VII SA/Wa 366/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia : odrzucić skargę. W dniu 21 lutego 2013 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga H.Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...]. Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2013 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 100,00 złotych w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2013 r. wezwano skarżącego także do nadesłania 9 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do nadesłania 9 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych uważa się za skutecznie doręczone w dniu 6 marca 2013 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 13 marca 2013 r. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy od skargi oraz gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący w wyznaczonym terminie nie nadesłał 9 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, jak również nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Stwierdzić zatem należy, że skarżący pomimo upływu zakreślonego terminu, nie dopełnił czynności nakazanych przez Sąd. Wobec powyższego, z uwagi na dyspozycję art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.