedaży samochodów został zaliczony w załączniku do ustawy Prawo budowlane do kategorii XVII obiektów budowlanych. Konieczność uzyskania pozwolenia na użytkowanie wynikała nadto z decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu (pkt 3 decyzji). Oznacza to, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu istniała konieczność uzyskania przez inwestorów ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości okoliczność, iż mimo braku pozwolenia na użytkowanie inwestor obiekt ten użytkował. Potwierdza to jednoznacznie protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 23 czerwca 2010 r. wraz z załącznikami. Z kolei brak ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu w dacie kontroli oznacza, iż doszło do nielegalnego użytkowania obiektu, czym naruszona została dyspozycja art. 55 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 57 ust. 7 tej ustawy w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 tej ustawy, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Z analizy art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 ustawy w sposób jednoznaczny wynika, iż w razie użytkowania obiektu bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie, organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku, przy czym termin "wymierza karę" oznacza, iż nałożenie kary nie jest uzależnione od uznania organu, lecz nakłada na organ obowiązek jej wymierzenia w razie nielegalnego użytkowania obiektu. Nie mają przy tym znaczenia powody jakie legły u podstaw przystąpienia do użytkowania obiektu bez uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie. Wymierzona w sprawie kara obliczona została w sposób prawidłowy odpowiadający dyspozycji art. 57 ust. 7 zdanie drugie w związku z art. 59f ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 57 ust. 7 zdanie drugie, do kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Wysokość kary za nielegalne użytkowanie obiektu oblicza się, mnożąc (iloczyn) stawkę opłaty (s), współczynnik kategorii obiektu (k) i współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w) oraz zgodnie z art. 57 ust 7 ustawy prawo budowlane stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu: "s" - 500,00zł, "k"-15,00 (kategoria XVII), "w" - 2,0 (kubatura 8 819,20 m3 mieści się w obszarze 5 000 m3-10 000 m3), co daje 500,00 x 15,00 x 2,0 x 10= 150 000,00 zł (słownie: sto pięćdziesiąt tysięcy złotych). W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.