VII SA/Wa 358/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. sprawy ze skargi P.M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. (dalej "PWIS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (dalej: "k.p.") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), po rozpatrzeniu odwołania P. M. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. (dalej: "PPIS") z dnia [...] października 2018 r. nr [...]. o braku podstaw do stwierdzenia u P. M. choroby zawodowej: przewlekłej choroby układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych - utrzymał w mocy ww. decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. w dniu [...] lipca 2016 r wpłynęło pismo przekazujące zgodnie z właściwością miejscową zgłoszenie z dnia [...] lipca 2016 r. podejrzenia choroby zawodowej, wniesione osobiście przez P. M. (dalej jako "strona", "skarżący") do Państwowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w [...] o podejrzeniu choroby zawodowej, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych: przewlekłe choroby układu nerwowego wywołane sposobem pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Jako czynnik narażenia podano pracę jako kierowca autobusu – praca siedząca długookresowa, natomiast w dniu [...] lipca 2016 r. wpłynął protokół przesłuchania strony z dnia [...] lipca 2016 r. W związku z powyższym, PPIS wszczął w dniu [...] sierpnia 2016 r. postępowanie w sprawie o ustalenie choroby zawodowej u skarżącego, o czym zawiadomił strony postępowania. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. na podstawie zgromadzonych świadectw pracy P. M. oraz przesłuchania strony – P. M. ustalił, że: - w okresie zatrudnienia (od [...] września 1969 r. do [...] stycznia 1973 r.) w W. Zakładach Radiowych, ul. P., [...] W.; (aktualnie [...] Spółka Akcyjna, ul. P., [...] W.), skarżący pracował na stanowisku ślusarza; - w okresie zatrudnienia (od [...] lutego 1973 r. do [...] maja 1974 r.) we W. Fabryce Maszyn Urządzeń Przemysłu Spożywczego we [...], ul K., [...] W., (obecnie W. Fabryka Maszyn i Urządzeń Przemysłu Spożywczego "[...]" Spółka Akcyjna, ul. K. , [...] W.), skarżący zajmował stanowisko ślusarza; - w okresie zatrudnienia (od [...] lipca 1974 r. do [...] kwietnia 1975 r.) w "[...]" Specjalistycznej Spółdzielni Pracy w W., ul. M., [...] W., skarżący pracował jako ślusarz; - w okresach zatrudnienia (od [...] maja 1975 r. do [...] września 1980 r.; od [...] grudnia 1986 r. do [...] lutego 1987 r. oraz od [...] czerwca 1997 r. do[...] października 2002 r.) w Miejskich Zakładach [...] w W. (obecnie Miejskie Zakłady [...] Sp. z o.o. ul. W., [...] W. skarżący pracował na stanowisku kierowcy autobusu’ - w okresach zatrudnienia (od [...] kwietnia 1981 r. do [...] października 1986 r. oraz od [...] czerwca 1990 r. do[...] stycznia 1991 r.) w Przedsiębiorstwie Państwowej Komunikacji [...] w W. ul. W. (obecnie PKS [...] Al. [...], [...] W.), skarżący pracował pracownik jako kierowca autobusu; mechanik napraw pojazdów samochodowych; - w okresie zatrudnienia (od [...] czerwca 1987 do [...] czerwca 1987 r.) skarżący pracował jako pracownik fizyczny w "Usługi odkażania tępienia owadów i sprzątania wnętrz S.T.", ul. P., [...]. - w okresie zatrudnienia (od [...] lipca1987 r. do [...] lutego 1990 r.) w Zakładzie Usług Robót Budowlanych L. Z., [...] R., skarżący pracował jako malarz budowlany; - w okresie zatrudnienia (od [...] lipca 2005 r. do [...] września 2005 r.) skarżący pracował w Studenckim Ośrodku Kształcenia "[...]" O. G., ul. Z. [...] O. jako kierowca autobusu; - w okresie zatrudnienia (od [...] stycznia 2009 r. do [...] marca 2009 r.) w [...] Sp. z o.o. ul. G., [...] W., skarżący pracował na umowę zlecenie jako pracownik gospodarczy, traktorzysta; - w okresie zatrudnienia (od [...] stycznia 2009 r. do [...] marca 2009 r.) w Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o., ul. G., [...] W., skarżący pracował na umowę zlecenie pracownik gospodarczy, traktorzysta; - w okresie zatrudnienia (od [...] września 2010 r. do [...] listopada 2010 r.) w [...] Sp. z o.o. M. [...] , skarżący pracował na stanowisku kierowcy autobusu. - w okresie zatrudnienia (od [...] września 2011 r. do [...] grudnia 2011 r.) w Firmie Handlowo Usługowej "[...]" J. N., ul. [...], [...] T., Pan P. M. pracował jako kierowca autobusu; - w okresie zatrudnienia (od [...] listopada 2012 r. do [...] lutego 2013 r.) w Przedsiębiorstwie Komunikacji [...] w G. ul. C., [...] G., Pan P. M. był zatrudniony na stanowisku kierowcy autobusu. PPIS dokonał oceny narażenia zawodowego P. M. w zakładach pracy, w których skarżący był zatrudniony, przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a następnie sporządził "Karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej", które wraz ze "Skierowaniem na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" i załącznikami pismem z dnia [...] maja 2017 r. przesłał do M. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W. M. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W., tj. jednostka orzecznicza I stopnia wydała w dniu [...] listopada 2017 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej: przewlekłe choroby układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Na podstawie badania podmiotowego i przedmiotowego, po zapoznaniu się z danymi zawartymi w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego oraz danymi zawartymi w karcie oceny narażenia zawodowego uznano, że " (...) Jak wynika z kart oceny narażenia zawodowego (...) w trakcie pracy na wszystkich wymienionych powyżej stanowiskach czynności wykonywane przez Pana P. M. nie były związane z wielokrotnym powtarzaniem mchów prostowania, zginania w obrębie nadgarstków wykonywanych w wymuszonym tempie lub chwytem pęsetowym (...). W trakcie diagnostyki w tutejszej Poradni po przeprowadzeniu konsultacji neurologicznej, ortopedycznej oraz wykonaniu badań obrazowych (RTG obu rąk, stawów łokciowych i stawów barkowych z dnia [...].07.2017 r., USG obu nadgarstków, łokci i barków dnia [...].07.2017 r. oraz EMG nerwów pośrodkowych i łokciowych obustronnie z dnia [...].07.2017 r.) u Pana P. M. rozpoznano obustronny zespół cieśni nadgarstka, cieśni w obrębie nadgarstka (u osoby z licznymi istotnymi czynnikami rozwoju powyższego schorzenia). Na podstawie udostępnionej dokumentacji medycznej, wywiadu chorobowego, stanu klinicznego, wyników wykonanych badań i konsultacji oraz przede wszystkim analizy sposobu wykonywania pracy (...) która nie potwierdziła, aby w przebiegu pracy zawodowej Pan P. M. wykonywał czynności o charakterze monotypowym stwarzające warunki, u' których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia u- kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pnie nerwów obwodowych i w konsekwencji wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka o etiologii zawodowej".  Po otrzymaniu powyższego orzeczenia lekarskiego skarżący wniósł o ponowne badanie w jednostce badawczo-rozwojowej medycyny pracy. Rozpatrująca sprawę w trybie odwoławczym jednostka orzecznicza II stopnia - Instytut Medycyny Pracy im. [...] w L. - orzeczeniem lekarskim nr [...] podtrzymała stanowisko jednostki orzeczniczej I stopnia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią "Przewlekłej choroby układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W uzasadnieniu do wydanego orzeczenia wskazano iż: "Całokształt badania wskazuje na ciężką aksonalną polineuropatię czuciowo-ruchową zaznaczoną progresją zmian vs badanie EMG z 2015 r. Na podstawie konsultacji neurologicznej u pacjenta rozpoznano polineuropatię czuciowo-ruchową głównie typu aksonalnego znacznego stopnia, niedowład prostowników nóg, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią w odcinku lędźwiowo - krzyżowym Th12-S1, rozległymi zmianami zwyrodnieniowo-wytwórczymi, krytyczną stenozą kanału kręgowego na poziomie L1-L4, przebyte złamanie kompresyjne trzonu LI (2003 r.), wieloogniskowe naczyniopochodne zmiany w istocie białej okołokomorowej obu półkul mózgu oraz przebyte porażenie obwodowe nerwu VII prawego (2013 r.) Ponadto na podstawie wykonanych badań laboratoryjnych u badanego stwierdzono podwyższony poziom hormonu tyreotropowego (TSH) i zaburzenia gospodarki lipidowej. Wyniki poziomu kwasu moczowego i czynnika reumatoidalnego mieściły się w granicach normy. Z punktu widzenia orzecznictwa lekarskiego rozpoznanie przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego - zespołu cieśni nadgarstka jako choroby zawodowej, wymaga stwierdzenia, że sposób wykonywania pracy był dominującym czynnikiem w jej powstaniu. Na podstawie analizy czynności wykonywanych przez Pana P. M. ustalono, że w trakcie pracy nie wykonywał on czynności powtarzalnych monotypowych tj. rutynowych, powtarzających się szybkich i niezmiennych ruchów rąk, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w długich przedziałach czasowych, w wymuszonym tempie pracy, stwarzających warunki, w których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia w obrębie nadgarstka i długotrwałego ucisku na pień nerwu pośrodkowego i u