VII SA/Wa 342/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. S. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]z dnia [...] sierpnia 2011 r. na podstawie art.71 a ust. 1 pkt 1 i 2, i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane), wstrzymał użytkowanie budynku gospodarczego oraz jego rozbudowy położonych na działce nr. ew. [...] obręb [...] w Z. przy ulicy M. użytkowanych jako warsztat samochodowy i lakiernia samochodowa i nakazał dostarczenie w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania niniejszego postanowienia następujących dokumentów: - opisu i rysunku określającego usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; - zwięzłego opisu technicznego, określającego rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; - oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że w dniu 16 lutego 2011 r. do organu wpłynęło pismo E. D. w sprawie podjęcia czynności kontrolnych w stosunku do warsztatu samochodowo - blacharsko - lakierniczego przy ul. M. w Z. celem ustalenia czy spełnia wszelkie przewidziane prawem wymogi zapewniając bezpieczeństwo ludzi i mienia w użytkowanym budynku oraz zweryfikowania czy posiada decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Następnie stwierdził, że jedną z podstawowych zasad ustawy Prawo budowlane w odniesieniu do istniejących obiektów budowlanych jest zapisany w art. 61 obowiązek korzystania z nich w sposób zgodny z ich przeznaczeniem. Zgodnie z art. 71 ust.2 zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego część wymaga zgłoszenia właściwemu organowi nadzoru budowlanego. Zgodnie z art.71 ust. 1 pkt.2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późniejszymi zmianami) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jej części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W myśl art.71a ust. 1 Prawa budowlanego w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia właściwy organ, w drodze postanowienia: 1 Wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części; oraz 2. Nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art.71 ust.2. Po upływie terminu lub na wniosek zobowiązanego, właściwy organ, sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i w przypadku stwierdzenia jego wykonania - w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej (art.71a ust.2 Prawa budowlanego). W dniu 5 kwietnia 2011 r. pracownicy organu dokonali oględzin ww. obiektu w trakcie, których stwierdzono, że budynek gospodarczy zrealizowany został według projektu technicznego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...] wydanego przez Burmistrza Miasta Z. Okazano również potwierdzenie przyjęcia budynku do użytkowania jako budynek gospodarczy przez Urząd Miasta Z. Nr [...]. Przedłożono projekt techniczny wraz z pozwoleniem na budowę z dnia [...] stycznia 1998 r., nr [...] wydanym przez Burmistrza Miasta Z. na rozbudowę budynku gospodarczego według projektu indywidualnego oraz potwierdzenie przyjęcia do użytkowania rozbudowanej części budynku gospodarczego z dnia [...] października 2002 r., nr [...] wydane przez Urząd Miejski. W toku oględzin ustalono, że budynek gospodarczy użytkowany jest jako Salon samochodowy a rozbudowana część budynku gospodarczego użytkowana jest jako samochodowa. Inwestor nie przedłożył dokumentów związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele usługowe tj. warsztat samochodowy i lakiernia W związku z powyższym organ stwierdził, że dokonano samowolnie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Stąd też zgodnie z art. 71 a ust 1 pkt 1 należało wstrzymać użytkowanie obiektu oraz nałożyć na właściciela obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów. Ponadto organ wskazał, że na niniejsze postanowienie zażalenie nie przysługuje. W dniu 28 listopada 2011 r. A. S. wniosła zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że przepisy wskazane jako podstawa prawna rozstrzygnięcia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Jako podstawę prawną postanowienia z dnia [...] sierpnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał art. 71 a ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późniejszymi zmianami). Przepis art. 71 a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane został wprowadzony z mocy przepisów Ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 93, poz. 888). Art. 2 ust. 3. tejże ustawy stanowi, że "Przepisu art. 71 a, ustawy o której mowa w art. 1, nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe". Obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania jest użytkowany w charakterze warsztatu samochodowego i lakierni od chwili zakończenia jego budowy, tj. od [...] marca 1996 r. Przepis wprowadzony z mocy ustawy uchwalonej w dniu 16 kwietnia 2004 r. nie może mieć zastosowania do zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie tegoż przepisu. Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w oczywisty sposób narusza cytowany wyżej art. 2 ust. 3 Ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 93, poz. 888) oraz zasadę nie działania prawa wstecz, która wynika z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]grudnia 2011 r., nr [...] na podstawie art. 134 w związku z art. 141 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz z art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia A. S., stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że na skutek pisma E. D. z dnia [...] lutego 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu 5 kwietnia 2011 r. przeprowadził czynności kontrolne w sprawie prowadzenia działalności lakierniczej w budynku warsztatowym zlokalizowanym przy ul. M. w Z. W toku oględzin inwestor – A. S. przedłożyła projekt techniczny budynku gospodarczo-mieszkalnego według decyzji Burmistrza Miasta Z. o pozwoleniu na budowę ww. budynku z dnia [...].12.1993 r., nr [...]. Inwestor przedłożył także potwierdzenie przyjęcia do użytkowania obiektu budowlanego przez Urząd Miasta Z. nr [...] oraz potwierdzenie zgłoszenia z dnia [...] marca 1996 r., znak: [...] złożonego do Urzędu Miasta Z. przystąpienia do użytkowania budynku gospodarczego. Ponadto przedłożono projekt techniczny wraz z decyzją z dnia [...] stycznia 1998 r., nr [...] (znak: [...]) wydaną przez Burmistrza Miasta Z. zatwierdzającą projekt budowany ww. budynku gospodarczego oraz zezwalającą na realizację przedmiotowego obiektu oraz zawiadomienie o przyjęciu do użytkowania rozbudowy ww. budynku z dnia [...] października 2002 r., znak[...] wydane przez Urząd Miejski w Z. W trakcie oględzin stwierdzono, że budynek gospodarczy jest użytkowany jako warsztat samochodowy o powierzchni użytkowej 449 m², a część obiektu jest wykorzystywana jako lakiernia samochodowa. Według oświadczenia A. S. przedmiotowy obiekt jest użytkowany od 1995 r. Organ odwoławczy wskazał, ze zgodnie z dyspozycją przepisu art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy z przepisu wyraźnie wynika, ze zażalenie jest dopuszczalne. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, iż co prawda strony postępowania zostały pouczone o prawie do zaskarżenia orzeczenia, to jednak błędne pouczenie w ww. zakresie nie może powodować dopuszczalności złożonego zażalenia. Z uwagi, iż z mocy ustawy na postanowienie wydane w trybie art. 71 a ust. 1 Prawa budowlanego stronom postępowania nie przysługuje zażalenie, niedopuszczalne jest rozpoznanie zażalenia A.S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]. Jednocześnie wyjaśnił, iż zgodnie z przepisem art. 142 K.p.a. postanowienie wydane w trybie art.71a Prawa budowlanego strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Wskazał, że stwierdza niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych, tj. ze względu na wyłączenie przez przepisy prawne możliwości samoistnego zaskarżenia postanowienia w administracyjnym toku instancji. Na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. S. wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 141 § 1 K.p.a. w związku z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. Nr 89. poz. 414) i w związku z art. 50 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. Nr 89. poz. 414) w brzmieniu obowiązującym wdacie rozpoczęcia użytkowania obiektu budowlanego będącego przedmiotem sprawy, tj. w dniu [...] marca 1996 r. W uzasadnieniu skargi wskazała, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. organ wstrzymał użytkowanie budynku gospodarczego oraz jego rozbudowy położonych na działce nr ew. [...] obręb [...] w Z. przy ul. M. użytkowanych jako warsztat samochodowy i lakiernia samochodowa, a ponadto zobowiązał do dostarczenia w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia dokumentów w postaci opisu i rysunku określającego usytuowanie obiektu, opisu technicznego i innych. Jako podstawę prawną postanowienia organ pierwszej instancji wskazał art. 71 a ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zmianami). W ocenie skarżącej, organ pierwszej instancji jako podstawę prawną swojego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2011 r. powinien był wskazać art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. Nr 89. poz. 414) w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpoczęcia użytkowania obiektu budowlanego będącego przedmiotem sprawy, tj. w dniu .. marca 1996 r. Podstawą prawną zażalenia na to postanowienie jest obowiązujący wówczas art. 50 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. Nr 89. poz. 414), który powinien zostać zastosowany w niniejszej sprawie, z uwagi na treść art. 2 ust. 3 Ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 93, poz. 888). Zdaniem skarżącej, błędne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie może odbierać stronie możliwości jego zaskarżenia. Skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności zażalenia jest niesłuszne z powodów wyżej wskazanych. Zostało ono wydane bez należytej analizy akt sprawy, o czym świadczy błędne ustalenie, że strony postępowania zostały pouczone o prawie do zaskarżenia orzeczenia. Organ drugiej instancji nie odniósł się również do treści zażalenia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. W rozpoznawanej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia takiego naruszenia. Należy podnieść, że w polskim systemie prawnym obowiązuje ogólna zasada, że organy administracji publicznej, rozpatrując sprawę administracyjną, stosują przepisy obowiązujące w chwili wydawania decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2007 r. P 28/2006, OTK-A 2007/9/109). Przypomnieć również wypada, że według stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji organ administracji stosuje przepisy prawa procesowego i ustrojowego. Natomiast przepisy prawa materialnego stosuje się w brzmieniu obowiązującym w dacie wystąpienia zdarzenia wywołującego skutki prawne (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1854/2006, LEX nr 301381 i z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2178/2006, LEX nr 301417, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Bk 279/2005, LEX nr 173748 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt K 11/2004, OTK-A 2006/4/40). Przy czym należy zastrzec, że ustawodawca może uregulować w przepisach przejściowych sytuacje, w których mimo obowiązywania nowego prawa, należy zastosować przepisy dotychczasowe. Zaistnienie takiej sytuacji nie zostało rozważone w rozpoznawanej sprawie. Wskazać należy, że postępowanie organów nadzoru budowlanego w przypadku ustalenia, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez stosownego pozwolenia właściwego organu, w obowiązującym obecnie stanie prawnym, objęte jest dyspozycją art. 71 a Prawa budowlanego. Obliguje on w ust. 1 właściwy organ do wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz do nałożenia obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje stronie zażalenie. W ustępach 2 i 3 przewidziano tryb postępowania legalizacyjnego, zaś w ust. 4 tego artykułu uregulowano sytuacje, w których organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Omawiany przepis wszedł w życie w dniu 31 maja 2004 r. Przepisem art. 1 pkt 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U Nr 93, poz. 888) zmieniono brzmienie art. 71 dotychczas obowiązującej ustawy - Prawo budowlane oraz w punkcie 32 tego artykułu dodano art. 71a. Jednocześnie jednak w art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej zastrzeżono, że przepisu art. 71a nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe. (patrz Zdzisław Kostka Prawo budowlane Komentarz ODDK Gdańsk 2005 r. str.173, Edward Radziszewski Prawo budowlane Przepisy i Komentarz Wydanie II LexisNexis Warszawa 2006 r. str.215) Zasada ta obowiązuje również po dokonaniu kolejnych zmian Prawa budowlanego, które nastąpiły po dniu 31 maja 2004r. Jest to zrozumiałe w sytuacji, gdy wszystkie nowelizacje (Dz.U 2006 r. Nr 170, poz.1217, Dz.U. z 2007 r., Nr 99, poz.665, Dz.U. z 2007 r., Nr 127 poz.880, Dz.U. z 2007 r. Nr 88, poz.587, Dz.U. z 2007 r., Nr 127, poz.880, Dz.U. z 2007 r., Nr 191, poz.1373) dotyczą zmian tejże ustawy, ale nie odnoszą się do omawianego przepisu art. 71 a, nie uchylają, ani nie wprowadzają żadnych zmian do art.2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, co oznacza, iż przepis ten nadal obowiązuje, mimo zmian dokonanych przez ustawodawcę w samej ustawie Prawo budowlane. Przepis art. 71a Prawa budowlanego ma zatem zastosowanie do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części), w