VII SA/Wa 365/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta [...], na podstawie art. 158 1, art. 157 w związku z art. 156 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2003r nr [...], wydanej dla P.j Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazy telefonii cyfrowej [...] na budynku handlowo-usługowym przy ul. [...] Wojewoda [...] badając decyzję o pozwoleniu na budowę nie znalazł przesłanek z art. 156 §1 kpa do stwierdzenia jej nieważności. Zdaniem organu pierwszej instancji, do tego typu inwestycji nie była wymagana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem art. 39 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999r, Nr 15, poz. 139 z późn zm.), zwalniał inwestora od obowiązku uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla robót budowlanych polegających m.in. na montażu, jeśli nie powodowały zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Wojewoda [...] uznał, iż w "przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z robotami budowlanymi polegającymi na montażu". Z projektu budowlanego wynika, że anteny sektorowe zostały zamontowane na wysokości 26m n.p.t., natomiast z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż dopuszczalny poziom promieniowania niejonizującego zostanie przekroczony na wysokości ponad 25m n.p.t. w maksymalnej odległości 33m od anten w obszarze, który jest niedostępny dla ludzi. W związku z tym, zdaniem organu pierwszej instancji nie było potrzeby ustanawiania dla projektowanej stacji obszaru ograniczonego użytkowania dla istniejącego stanu zabudowy i zagospodarowania terenu i inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta [...], decyzją z dnia [...] lutego 2004r. znak: [...], na podstawie art. 138 1 pkt 2 i art. 156 §1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy uznał, iż przedmiotowa inwestycja może się mieścić w pojęciu montażu, lecz ma wpływ na zagospodarowanie terenów bezpośrednio sąsiadujących, co wynika z raportu oddziaływaniu na środowisko zawierającego stwierdzenie, iż " w planach zagospodarowania przestrzennego powinny być uwzględnione obszary ograniczonego użytkowania w otoczeniu stacji, w których nie powinna być tworzona nowa zabudowa umożliwiająca dostęp ludności do pól przekraczających wartości graniczne". Ponadto z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż " w przypadku rozpatrywanej stacji obszary ograniczonego użytkowania przy uwzględnieniu wyników obliczeń i niezbędnych marginesów bezpieczeństwa powinny obejmować przestrzeń wokół masztu w zasięgu do 35m położoną w zakresie wysokości od 24m do 28m". W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego inwestor miał obowiązek uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a jej brak powoduje, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust 4 pkt 1 prawa budowlanego z 1994r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła P. Sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 7kpa, art. 77 i 80 kpa poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne przyjęcie, iż dla przedmiotowej inwestycji powinny być ustalone wcześniej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący podnosi, iż uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczono wysokość zabudowy wokół inwestycji do 15m w związku, z czym stwierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż " przedmiotowa inwestycja może mieć wpływ na przyszłe zagospodarowanie terenów bezpośrednio z nią sąsiadujących" jest niezgodne z istniejącym stanem faktycznym i prawnym. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego w oparciu o przepisy art. 156–158 kpa jest ustalenie, czy decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2003r, nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazy telefonii cyfrowej [...] na budynku handlowo-usługowym przy ul. [...], wydana została z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Kontrolując przedmiotową decyzję, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż wydana została z rażącym naruszeniem art. 32 ust 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r, Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), z uwagi na brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Prawidłowo organ odwoławczy ustalił, iż przedmiotowa inwestycja powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu, dlatego nie ma do niej zastosowania art. 39 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn zm.), który zwalniał inwestora od obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla robót budowlanych polegających między innymi na montażu, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Z raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji wynika, że " w planach zagospodarowania przestrzennego powinny być uwzględnione obszary ograniczonego użytkowania w otoczeniu stacji, w których nie powinna być tworzona nowa zabudowa umożliwiająca dostęp ludności do pól przekraczających wartości graniczne". Ponadto raport zawiera stwierdzenie, iż " w przypadku rozpatrywanej stacji obszary ograniczonego użytkowania ( ograniczonej zabudowy), przy uwzględnieniu obliczeń i niezbędnych marginesów bezpieczeństwa powinny obejmować przestrzeń wokół masztu w zasięgu do 35m położoną w zakresie wysokości od 24m do 28m". W związku z brzmieniem raportu, nie ma wątpliwości, iż oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na nieruchomości sąsiednie sprowadza się do powstania ograniczeń w inwestowaniu powodując zmiany sposobu zagospodarowania terenu i w konsekwencji wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało przesądzone, że "wykonanie robót montażowych urządzeń telefonii komórkowej stacji bazowej wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zakres inwestycji wiąże się, bowiem ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu, co w świetle art. 39 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wymagało ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu" - niepublikowany wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2003r., sygn. akt II SA/Ka 658/01. Podobnie w wyroku z dnia 10 października 2001r w sprawie II S.A./Gd 1364/99 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż " oddziaływanie projektowanej inwestycji polegającej na montażu na istniejącym budynku mieszkalnym stacji bazowej telefonii komórkowej, na nieruchomości sąsiednie sprowadza się do powstania ograniczeń w inwestowaniu i powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu, a w konsekwencji stosownie do treści art. 39 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". Błędny jest pogląd skarżącego, iż organ odwoławczy nie uwzględnił faktu zgodności przedmiotowej inwestycji z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Organ odwoławczy dokonywał kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jej wydania, dlatego obowiązujący od dnia 29 grudnia 2003r miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] nie miał żadnego wpływu na kontrolowaną decyzję. Należy podkreślić, iż tylko decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przesądza kwestię dopuszczalności oraz zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego budowy stacji telefonii komórkowej, a nie dysponowanie przez inwestora ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wyklucza możliwość uzyskania przez niego decyzji o pozwoleniu na budowę ( nie publikowany wyrok NSA z dnia 6 maja 2003r sygn. akt IV 2948-2950/01). W świetle przytoczonych okoliczności, Wojewódzki Sad Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.