VII SA/Wa 353/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz S. Ł. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 k.p a., po rozpatrzeniu odwołania S. Ł. z dnia 12 października 2011 r. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. K. pozwolenia na budowę: rozbudowę budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...] we wsi [...] gmina [...], utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 17 maja 2011 r. A. K. złożyła do Starosty [...] wniosek o pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego we wsi [...]. Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] zatwierdził przedłożony przez A. K. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce ew. nr [...] we wsi [...], gmina [...]. Decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. została doręczona A. K. oraz jej sąsiadce – H. A. –I., która (zgodnie z aktem notarialnym z dnia [...] października 2010 r.) prawo posiadania sąsiadującej działki o nr ew. [...] przeniosła na rzecz wnuka S. Ł. W związku z ustaleniami organu architektoniczno-budowalnego, na podstawie których stwierdzono, że S. Ł. jest stroną postępowania dotyczącego wydanej na rzecz A. K. decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., decyzja została doręczona także S. Ł. Pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. S. Ł. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., wskazując na naruszenie art. 10 § 1 k p a. Nadto, skarżący podkreślił, że dalsza rozbudowa budynku mieszkalnego przez A. K. o kolejną funkcję mieszkalną na działce [...]w istotny sposób przyczyni się do ograniczenia widoczności i nasłonecznienia jego domu, szczególnie dwóch pokoi. Bliskie usytuowanie planowanego budynku od granicy nieruchomości skarżącego (odległość 1,5 metra), w tym dwóch okien domu zamieszkiwanego przez skarżącego, drastycznie obniży jakość i poziom życia skarżącego. Skarżący podkreślił, że jego dom jest usytuowany na granicy działki [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Przekazał więc sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazał na naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Organ odwoławczy uznał, że obszar oddziaływania obejmuje działkę inwestora nr ew. [...] i działkę skarżącego nr ew. [...] we wsi [...]. W związku z tym skarżący powinien mieć zapewniony udział w postępowaniu. Stwierdzony brak jego uczestnictwa stanowił naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., a co za tym idzie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu z uwagi na brak jego udziału w postępowaniu toczącym się przed organem I instancji. Organ odwoławczy uznał również, że wniosek A. K. nie spełniał wymogu wynikającego z załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U z 2003 r. Nr 120, poz. 1127). W złożonym oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wskazano daty wniosku o pozwolenie na budowę. Pismem z dnia 26 sierpnia 2011 r. strony postępowania zostały zawiadomione o wznowieniu postępowania w sprawie wniosku A. K. na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...] będącej własnością skarżącego. Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...] we wsi [...], gmina [...]. Starosta [...] stwierdził, że projektowany obiekt w postaci rozbudowy budynku mieszkalnego jest zgodny z ostateczną decyzją Wójta gminy [...] o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. p. poż. [...] w odległości 1,5 m od granicy działki i budynku mieszkalnego o tej samej wysokości, ściana została wyprowadzona pod niepalne pokrycie, ściany prostopadłe do ww. ściany w pasie 0,5 m w klasie oddzielenia p. poż.REI60. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 17 maja 2011 r. Organ nadmienił, iż mimo poinformowania skarżącego o możności zapoznania się z aktami sprawy, skarżący nie uczynił tego. Pismem z dnia 12 października 2011 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r., wnosząc o jej unieważnienie w całości ze względu na naruszenie art. 24 § 1 ust. 5 k.p.a. Uzasadniając postawiony zarzut skarżący wyjaśnił, że pracownik organu administracji publicznej - Kierownik Wydziału Budownictwa - mgr inż. Z. K., wysyłając do strony zawiadomienie z dnia 26 sierpnia 2011 r. i biorąc udział w postępowaniu, uczestniczył tym samym przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że dalsza rozbudowa budynku mieszkalnego o kolejną funkcję mieszkalną na działce o nr ew. [...], wnioskowana przez A. K., w istotny sposób przyczyni się do ograniczenia widoczności i nasłonecznienia jego domu, szczególnie dwóch pokoi. Kwestia zapewnienia odpowiedniego dostępu światła słonecznego jest istotna, gdyż chroni drewniany dom przed zawilgoceniem. Bliskie usytuowanie budynku od granicy nieruchomości skarżącego (odległość 1,5 metra), w tym domu oraz dwóch jego okien w jakiej może powstać sąsiedni budynek mieszkalny, drastycznie obniży jakość i poziom życia skarżącego. Pismem z dnia 9 listopada 2011 r. Wojewoda [...] zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o ustalenie, czy otwory okienne w ścianie szczytowej (od strony nieruchomości nr ew. [...]) budynku mieszkalnego usytuowanego w granicy nieruchomości we wsi [...] wykonane zostały zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. W dniu 18 listopada 2011 r. pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przeprowadzili oględziny na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] , gmina [...]