konsekwencji wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Zgłaszane przez pacjenta dolegliwości i stwierdzenie w badaniu przedmiotowym objawy mają charakter typowy dla symetrycznego uszkodzenia nerwów obwodowych (polineuropatii). Współistnienie zmian elektrofizjologicznych ciężkiej, głównie aksonalnej polineuropatii czuciowo-ruchowej z uszkodzeniem pni nerwów we wszystkich punktach stymulacji na zmiany aksonalno- demielinizacyjne na poziomie nadgarstka (głównie we włóknach czuciowych) przy braku jednoznacznych patognomonicznych objawów klinicznych dla zespołu cieśni nadgarstka (którego powstanie zwłaszcza przy szeregu współistniejących chorób nie jest wykluczone) utrudnia postawienie ostatecznego rozpoznania tej mononeuropatii. Aktualny stan neurologiczny Pana P. M. jest wypadkową kilku czynników, w tym przede wszystkim chorób ogólnoustrojowych (m.in. cukrzycy typu 2 powikłanej polineuropatią cukrzycową, choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią, niedoczynności tarczycy, zaburzeń gospodarki lipidowej i hiperurykemii)". Po otrzymaniu powyższego orzeczenia PPIS wystosował w dniu [...] lipca 2018r. pismo do jednostki orzeczniczej II stopnia z prośbą o obszerniejsze uzasadnienie wydanego orzeczenia w postępowaniu odwoławczym, a w szczególności wskazanie, czy "brak jednoznacznych patognomicznych objawów klinicznych dla zespołu cieśni nadgarstka (którego powstanie zwłaszcza przy szeregu współistniejących chorób nie jest wykluczone) utrudnia postawienie ostatecznego rozpoznania tej mononeuropatii" wskazuje nierozpoznanie schorzenia pod powyższą postacią, czy schorzenie to występuje ale nie ma związku z przebiegiem pracy zawodowej (brak etiologii zawodowej). Pismem z dnia [...] października 2018 r. jednostka orzecznicza II stopnia uzupełniła swoje orzeczenie, wskazując że: "Zawarte w uzasadnieniu do orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...].06.2018 r. stwierdzenie "brak jednoznacznych patognomicznych objawów klinicznych dla zespołu cieśni nadgarstka (którego powstanie zwłaszcza przy szeregu współistniejących chorób nie jest wykluczone) utrudnia postawienie ostatecznego rozpoznania tej mononeuropatii" wynika z faktu, iż w przedmiotowym przypadku postawienie jednoznacznej diagnozy jest utrudnione, ponieważ u badanego stwierdzono polineuropatię czuciowo-ruchową znacznego stopnia. Mianem polineuropatii określa się zespól objawów wynikających z uszkodzenia wielu nerwów obwodowych, który może mieć różne przyczyny (m.in. cukrzycę, którą rozpoznano u badanego). Ponadto, w przypadku Pana P. M., nie wykazano związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy, a ewentualnym rozwojem zespołu cieśni nadgarstka. Co więcej, stwierdzenie polineuropatii wskazuje z większym prawdopodobieństwem na przyczynę ogólnoustrojową, skoro doszło do uszkodzenia nerwów w wielu lokalizacjach. (...) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] nie stwierdził u P. M. choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Jak wyjaśnił organ I instancji, zgodnie z art. 2351 k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, Zatem dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek: • zdiagnozowania choroby wymienionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz U. z 2013 r., poz. 1367) dalej "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych", • pracy w warunkach narażenia zawodowego. Natomiast zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Zdaniem PPIS spełniona została pierwsza przesłanka wymagana do stwierdzenia choroby zawodowej, albowiem została zdiagnozowana choroba wymieniona w poz. 20.1 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Jak wskazano w orzeczeniu jednostki orzeczniczej I stopnia ""(...) W trakcie diagnostyki w tutejszej Poradni po przeprowadzeniu konsultacji neurologicznej, ortopedycznej oraz wykonaniu badań obrazowych (RTG obu rqk, stawów łokciowych i stawów barkowych z dnia [...].07.2017 r., USG obu nadgarstków, łokci i barków dnia [...].07.2017 r. oraz EMG nerwów pośrodkowych i łokciowych obustronnie z dnia [...].07.2017 r.) u Pana P. M. rozpoznano obustronny zespół cieśni nadgarstka cieśni w obrębie nadgarstka (...)". Natomiast w uzupełnieniu orzeczenenia jednostki orzeczniczej II stopnia podkreślono, że: "(...) "brak jednoznacznych patognomicznych objawów klinicznych dla zespołu cieśni nadgarstka (którego powstanie zwłaszcza przy szeregu współistniejących chorób nie jest wykluczone) utrudnia postawienie ostatecznego rozpoznania tej mononeuropatii (...)". Natomiast