VII SA/Wa 348/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda [...], po rozpoznaniu wniosku W. S., działając na podstawie art. 157 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. o zmianie decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na adaptację mieszkania przy ul. K. w N. (działka nr ew. [...]), położonego na parterze budynku wielorodzinnego na lokal handlowy branży przemysłowej oraz o zmianie decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na adaptację dwóch lokali mieszkalnych położonych przy ul. K. (działka nr ew. [...]) w N. (przyległych do w/w lokalu) na cele handlowo-usługowe. W ocenie organu W. S. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2001 r. Organ wskazał, że należący do wnioskodawcy lokal mieszkalny znajdujący się na I piętrze w budynku wielorodzinnym położonym na działce nr ew. [...] nie graniczy z położonymi na parterze lokalami mieszkalnymi zaadaptowanymi na sklep, znajdującymi się na działkach nr ew. [...] i [...] w N.. Działka nr ew. [...] sąsiaduje z działką nr ew. [...], stanowiącą wewnątrzblokowe podwórze, przez które odbywa się dostawa towaru do zaadaptowanego sklepu. Zatem W. S. nie może skutecznie wnosić o stwierdzenie nieważności w/w decyzji, nie posiada bowiem przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania W. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podniósł, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje negatywnie na działki sąsiednie, obszar jej oddziaływania zamyka się w granicach działek, na których je zlokalizowano (nr ew. [...] i [...]), nie ogranicza też w żaden sposób możliwości zabudowy działki nr ew. [...] w części należącej do W. S.. Zarzuty dotyczące realizacji i użytkowania inwestycji nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu odnoszącym się do samej decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz mogą być przedmiotem odrębnego postępowania przed właściwym organem nadzoru budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, iż podnoszona przez odwołującą się kwestia stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji może być podstawą do wznowienia postępowania zakończonego udzieleniem pozwolenia na przebudowę, nie może być natomiast brana pod uwagę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na przebudowę. Skargę na powyższą decyzję wniosła W. S., wskazując, iż w dniu [...] lutego 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza N. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, jako sprzecznych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła, iż Starosta [...] wydając decyzję o pozwoleniu na przebudowę złamał art. 81 ust. 1 pkt 1e ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który to przepis nakazuje organowi skontrolowanie, czy udzielenie pozwolenia na budowę jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W skardze W. S. wskazała ponadto na szereg uciążliwości, jakie, jej zdaniem, przedmiotowa inwestycja powoduje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Postępowanie administracyjne prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności umożliwia weryfikację rozstrzygnięć organów administracji publicznej, posiadających przymiot ostateczności. Tryb ten może zostać uruchomiony tylko w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Zgodnie z treścią art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym zasady określone w art. 28 kpa obowiązują również w tym postępowaniu. Wszczęcie postępowania w omawianym trybie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych zachodzi wówczas, gdy podmiot żądający stwierdzenia nieważności decyzji nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa lub gdy z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wystąpiła strona nie mająca zdolności do czynności prawnych. Wskazać należy, że przesłanką decydującą o przymiocie strony postępowania administracyjnego – stosownie do treści art. 28 kpa - jest interes prawny. Interes prawny oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Jest to występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja uprawnień lub obowiązków. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji. Podmiot więc, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa, nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Krąg podmiotów uprawnionych do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę w charakterze strony wyznaczony jest przez art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r. (mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożony został przez W. S. w dniu [...] września 2005 r.) stanowi, iż są nimi inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. W ocenie Sądu organy I i II instancji prawidłowo przyjęły, że W. S. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...]. Skarżąca jest właścicielką lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym przy ul. A. oraz ułamkowej części gruntu – działki nr ew. [...], na której znajduje się ten budynek wielorodzinny. Lokale mieszkalne objęte przedmiotową inwestycją, adaptowane na cele handlowo-usługowe, położone są na działce nr ew. [...] i [...]. Wskazać należy, iż decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2001 r. zmieniająca decyzje Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. i z dnia [...] czerwca 2000 r. w części dotyczącej projektu budowlanego, zatwierdziła projekt zamienny przewidujący jedynie nieznaczne zmiany obejmujące swym zakresem przebudowę schodów zewnętrznych z rampą na zapleczu obiektu oraz schodów wejścia głównego, zainstalowanie okien w miejscu pierwotnie projektowanych gablot i drzwi zewnętrznych oraz nowy układ funkcjonalny z uwzględnieniem wymogów lokalu branży spożywczej. Wobec tego nie można uznać, iż lokal skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Należy mieć na uwadze, że w zasadzie każda inwestycja, zwłaszcza realizowana w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, jednakże nie zawsze takie dolegliwości mogą być uznane za naruszenie interesu prawnego. Zawarte w skardze wywody mające wskazywać utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z lokalu W. S. dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżącej, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych, nie podważają więc legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.