. W trakcie oględzin stwierdzono, że na ww. działce zlokalizowano drewniany jednorodzinny budynek mieszkalny. Budynek usytuowany jest w linii ogrodzenia (siatki) od strony działki sąsiedniej, będącej własnością A, K. W ścianie szczytowej budynku, od strony działki A. K. znajdują się dwa otwory okienne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w piśmie z dnia 24 listopada 2011 r., skierowanym do Wojewody [...], stanowiącym odpowiedź na pismo z dnia 9 listopad 2011 r., przedstawił informacje zawarte w notatce służbowej z dnia 18 listopada 2011 r. Organ, powołując się na wyjaśnienia skarżącego zawarte w piśmie z dnia 14 listopada 2011 r., z których wynikało, że budynek stanowiący własność skarżącego został wybudowany w latach 1946-1947, stwierdził brak możliwości ustalenia, czy na budowę budynku było wydane pozwolenie. Lata w jakich budynek powstawał uniemożliwiają również ustalenie, czy otwory okienne w ścianie szczytowej zostały wykonane zgodnie z udzielonym pozwoleniem. Niezależnie od powyższych ustaleń, Wojewoda [...] pismem z dnia 25 listopada 2011 r. zwrócił się do inwestora A. K. o przedłożenie w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, stosownie do § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), analizy dotyczącej budynku mieszkalnego skarżącego, w którym zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w piśmie PINB w [...] z dnia 24 listopada 2011 r., znajdują się otwory okienne w ścianie usytuowanej w granicy nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 25 listopada 2011 r. złożono pismo z dnia [...] grudnia 2011 r. podpisane przez projektanta, w którym podano, że projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] we wsi [...] gm. [...] w odniesieniu do § 13 warunków technicznych w rzucie poziomym nie spełnia warunków tego przepisu w pkt 1. Zachowane zostały natomiast wymagania pkt 2 z odniesieniem do § 60. Istniejący budynek na działce nr ew. [...] przy podziale pierwotnym działki na trzy mniejsze znalazł się szczytem na granicy podziału. Znajdujące się okno w ścianie szczytowej znalazło się na granicy z działką o nr ew. [...] szerokości 12 m, co utrudnia zabudowę zgodnie z warunkami, z uwzględnieniem pozostawionego na granicy okna. Pomieszczenia w budynku na działce o nr ew. [...] doświetlone są oknami od strony wschodniej i zachodniej. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...], odwołując się do pisma projektanta z dnia 14 grudnia 2011 r., stwierdził że przy lokalizacji projektowanego obiektu zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 2 w odniesieniu do § 60 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przytoczonych przepisów wynika, iż pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września ) w godzinach 7.00 - 17.00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie ww. wymagania co najmniej do jednego pokoju, przy czym przy zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. W ocenie organu odwoławczego, projektant potwierdził, że budynek na sąsiedniej działce oprócz okien znajdujących się w ścianie szczytowej usytuowanej w granicy nieruchomości posiada również otwory okienne do pokoi, które znajdują się od strony wschodniej i zachodniej. Organ odwoławczy podał, że przesłanka wyłączenia pracownika z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie dotyczy sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., sprawa zostanie przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W tym przypadku bowiem następuje rozpatrywanie sprawy od początku w tej samej instancji. Wojewoda [...] uznał, że w sprawie zostały spełnione kryteria i warunki wydania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Biorąc pod uwagę fakt, że budynek mieszkalny skarżącego, posiadający otwory okienne w ścianie usytuowanej w granicy nieruchomości, został wybudowany w latach 1946-1947, organ powołał się na obowiązujące w tym czasie przepisy, w tym art. 193 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216), zgoenie z którym odległość budynków nieogniotrwałych, nieposiadających murów ognioochronnych od strony granicy działki sąsiada lub innego budynku na tej samej działce, powinna wynosić co najmniej: od granicy działki sąsiada - 4 metry, od budynku - 8 metrów i od stodoły - 20 metrów. Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że budynek skarżącego nie spełniał wymienionych wymagań. Nie mógł więc stanowić przeszkody w realizacji rozbudowy budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...] we wsi [...], gmina [...], który został zaprojektowany zgodnie z obowiązującymi na dzień wydawania decyzji z 2011 r. przepisami prawa. Organ odwoławczy zauważył dodatkowo, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego, na co wskazuje treść art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ustawy - Prawo budowlane. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Wojewoda [...] wyjaśnił, że powołany przez skarżącego przepis nie dotyczy sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., sprawa zostanie przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W tym przypadku bowiem następuje rozpatrywanie sprawy od początku, w tej samej instancji. Pismem z dnia 13 stycznia 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...], wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 10 w zw. z art. 79 k.p.a. z uwagi na brak zawiadomienia go o terminie oględzin przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na działce nr ew. [...] we wsi [...] gmina [...], skutkiem czego skarżący nie mógł uczestniczyć w czynności, a co za tym idzie wypowiedzieć się odnośnie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 2. art. 77 k.p.a., tj. naruszenie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego poprzez dopuszczenie projektu nieuwzględniającego, wbrew § 13 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wymogów wynikających z § 57 wskazanego Rozporządzenia, 3. art. 7 k.p.a. poprzez nieuczynienie zadość obowiązkowi podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez oparcie się na nieprawidłowo przeprowadzonym przez PINB dowodzie z oględzin działki o nr ew. [...] we wsi [...], 4. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieuczynienie zadość obowiązkowi wskazania podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowód na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji: art. 193 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, 5. art. 136 k.p.a. poprzez dopuszczenie na etapie postępowania odwoławczego dowodów mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i rozpoznanie sprawy w granicach przekraczających kompetencje tego organu, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia strony dwuinstancyjności postępowania, 6. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Zdaniem skarżącego, dowody dopuszczone przez organ odwoławczy należało uznać za całkowicie nowy materiał dowody, który nie podlegał kontroli instancyjnej z równoczesnym zastrzeżeniem, że jego zebranie zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa, gdyż skarżący nie został powiadomiony o terminie przeprowadzenia oględzin. W konsekwencji skarżący został pozbawiony prawa uczestniczenia w czynnościach i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszenia żądań. Zdaniem skarżącego, sposób przeprowadzenia oględzin pozwolił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego określić jedynie wygląd zewnętrzny budynku, a nie jego stan techniczny, w tym również poziom naświetlenia, którego określenie wymagało wejścia do środka budynku. Okna położone od strony południowej umożliwiają osuszanie domu, który od strony północnej jest bardzo zawilgocony. W ocenie skarżącego, podmiot wydający opinię z dnia 14 grudnia 2011 r. nie uwzględnił wymogów wynikających z § 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietna 2002 r., wbrew § 13 ust. 1 pkt 2, powołując się wybiórczo jedynie na § 60 tego rozporządzenia. Skarżący zarzucił brak stosownych wyjaśnień odnośnie przyjętego przez organ stanowiska, zgodnie z którym organ budowlany, wydając pozwolenie na budowę zgodnie z obowiązującymi na dzień wydawania decyzji przepisami prawa, ma prawo pominąć fakt istnienia już określonego budynku, powołując się na ustalenia, że budynek ten powstały w latach 1946-1947 roku, niespełniał ówcześnie obowiązujących warunków wynikających z art. 193 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli. Skarżący podkreślił, iż organ ma obowiązek wziąć pod uwagę stan zabudowy istniejący na gruntach sąsiednich istniejący w dacie wydawania decyzji. Sposób uzasadniania decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. nie spełnia wymagań z art. 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, nazywanej dalej "p.p.s.a."). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga jest uzasadniona, gdyż w trakcie postępowania doszło do naruszenia procedury administracyjnej, które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Każde postępowanie administracyjne musi odpowiadać podstawowym zasadom określonym w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). W szczególności istotne znaczenie dla praworządności działania organów administracji mają zasady wskazane w rozdziale 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Stosownie natomiast do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, uznawane jest za uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, skutkujące wadliwością decyzji. Ocena dowodów powinna być, zgodnie z art. 80 k.p.a., oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Organ administracji publicznej jest więc na podstawie powołanych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych, celem zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W świetle zarzutów skargi należy podkreślić, że obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe z uwagi na konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] jako organ odwoławczy, stosując się do powyższych zasad, podjął kroki, celem wyjaśnienia ustaleń faktycznych sprawy. Wskazuje na to pismo z dnia 9 listopada 2011 r., którym zwrócono się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o ustalenie, czy otwory okienne w ścianie szczytowej (od strony nieruchomości o nr ew. [...]) budynku mieszkalnego stanowiącego własność skarżącego usytuowanego w granicy nieruchomości we wsi [...] , wykonane zostały zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. W dniu 18 listopada 2011 r. pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzili oględziny na działce nr ew. [...], potwierdzając istnienie jednorodzinnego, drewnianego budynku mieszkalnego, usytuowanego w linii ogrodzenia z siatki od strony działki sąsiedniej, będącej własnością A. K. Nadto, pismem z dnia 25 listopada 2011 r. Wojewoda [...] zwrócił się do inwestora A. K. o przedłożenie analizy, stosownie do § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, której przedmiotem miał być budynek mieszkalny będący własnością skarżącego. W odpowiedzi inwestor przedłożył sporządzone przez projektanta pismo z dnia 14 grudnia 2011 r., które, w ocenie Sądu, nie odpowiada treści przepisu powołanego przez organ. Pismo projektanta nie stanowi bowiem analizy w rozumieniu § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Zgodnie z powołanym przepisem, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia. Niezbędnym więc warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 60°, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia, nie znajduje się obiekt przesłaniający. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż dla dokonania oceny, czy projektowana rozbudowa obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ew. [...] nie ograniczy w sposób sprzeczny z prawem dostępu naturalnego światła do pokoi mieszkalnych skarżącego, znajdujących się w budynku posadowionym na działce nr [...], koniecznym było przede wszystkim wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 60°, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia znajdującego się w mieszkaniu skarżącego od strony (pomieszczenia przesłanianego), a następnie ustalenie wysokości przesłonienia. Nadto, w piśmie projektanta z dnia 14 grudnia 2011 r. nie wskazano, na jakiej wysokości znajduje się dolna krawędź obiektu przesłanianego, podczas gdy ustalenie tego parametru ma kluczowe znaczenie dla oceny wysokości przesłaniania, która zgodnie z dyspozycją § 13 ust. 2 rozporządzenia, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniższej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Brak wymaganych przepisami prawa ustaleń podważa zasadność odwołania się przez organ do przepisu § 60 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 700-1700. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. W tym miejscu należy zauważyć, że sporządzenie żądanego przez organ pisma w postaci analizy nasłonecznienia przez osobę mającą odpowiednie przygotowanie zawodowe w tym zakresie nie zwalnia organu od wszechstronnej i obiektywnej oceny takiego dowodu. Nadto, poza sferą rozważań organu pozostała informacja zawarta w piśmie projektanta z dnia 14 grudnia 2011 r., z której wynika, że działka, na której posadowiono dom została wydzielona wraz z jeszcze dwoma działkami z innej nieruchomości. Szczyt budynku znajdującego się obecnie na działce nr ew. [...] znalazł się na granicy działu w wyniku podziału pierwotnej działki. Niezrozumiały więc wydaje się zarzut organu sformułowany w oparciu o art. 193 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, skoro jedyną informacją pewną (niepodważaną przez stronę) jest czas wybudowania domu: lata 1946-1947. Bez odpowiedzi natomiast pozostaje kwestia faktycznego podziału nieruchomości pierwotnej, w wyniku którego budynek znalazł się w linii ogrodzenia z siatki od strony działki należącej do A. K. (v. notatka służbowa z dnia 18 listopada 2011 r.). Brak ustaleń w tym zakresie nie pozwala wykluczyć, że dom stanowiący własność skarżącego został wybudowany zgodnie z przepisami obowiązującego wówczas prawa (lata 1946- 1947). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Odnośnie pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Odnośnie pkt 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.