VII SA/Wa 36/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. Nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego postanawia: odrzucić skargę. Skarżący: G. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] października 2017 r. Nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego. Skarga zawiera kserokopię podpisu skarżącego. Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2018 r. wezwano zaskarżony organ do nadesłania oryginału skargi skarżącego z dnia 7 grudnia 2017 r. w związku z informacją zawartą w odpowiedzi na skargę, że jeden odpis skargi pozostał w organie. W odpowiedzi organ przy piśmie z dnia 26 stycznia 2018 r. przesłał do Sądu odpis skargi skarżącego. Odpis ten został opatrzony kserokopią podpisu skarżącego. Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2018 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: podpisanie skargi bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (karta 9 akt sądowych sprawy). Przesyłka, zawierająca ww. wezwanie, została wysłana na adres skarżącego podany w skardze. Przesyłka nie została odebrana przez skarżącego z placówki pocztowej. Z informacji na kopercie wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniu 13 i 21 lutego 2018 r.), a następnie w dniu 1 marca 2018 r. została zwrócona do Sądu, bowiem nie została podjęta w terminie przez skarżącego. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że ww. przesyłka, zawierająca wezwanie do podpisania skargi, została doręczona skarżącemu w dniu 27 lutego 2018 r., zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 6 marca 2018 r. W dniu 20 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadesłał do Sądu pismo zatytułowane "Pismo procesowe skarżącego", będące uzupełnieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Na podstawie art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W niniejszej sprawie skarga podlegała uzupełnieniu, ponieważ nie została podpisana przez skarżącego (skarga jest kserokopią). Wobec powyższego Sąd uznał za konieczne wezwanie skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka, zawierająca wezwanie została wysłana na adres skarżącego podany w skardze. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 13 i 21 lutego 2018 r.), a następnie w dniu 1 marca 2018 r. została zwrócona do Sądu, bowiem nie została przez skarżącego podjęta w terminie. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że ww. przesyłka, zawierająca wezwanie do podpisania skargi, została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 27 lutego 2018 r. Zatem, dniem doręczenia tego pisma był dzień 27 lutego 2018 r. Natomiast termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 6 marca 2018 r. W tej sytuacji został zastosowany tryb wynikający z art. 73 p.p.s.a. Ustawodawca w ostatnim zdaniu tego przepisu wprowadza fikcję prawną sprowadzającą się do tego, że wykazanie wykonania czynności określonych w tym przepisie daje podstawę do uznania skuteczności doręczenia, w sytuacji gdy adresat nie podejmie przesyłki. W zakreślonym terminie skarżący nie zastosował się jednak do wezwania i nie podpisał skargi, a także nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi, co musiało skutkować odrzuceniem skargi. Sąd stwierdza, że pismo nadesłane do Sądu przez skarżącego w dniu 20 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego) może zostać uznane tylko jako pismo procesowe złożone w toku postępowania, będące uzupełnieniem skargi, bowiem treść pisma z dnia 19 lutego 2018 r. nie jest tożsama z treścią skargi skarżącego z dnia 7 grudnia 2017 r. Zatem podpisane pismo skarżącego z dnia 19 lutego 2018 r. zatytułowane "Pismo procesowe skarżącego" nie mogło być uznane za odpis skargi. Odpisem pisma procesowego czy załącznika jest każdy jego dalszy egzemplarz zgodny z oryginałem. Może to być kopia pisma, wykonana dowolną techniką, osobno wykonany jego duplikat bądź – zgodnie z brzmieniem § 2 art. 47 – fotokopia lub wydruk poczty elektronicznej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 927/09). Technika sporządzenia odpisu ma drugorzędne znaczenie, istotne jest, by odpis był treściowo zgodny z oryginałem i poświadczony za zgodność przez upoważnioną do tego osobę. Istota odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1348/10; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 251/17). Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu, bowiem nie podpisał skargi w zakreślonym terminie, ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę.