VII SA/Wa 340/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. O. na postanowienie zawarte w pkt III sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 340/14 w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. uchylić pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 340/14 i zasądzić od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. O. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, II. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 340/14, uwzględnił skargę K. O. Postanowieniem zawartym w punkcie trzecim opisanego wyroku zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. O. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że o kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie K. O., reprezentowana przez pełnomocnika – adw. M. K., wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie dodatkowo od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej poza dotychczas zasądzoną kwotą 200 zł - także kwoty 257 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie zażaleniowe oraz kwoty 4,20 zł tytułem zwrotu wydatków w sprawie. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. 2013 r., Nr 221, poz. 461) poprzez pominiecie przy określaniu wysokości kosztów postępowania sądowego kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją. Art. 195 § 2 p.p.s.a. stanowi – jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Jak stanowi art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jak wynika z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Nie ulega wątpliwości, że wynikająca z pkt III sentencji wyroku zasądzona od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwota 200 zł nie wyczerpuje wszystkich kosztów postępowania należnych skarżącej zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Odpowiada ona bowiem jednie kwocie uiszczonej przez skarżącą tytułem wpisu od skargi. Nie uwzględniono zatem kwoty 257 zł, stanowiącej sumę kwoty 240 zł tytułem wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z tytułu zastępstwa prawnego według § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Dokonując ponownej analizy poniesionych przez K. O. kosztów postępowania Sąd uznał, że na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów w wysokości 457 zł. Na zasądzone koszty składają się następujące kwoty: 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, 240 zł tytułem wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z tytułu zastępstwa prawnego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. Sąd oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego (pkt II sentencji postanowienia) z uwagi na brak podstawy prawnej do takiego rozstrzygnięcia. Zarówno w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ustawodawca nie przewidział możliwości zasądzenia zwrotu tych kosztów w sytuacji skorzystania przez Sąd pierwszej instancji z uprawnień autokontrolnych w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a.