VII SA/Wa 354/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), Protokolant spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...] i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej "Kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409), po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika Wspólnot Mieszkaniowych przy ul [...] i ul. [...] w [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dwóch budynków - budynku "A" i budynku "B" w zespole zabudowy usługowo - mieszkaniowej wielorodzinnej oraz garażem wielostanowiskowym na terenie nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] w [...] Dzielnicy [...], oznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu literami [...] - umorzył postępowanie odwoławcze. U uzasadnieniu Wojewoda [...] podał, iż decyzją z dnia z dnia [...] września 2013r. Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dwóch budynków - budynku "A" i budynku "B" w zespole zabudowy usługowo - mieszkaniowej wielorodzinnej wraz garażem wielostanowiskowym na terenie nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] w [...] Dzielnicy [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul [...] w [...], które nie były uznane za strony postępowania przez organ I instancji. Organ wskazał, cytując treść art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, że w sprawach o pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego stanowiący obszar jego oddziaływania. Wyznaczając ten obszar organ powinien uwzględnić nie tylko usytuowanie budynku, ale także jego funkcję, przeznaczenie i formę konstrukcyjną obiektu oraz inne cechy charakterystyczne. Analizując argumentację skarżących Wspólnot Mieszkaniowych oraz projekt budowlany inwestycji organ uznał, iż zarówno Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...], jak i przy ul. [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawo budowlane, w związku z czym nie są stronami postępowania i nie mogą skutecznie wnieść odwołania od decyzji organu I instancji. Wyjaśnił, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2012r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. [...] - część [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...]), który dla tego terenu przewiduje usługi i zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Budynki skarżących położone są na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] i oddziela je od nieruchomości inwestora ulica [...] położona na działkach nr ew. [...] i [...] oraz dodatkowo działka nr ew. [...] z obrębu [...], zatem wbrew twierdzeniom skarżących, ich nieruchomości w żaden sposób nie sąsiadują z inwestycją. Z analizy przedłożonego projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu, wynika, że odległość pomiędzy budynkiem Wspólnoty przy ul. [...], a planowaną inwestycją wynosi 58 m, natomiast do budynku przy ul. [...], 63 m. Biorąc pod uwagę, że planowane budynki ośmiokondygnacyjne mają wysokość 23,34 m, wyklucza to całkowicie możliwość uznania, że działki skarżących znajdują w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Dalej organ podał, że projektowana inwestycja spełnia także wszystkie wymogi określone przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] i Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ust. 2 i 4 ustawy - Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarżącym nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Wojewody [...]. Pełnomocnik skarżących Wspólnot obficie cytując orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące art. 28 ust. 2 i art. 5 Prawa budowlanego wskazał, że gabaryty (osiem kondygnacji) i wielkość zamierzenia inwestycyjnego będą oddziaływać na działki zajmowane przez Wspólnoty, wobec tego powinny być one stroną postępowania. Organ I instancji całkowicie je pominął w całym postępowaniu, przy czym za stronę uznał Spółkę [...] S.A., której nieruchomość również znajduje się w tej samej odległości co nieruchomości należące do Wspólnot Mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania dwóch Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. [...] i [...] w [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013r. z powodu braku podstaw do uznania odwołujących za stronę postępowania. Decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Odwołanie należy do podstawowego środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym zarówno ze względu na krąg decyzji administracyjnych podlegających zaskarżeniu, jak i na szerokie podstawy zaskarżenia umożliwiające kwestionowanie zarówno legalności, jak i merytorycznej zasadności decyzji (B. Adamiak, J Borkowski, Kodeks postępowca administracyjnego. Komentarz, 10 wydanie, Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 2009, s. 458 za: B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 28). Odwołanie jest środkiem zaskarżenia decyzji administracyjnej, które ma na celu wzruszenie decyzji nieostatecznej. Jest gwarancją realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 k.p.a. i umożliwia stronie postępowania, niezadowolonej z wydanej decyzji domagania się ponownego rozpatrzenia sprawy. Stosownie jednak do art. 127 § 1 k.p.a., prawo do wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie Należy przy tym określić, że nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale także stronie, która nie brała udziału w tym postępowaniu. Oznacza to, że odwołanie może wnieść także podmiot, który mógł być stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a więc podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, stosownie do art. 28 k.p.a. Istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Artykuł 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowiący lex specialis do art. 28 kpa określa, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Art. 3 pkt 20 cytowanej ustawy ustala treść pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. W świetle powołanego wyżej art. 28 ust 2 Prawa budowlanego nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział, jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. W artykule tym przyjęto, że legitymacja procesowa ma charakter obiektywny, nakazujący ustalenie, przed wszczęciem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, przepisów, które wprowadzają związane z danym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i na tej podstawie ustalenie kręgu występujących w nim stron. W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął w zaskarżonej decyzji, że podmioty wnoszące odwołanie nie wykazały w sprawie żadnej z powyższych przesłanek ograniczających zagospodarowanie ich terenu, a tym samym naruszenia prawem chronionego interesu. Podkreślenia wymaga fakt, że nieruchomości należące do skarżących Wspólnot Mieszkaniowych położone są w znacznej odległości od spornej inwestycji, której realizacja nie pogorszy warunków życia ani nie spowoduje ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Teren, na którym ma być realizowana inwestycja oraz znajdują się działki skarżących znajduje się na obszarze intensywnej zabudowy miejskiej. Pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy Prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu organ architektoniczno-budowlany prawidłowo określił obszar oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę uwzględniając związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości. Nieruchomości skarżących - dz. nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] znajdują się poza tym obszarem, a skarżące Wspólnoty Mieszkaniowe w toku całego postępowania nie wykazały sposobu i zakresu ograniczenia zagospodarowania ich nieruchomości. Także w skardze, poza gołosłownym twierdzeniem naruszenia interesu skarżących nie przedstawiono stosownej argumentacji, a Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie stwierdził naruszenia przez nią prawa. Podsumowując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze jest zasadna. Organ zgodnie z regułami k.p.a. przeprowadził postępowanie i prawidłowo oraz wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko. Z tych względów Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji.