VII SA/Wa 348/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę. A. K. ("skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 17 lutego 2020 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł – w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem z tej samej daty wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie siedemnastu odpisów skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 20 marca 2020 r. (zpo – k. 19). Pismem z dnia 25 marca 2020 r. skarżącą zwróciła się z wnioskiem o wydłużenie terminu na usuniecie braku formalnego do niezbędnego minimum. Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych ustalono, że do dnia 7 kwietnia 2020 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy tytułem wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Na podstawie art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis od skargi będący opłatą sądową – zgodnie z art. 219 p.p.s.a. – należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi, uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym, określa art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Zgodnie zatem z art. 47 § 1 p.p.s.a. należy do pisma dołączyć odpowiednią liczbę odpisów wraz z załącznikami, dla doręczenia ich pozostałym stronom. W konsekwencji w sprawie został zastosowany art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi, a także nie nadesłała siedemnastu odpisów skargi. Wezwania do usunięcia ww. braków zostały doręczone skarżącej w dniu 20 marca 2020 r. Termin do usunięcia braków upłynął zatem bezskutecznie w dniu 27 marca 2020 r. Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie z dnia 25 marca 2020 r. wniosku o przedłużenie terminu do nadesłania brakujących odpisów, należy podkreślić, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być skracany ani przedłużany. Wobec powyższego, gdy strona – niezależnie od przyczyny – nie uzupełni braków formalnych skargi, sąd zobligowany jest do odrzucenia skargi (por. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I FSK 29/06, Legalis nr 827360). W tym stanie rzeczy – na mocy art. 220 § 1 i 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.