zdaniem organu I instancji w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącego wykazano, że czynności wykonywane podczas pracy zawodowej nie były związane z wielokrotnym powtarzaniem ruchów prostowania, zginania e obrębie nadgarstków wykonywanych w wymuszonym tempie lub chwytem pęsetowym. Potwierdzeniem tego jest orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej I stopnia oraz orzeczenie jednostki orzeczniczej II stopnia w którym wskazano: "Na podstawie analizy czynności wykonywanych przez Pana P. M. ustalono, że w trakcie pracy nie wykonywał on czynności powtarzalnych monotypowych tj. rutynowych, powtarzających się szybkich i niezmiennych ruchów rąk, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w długich przedziałach czasowych, w wymuszonym tempie pracy, stwarzających warunki, w których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia w obrębie nadgarstka i długotrwałego ucisku na pień nerwu pośrodkowego i w konsekwencji wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. " .Zdaniem organu I instancji nie została spełniona zatem druga z przesłanek niezbędna do stwierdzenia choroby zawodowej, w postaci pracy w warunkach narażenia zawodowego, albowiem upoważnione do wydawania orzeczeń jednostki orzecznicze wydały zgodne orzeczenia o braku stwierdzenia przedmiotowej choroby zawodowej bezsprzecznie stwierdzające, że istniejące schorzenie nie ma podstaw zawodowych. Orzeczenia jednostek orzeczniczych wraz z uzupełnieniem nie budzą żadnych wątpliwości. Na podstawie otrzymanych orzeczeń lekarskich i danych uzyskanych w przeprowadzonym postępowaniu a zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego, PPIS uznał, że nie zaistniały łącznie obie przesłanki niezbędne do uznania choroby zawodowej. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając błędną podstawę faktyczną oraz prawną i wnoszą o zmianę decyzji poprzez uznanie stwierdzenia, że ma chorobę zawodową. Skarżący wskazał, że niezrozumiałe jest dla niego "rozbijanie" schorzeń. Zanegował treść orzeczeń lekarskich, twierdząc że został błędnie zbadany, a przeprowadzone badania zostały źle zinterpretowane, ponieważ jego schorzenie w oczywisty sposób powstało w związku z wykonywaną pracą. Zaznaczył, że ma szereg problemów ze zdrowiem, które są następstwem wieloletniej pracy w charakterze kierowcy autobusów, wymagającej użycia siły, wymuszonej pozycji ciała i wiązały się m.in. ze stresem oraz narażeniem na hałas i wibrację. Wskazał, że ruch kończyn kierowcy autobusu starego typu jest dokładnie taki jak opisywany w kwestionowanej decyzji, tj. wielokrotnie powtarzane ruchy prostowania, odwracania i nawracania, utrzymywanie łokci w pozycji zgiętej, wykonywanie ciężkich prac fizycznych obciążających barki, obciążających stawy, powtarzanych ruchów kierownica oraz dźwignią skrzyni biegów, przełącznikami, w warunkach wibracji i drgań. Skarżący podkreślił, że nie przeanalizowano dodatkowego narażenia w postaci stresu i nadmiaru czasu pracy, którego wpływ nie powinien budzić wątpliwości na powstanie spornego schorzenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powtarzając argumentację w niej zawartą. Organ odwoławczy podkreślił, że orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany i nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż nie przeanalizowano jego dodatkowego narażenia na stres i nadmierny czas pracy, organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy, organ I instancji w toku postępowania administracyjnego uzyskał ocenę ryzyka zawodowego na stanowisku kierowcy autobusu w Przedsiębiorstwie Komunikacji [...] w G. Sp. z o.o., w której wskazano, cyt.: "Stres zawodowy (duże obciążenie psychiczne - konieczność bezpiecznej jazdy, przestrzeganie reżimu czasowego) dotrzymanie grafiku - presja czasu prac". Organ I instancji ww. dokument przekazał do M. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Oddział w W. pismem z dnia [...] maja 2017 r. Ponadto, dane dotyczące zakresu, sposobu wykonywania czynności oraz czasu pracy skarżącego zawarte zostały w kartach oceny narażenia zawodowego, które także były znane lekarzom orzecznikom (zostały przekazane do jednostki orzeczniczej I stopnia wraz załącznikami ww. pismem z dnia [...] maja 2017 r.). Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, iż pracował również w narażeniu na hałas, drgania mechaniczne oraz spaliny, PWIS wyjaśnił, iż w rozpatrywanym przypadku nie ma to wpływu na meritum sprawy, ponieważ istotą powstania zawodowego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka sprowadza się do oceny, czy sposób wykonywania obowiązków zawodowych związany jest z ruchami monotypowymi, które mogą spowodować nadmierne obciążenie narządu ruchu. W rozpatrywanym przypadku lekarze orzecznicy stwierdzili brak związku przyczynowego między rozpoznanymi schorzeniami a sposobem wykonywania pracy przez skarżącego. Organ wskazał, że nie podważa prawa skarżącego do wyrażania subiektywnych poglądów dotyczących przyczyn powstania schorzenia, negujących opinie lekarskie. Jednakże w ocenie organu odczucie skarżącego, że schorzenie powstało podczas wykonywania pracy zawodowej, nie może jednak stanowić podstawy do kwestionowania orzeczeń lekarskich, wydanych przez jednostki orzecznicze uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych, wskazanych cytowanymi wyżej przepisami prawa. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku dotyczącego zmiany decyzji I instancji, PWSI podniósł, że nie jest możliwe uwzględnienie wniosku o uchylenie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] października 2018 r. i stwierdzenie choroby zawodowej, ponieważ bezspornym jest, iż skarżący cierpi na szereg schorzeń, ale dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest ustalenie, że choroba zamieszczona jest w odpowiednim wykazie oraz, że spowodowana została bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem warunkami pracy narażającymi na jej wystąpienie. W ocenie organu odwoławczego w analizowanym przypadku jednostki medyczne uprawnione do orzekania zajęły zgodne stanowisko, że środowisko pracy nie może być przyczyną stwierdzonych u skarżącego schorzeń Z tą decyzją nie zgodził się P. M., wnosząc pismem datowanym na [...] stycznia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Powtórzył argumentacje zawartą w odwołaniu. Do skargi załączono lekarskie zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia [...] grudnia 2018 r., w którym wskazano m.in., iż stwierdzono zespół cieśni nadgarstka prawego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. skarżący złożył opinię neurologiczną z dnia [...] czerwca 2018 r., w której wskazano występowanie u skarżącego zespołu cieśni nadgarstka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Na wstępie podkreślić należy, że istota sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sprowadza się do ustalenia zakresu luzu decyzyjnego i swobodnego orzekania organów Inspekcji Sanitarnej w zakresie stwierdzania choroby zawodowej, jak również związania organów w tych granicach orzeczeń lekarskich o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem, do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione dwie przesłanki: rozpoznana choroba musi być wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy po zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego potwierdzą że ma ona związek z wykonywaną pracą. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2018 r. Nr 125, poz. 1155, ze zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, wymienionych w tym rozporządzeniu. Lekarz wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa powyżej, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do: 1) pracodawcy - w zakresie obejmującym przebieg oraz organizację pracy zawodowej pracownika lub byłego pracownika, w tym pracę w godzinach nadliczbowych, dane o narażeniu zawodowym, obejmujące także wyniki pomiarów czynników szkodliwych wykonanych na stanowiskach pracy, na których pracownik był zatrudniony, stosowane przez pracownika środki ochrony indywidualnej, a w przypadku narażenia pracownika na czynniki o działaniu uczulającym (alergenów) - także o przekazanie próbki substancji, w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań diagnostycznych; 2) lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej - w zakresie dokonania uzupełniającej oceny narażenia zawodowego oraz o udostępnienie dokumentacji medycznej wraz z wynikami przeprowadzonych badań profilaktycznych; 3) lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej - o udostępnienie dokumentacji medycznej w zakresie niezbędnym do rozpoznania choroby zawodowej; 4) właściwego państwowego inspektora sanitarnego - w zakresie oceny narażenia zawodowego, zwłaszcza na podstawie dokumentacji archiwalnej oraz informacji udostępnianej na jego wniosek przez odpowiednie jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej i służby medycyny pracy w odniesieniu do zakładów pracy, które uległy likwidacji; 5) pracownika lub byłego pracownika - w zakresie uzupełnienia wywiadu zawodowego przeprowadzonego przez lekarza wykonującego zawód w ramach wykonywania działalności leczniczej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym albo właściwego państwowego inspektora sanitarnego wydającego skierowanie na badanie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej organ państwowej inspekcji sanitarnej wydaje na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa powyżej, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Wyżej wskazany ust. 2 § 8 rozporządzenia określa więc jednoznacznie, że wyłącznie w wypadku uznania przez państwowego inspektora sanitarnego braku wystarczającego materiału dowodowego może on podejmować określone w przepisie czynności dodatkowe. Jeżeli ocena orzeczenia lekarskiego pozwala na uznanie, że nie jest ono wątpliwe w świetle dowodów, na podstawie których – zgodnie z cyt. w. § 6 ust. 1 i § 5 ust. 1 rozporządzenia) – lekarz wydawał orzeczenie, wówczas inspektor sanitarny jest treścią takie orzeczenia związany i nie może sam przeprowadzać żadnego postępowania dowodowego w zakresie objętym orzeczeniem lekarskim. Nie jest kwestionowane w orzecznictwie sądowym, że orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organa administracji publicznej, prowadzące postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej nie mają prawa do dokonywania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącego do odmiennego rozpoznania choroby zawodowej, jeżeli nie budzi ona wątpliwości w świetle pozostałych dowodów (tak np. słusznie NSA w wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r., II OSK 2237/14 CBOSA). Co więcej, organ administracji nie ma niezbędnej wiedzy specjalistycznej do dokonywania oceny dokumentacji lekarskiej, zaś orzeczenia lekarskie nie są aktem administracyjnym i nie podlegają kontroli działalności administracji publicznej, zaś organ państwowej inspekcji sanitarnej wydając decyzję jest związany jej treścią i nie ma prawa swobodnej oceny dokumentacji lekarskiej (por. wyrok WSA w Olsztynie z 5 grudnia 2013 r., II SA/Ol 961/13, wyrok WSA w Łodzi z 1 sierpnia 2013 r., III SA/Łd 432/13). Oznacza to, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim (o co wnioskuje skarżący), jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym oraz nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby. Podkreślić należy, że w sporządzonych podczas postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji kartach oceny narażenia zawodowego ujęto opis zakresu i sposobu wykonywania czynności zawodowych przez skarżącego. Według akt sprawy, P P. M. pracował jako: ślusarz (1969-1975), pracownik fizyczny (1987), malarz budowlany (1987-1990), traktorzysta (2009), także mechanik pojazdów samochodowych (1986), a najdłużej jako kierowca autobusu (w latach: 1975-1980, 1981-1986, 1986¬1987, 1990-1991, 1997-2002, 2005 i 2010-2013). Dokumentacja zawiera informacje: o markach autobusów, które prowadził skarżący, długości tras, czasie pracy i godzinach nadliczbowych, a także dotyczące samego prowadzenia autobusów starszego typu, m.in. polegające na trzymaniu i skręcaniu kierownicy oburącz, co wymagało znacznego wysiłku, opieraniu się dłońmi o kierownicę, która nie miała wspomagania w 75%, używania lewarka zmiany biegów, co również wymagało dużej siły (zmiana biegów w ciągu zmiany roboczej wynosiła kilka tysięcy, a przy jednej zmianie biegów trzeba było wykonać 7-8 pojedynczych ruchów), uciążliwości fotela kierowcy w autobusach marki Jelcz. W ostatnim zakładzie, tj. w Przedsiębiorstwie Komunikacji [...] w G., do obowiązków zawodowych skarżącego należało kierowanie autobusem marki SCANIA, wyposażonym w automatyczną skrzynię biegów oraz wspomaganie kierownicy. Informacje zgromadzone podczas postępowania wyjaśniającego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej u P. M. dotyczące wszystkich stanowisk pracy, w tym kierowcy autobusu, były znane jednostkom orzeczniczym. Prawidłowo więc, w ocenie Sądu, organ I instancji przesłał formularze kart oceny narażenia zawodowego wraz ze skierowaniem P. M. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej do jednostki orzeczniczej I stopnia – M. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W.. W orzeczeniu M. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] podniesiono, że rozpoznano u skarżącego obustronny zespół cieśni nadgarstka u osoby z licznymi istotnymi czynnikami rozwoju powyższego schorzenia i stwierdzono jednocześnie, że badany podczas pracy zawodowej nie wykonywał czynności, które były związane z wielokrotnym powtarzaniem ruchów prostowania, zginania w obrębie nadgarstków wykonywanych w wymuszonym tempie lub chwytem pęsetowym. W konkluzji podano, że na podstawie udostępnionej dokumentacji medycznej, wywiadu chorobowego, stanu klinicznego, wyników wykonanych badań i konsultacji oraz przede wszystkim analizy sposobu wykonywania pracy nie stwierdzono, aby w przebiegu pracy zawodowej P. M. wykonywał czynności o charakterze monotypowym stwarzające warunki, w których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pnie nerwów obwodowych i w konsekwencji wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka o etiologii zawodowej. Rozpatrujący sprawę w trybie odwoławczym Instytut Medycyny Pracy w L. w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. podniósł na podstawie analizy czynności zawodowych wykonywanych przez skarżącego ustalono, że w trakcie pracy nie wykonywał czynności powtarzalnych monotypowych, tj. rutynowych, powtarzających się szybkich i niezmiennych ruchów rąk, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w długich przedziałach czasowych, w wymuszonym tempie pracy, stwarzających warunki, w których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pień nerwu pośrodkowego, a w konsekwencji wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W orzeczeniu wskazano także, że zgłaszane przez pacjenta dolegliwości i stwierdzane w badaniu przedmiotowym objawy mają charakter typowy dla symetrycznego uszkodzenia nerwów obwodowych (polineuropatii). Współistnienie zmian elektrofizjologicznych ciężkiej, głównie aksonalnej polineuropatii czuciowo- ruchowej z uszkodzeniem pni nerwów we wszystkich punktach stymulacji na zmiany aksonalno- demielinizacyjne na poziomie nadgarstka, przy braku jednoznacznych patognomonicznych objawów klinicznych dla zespołu cieśni nadgarstka (którego powstanie zwłaszcza przy szeregu współistniejących chorób nie jest wykluczone) utrudnia postawienie ostatecznego rozpoznania tej mononeuropatii. Aktualny stan neurologiczny skarżącego jest wypadkowa kilku czynników, w tym przede wszystkim chorób ogólnoustrojowych. Jednostka orzecznicza II stopnia podsumowując stwierdziła, że w oparciu o analizę całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, narażenia zawodowego oraz na podstawie konsultacji neurologicznej, nie ma podstaw do rozpoznania u skarżącego przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Podkreślić należy, że po otrzymaniu powyższego orzeczenia, organ I instancji r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w L. o dodatkowe uzasadnienie Jednostka orzecznicza II stopnia wyjaśniła, że zawarte w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...] stwierdzenie "braku jednoznacznych patognomonicznych objawów klinicznych dla zespołu cieśni nadgarstka (którego powstanie zwłaszcza przy szeregu współistniejących chorób nie jest wykluczone) utrudnia postawienie ostatecznego rozpoznania tej mononeuropatil' wynika z faktu, iż u skarżącego rozpoznano polineuropatię czuciowo-ruchową znacznego stopnia. Mianem polineuropatii określa się zespół objawów wynikających z uszkodzenia wielu nerwów obwodowych, który może mieć bardzo różne przyczyny, m in. cukrzycę, którą rozpoznano u badanego. W przypadku skarżącego nie wykazano związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy a ewentualnym rozwojem zespołu cieśni nadgarstka, co więcej, stwierdzenie polineuropatii wskazuje z większym prawdopodobieństwem na przyczynę ogólnoustrojową, skoro doszło do uszkodzenia nerwów w wielu lokalizacjach. W ocenie Sądu zasadnie więc - i po wyczerpaniu prawem przewidzianego trybu postępowania przed jednostkami orzeczniczymi - PPIS, na podstawie ww. opinii lekarzy orzeczników i orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w L. oraz oceny narażenia zawodowego, wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego przedmiotowej choroby zawodowej, utrzymanej następnie w mocy przez PWIS. W ocenie Sądu postępowanie przed organem I, jak i II instancji było przeprowadzone bardzo starannie i w sposób uwzględniający interes skarżącego. Uzasadnienia obu decyzji są wyczerpujące i obiektywne. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że ma szereg problemów ze zdrowiem, które są następstwem wieloletniej pracy w charakterze kierowcy autobusów, wymagającej użycia siły, wymuszonej pozycji ciała i wiązały się m.in. ze stresem oraz narażeniem na hałas i wibrację należy podkreślić, że analiza dokumentacji lekarsko-medycznej pracownika pod kątem ewentualnej zawodowej etiologii schorzenia należy do kompetencji lekarzy orzeczników. Lekarze orzecznicy jako specjaliści medycyny pracy, posiadają wiedzę, kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu sposobu wykonywania pracy na zaburzenia funkcji przewodzenia nerwu pośrodkowego, co skutkować może powstaniem zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, subiektywne przekonanie skarżącego, że stwierdzone dolegliwości mają związek z wykonywaną pracą, w świetle orzeczeń lekarskich, nie może zmienić tej oceny. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mogą stwierdzić choroby zawodowej, jeżeli właściwe jednostki orzecznicze (pierwszego i drugiego stopnia) nie dokonały rozpoznania klinicznego choroby zawodowej i wypowiadają się w danej sprawie negatywnie. W świetle powyższego także załączone przez skarżącego do skargi zaświadczenie lekarskie oraz złożona na rozprawie opinia neurologiczna nie mają żadnego wpływu na wynik sprawy. To lekarz orzecznik, wydając orzeczenie lekarskie, kieruje się sztuką medyczną, uwzględnia całość wiedzy naukowej i wydaje bezstronne orzeczenie, gdyż nie kieruje nim żaden interes co do rozstrzygnięcia. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że jednostki orzecznicze potwierdziły, że zdiagnozowano u skarżącego zespół cieśni w obrębie nadgarstka, jednakże praca zawodowa skarżącego nie była przyczyną tego schorzenia. Odnosząc się do zarzutu P. M., iż nie przeanalizowano jego dodatkowego narażenia na stres i nadmierny czas pracy, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że jak wynika z akt sprawy, że organ I instancji w toku postępowania administracyjnego uzyskał ocenę ryzyka zawodowego na stanowisku kierowcy autobusu w Przedsiębiorstwie Komunikacji [...] w G. Sp. z o.o., w której wskazano, cyt.: "Stres zawodowy (duże obciążenie psychiczne - konieczność bezpiecznej jazdy, przestrzeganie reżimu czasowego) dotrzymanie grafiku - presja czasu pracy". Dokument ten przekazano do M. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Oddział w W.. Także dane dotyczące zakresu, sposobu wykonywania czynności oraz czasu pracy skarżącego zawarte zostały w kartach oceny narażenia zawodowego i były znane lekarzom orzecznikom Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że pracował również w narażeniu na hałas, drgania mechaniczne oraz spaliny, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż w rozpatrywanym przypadku nie ma to wpływu na meritum sprawy, ponieważ istota powstania zawodowego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka sprowadza się do oceny, czy sposób wykonywania obowiązków zawodowych związany jest z ruchami monotypowymi, które mogą spowodować nadmierne obciążenie narządu ruchu. W rozpatrywanym przypadku lekarze orzecznicy stwierdzili brak związku przyczynowego między rozpoznanymi schorzeniami a sposobem wykonywania pracy przez skarżącego. Reasumując, bezsporne w sprawie jest, że skarżący cierpi na szereg schorzeń, w tym omawiane tu schorzenie, ale dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest ustalenie, że choroba zamieszczona jest w odpowiednim wykazie oraz że spowodowana została bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem warunkami pracy narażającymi na jej wystąpienie. Jednostki medyczne uprawnione do orzekania zajęły zgodne stanowisko, że środowisko pracy nie może być przyczyną stwierdzonych u P. M. schorzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje ponadto, że organy obu instancji nie naruszyły art. 8 k.p.a., dlatego, że organ I i II instancji w pełni odniósł się do treści żądania skarżącego i przeprowadził poprawnie postępowanie dowodowe w sprawie. W tym miejscu wskazać należy, że przez odniesienie się do zarzutów rozumieć należy nie tyle ich przytoczenie, co uzasadnienie stanowiska odmiennego, a to organ uczynił. Wobec należytego wyjaśnienia przez oba organa podstaw prawnych i faktycznych decyzji, decyzjom obu instancji nie można zarzucić naruszenia art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organy obu instancji nie naruszyły również zasady praworządności, wyrażonej w art. 6 i prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7, ani zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, dokonana w uzasadnieniach obu decyzji analiza stanu faktycznego i prawnego sprawy uwzględnia nie tylko ustalony na podstawie wymaganych prawem dowodów stan faktyczny, ale dokonuje także prawidłowej subsumcji prawnej. Powyższe uzasadnia również brak naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności faktycznych. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.