przypadkach, gdy taka zmiana ma miejsce po wejściu w życie tego przepisu, tj. po dniu 31 maja 2004 r. W takiej sytuacji stronie faktycznie nie przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 71a ust. 1 tej ustawy, gdyż, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, ustawodawca nie przewidział w tym przepisie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego (jego części). Zauważyć jednak trzeba, że z treści protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. będący przedmiotem niniejszego postępowania budynek gospodarczy położony na działce nr ew. [...] w Z. przy ul. M. jest użytkowany w charakterze warsztatu samochodowego i lakierni od 1996 r. (oświadczenie inwestora). Natomiast z treści zażalenia i skargi wynika, że od 1996 r. Podane daty wskazują, ze przepis art. 71a Prawa budowlanego nie mógł mieć zatem zastosowania. We wskazanych datach podjęcia przez skarżącą użytkowania niezgodnego z przeznaczeniem obiektu kwestię zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia regulował art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Stanowił on, że "w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części". W tym miejscu wyjaśnić należy, że "odpowiednie stosowanie" określonych przepisów prawa jest utożsamiane z odesłaniem "pośrednim", mającym skierować uwagę interpretatora przepisów na szczególny charakter takiego odesłania. W orzecznictwie i doktrynie ukształtował się pogląd, zgodnie z którym odpowiednie stosowanie przepisów prawa niej jest czynnością jednolitą, gdyż można wyróżnić sytuacje, gdy przepisy prawa mogą być stosowane bez żadnych zmian w ich dyspozycji, przypadki, gdy przepisy, które mają być stosowane wymagają określonych modyfikacji oraz sytuacje, w których określone przepisy nie mogą być w ogóle stosowane z uwagi na ich bezprzedmiotowość lub sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla tych stosunków, do których miałyby one być stosowane odpowiednio. Odnośnie do odesłania numerycznego z zastrzeżeniem "odpowiedniego stosowania", zastosowanie powinny mieć jedynie te przepisy odniesienia, które wymienił ustawodawca (por. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt I KZP 8/2006, OSNKW 2006/10/87 i z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt I KZP 6/2006, OSNKW 2006/6/56 i powołana tam literatura oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/2007, ONSAiWSA 2007/4/77, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt. I OSK 909/07, niepublikowany). Wobec powyższego art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r., należy rozumieć w ten sposób, że w okolicznościach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez pozwolenia, właściwy organ nadzoru budowlanego stosuje środki przewidziane w art. 50, art. 51 tej ustawy dla samowolnego wykonania robót budowlanych oraz w art. 57 ust. 7, dotyczącego samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Przepis art. 71a Prawa budowlanego miałby zastosowanie do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części), gdyby zdarzenie to miało miejsce po wejściu w życie tego przepisu, tj. po dniu 31 maja 2004 r. W takiej sytuacji stronie faktycznie nie przysługiwałoby prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż jak słusznie zauważył organ odwoławczy, ustawodawca nie przewidział w tym przepisie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego (jego części). Organ wydając zaskarżone postanowienie, nie rozważył, czy przepis art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego miał zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, mając na uwadze treść art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. nowelizującej Prawo budowlane. W sytuacji, gdyby powołany wyżej przepis prawa nie miał zastosowania, kwestię zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia regulowałby wskazany wyżej art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten nakazywał stosować odpowiednio m.in. przepis art. 50 Prawa budowlanego, który w ust. 5 przewidywał możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy weźmie pod uwagę wskazania zawarte w powyższym uzasadnieniu. Wskazać także należy, że organ pierwszej instancji, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, stwierdził, ze na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. zażalenie nie przysługuje. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c art. oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.