VII SA/Wa 367/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 złotych (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy ), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 złotych (dwieście pięćdziesiąt), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 złotych (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosków J. M. z dnia 25 czerwca 2004 r. oraz 10 lipca 2004 r., odmówił wydania decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia i wiaty wybudowanych na działce przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 14 listopada 2006 r. dokonano oględzin obiektów budowlanych przy ul. [...] w B. Z ustaleń protokolarnych oraz akt sprawy wynika, że ogrodzenie z prefabrykatów betonowych powstało w latach 30-tych ubiegłego wieku. Budowa ogrodzeń międzysąsiedzkich w myśl ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zwolniona jest z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę, czy dokonania zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych. Jak ustalono, na przedmiotowe prace nie jest wymagane pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie. Organ podał, że wiata stalowa została wykonania na podstawie zgłoszenia do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004 r. z odstępstwem od zgłoszenia polegającym na wypełnieniu części konstrukcji ściany wschodniej płytami z tworzywa sztucznego. W ocenie organu, nie jest to istotnym odstąpieniem od dokonanego zgłoszenia, w związku z tym nie narusza obowiązujących przepisów. Ponadto organ zauważył, iż podnoszone przez J. M. sprawy naruszenia własności nieruchomości, czy braku wypełnienia obowiązku odszkodowawczego pozostają poza kompetencjami organów nadzoru budowlanego i podlegają wyłącznej właściwości sądów powszechnych. Dodał, że wobec budynków gospodarczych toczy się odrębne postępowanie administracyjne. Zdaniem organu, w świetle ustawy Prawo budowlane brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowych obiektów. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. M., utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż według ustawy Prawo budowlane, co do obiektów, które zostały wybudowane bez wymaganego zgłoszenia właściwe organy nadzoru budowlanego wydają nakaz rozbiórki na podstawie art. 49b ww. ustawy. Rozbiórka w myśl ustawy jest rozwiązaniem ostatecznym, ponieważ jej nakazanie jest obowiązkiem organu dopiero, kiedy nie ma możliwości legalizacji obiektu w oparciu o ust. 2 cytowanego artykułu. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do orzeczenia rozbiórki wiaty i ogrodzenia. Wiata została skutecznie zgłoszona do Wydziału Architektury Starostwa W., natomiast odstępstwa polegające na wypełnieniu konstrukcji ściany wschodniej płytami z tworzywa nie należą do istotnych. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgłoszenia wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Przedmiotowe ogrodzenie powstało w latach 30-tych XX wieku. Według pisma Komendy Powiatowej Policji dla Powiatu W. z dnia 6 kwietnia 2007 r., wysokość przedmiotowego płotu oddzielającego dwie posesje wynosi 170 cm. Tym samym brak jest podstaw do interwencji organów administracyjnych. Spory dotyczące usytuowania ogrodzenia oraz sprawy dotyczące przekroczenia granicy przy realizacji obiektów budowlanych kwalifikują się natomiast do postępowania przed sądami powszechnymi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...], na podstawie art. 104 w związku z art. 157 § 1 i 2 i 158 § 1 k.p.a., po wszczęciu postępowania na wniosek J. M., odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. nr [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ uznał badaną decyzję za nieobarczoną żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., gdyż została wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Decyzja ta nie jest też obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Organ zauważył, iż z akt sprawy wynika, że budowa wiaty o wym. ok. 3,35 x 2,90 m została zrealizowana na podstawie zgłoszenia z 2004 r., a pismami z dnia 2 lipca 2004 r. i z dnia 8 lipca 2004 r. Starosta W. zaakceptował lokalizację wiaty oraz potwierdził przyjęcie zgłoszenia, informując o braku sprzeciwu. Oznacza to spełnienie wymogu z art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., zgodnie z którym budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 25 m² wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Organ stwierdził również, że z akt sprawy nie wynika, aby stan techniczny inwestycji kwalifikował się do nakazania jej rozbiórki, a zmiana w zakresie realizacji wiaty w stosunku do zgłoszenia, polegająca na wypełnieniu części konstrukcji ściany wschodniej płytami z tworzywa sztucznego, także nie ma wpływu na ocenę badanej decyzji. Zmiana ta nie prowadzi bowiem do naruszenia prawa, w tym do naruszenia art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż nie zmienia charakterystycznych parametrów obiektu jako wymagającego jedynie zgłoszenia jego budowy. Naruszenie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego przy realizacji obiektu na podstawie zgłoszenia jako stypizowane w art. 50 ust. 1 pkt 3 upoważniałoby organ do zastosowania sankcji z art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2, a taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. W odniesieniu do ogrodzenia organ zauważył, że powstało ono w latach 30-tych XX wieku i jest zlokalizowane pomiędzy działką inwestora, a działką strony przeciwnej, natomiast wysokość ogrodzenia nie przekracza 2,20 m. Nadto działka, której dotyczy ogrodzenie, jest zabudowana. Powyższe powoduje, że dokonana przez organy kwalifikacja żądania rozbiórki obiektu w trybie art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. nie może rażąco naruszać prawa. Organ dodał, iż na ocenę konieczności zastosowania przepisów obecnie obowiązującej ustawy pozostaje bez wpływu data budowy ogrodzenia w latach 30-tych XX wieku i okoliczności w jakich powstało, bowiem przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. ma zastosowanie jedynie do tej kategorii obiektów wybudowanych przed dniem 1 stycznia 1995 r., które jednocześnie objęte zostały dyspozycją art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., a więc obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. W takich okolicznościach, skoro ogrodzenie nie jest zlokalizowane od strony miejsca publicznego, lecz między zabudowanymi działkami stron postępowania, a jego wysokość nie przekracza 2,20 m., w aktualnym stanie prawnym budowa takiego ogrodzenia nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Ingerencja organów nadzoru budowlanego jest więc niedopuszczalna, a w efekcie organy te nie mogą orzec o rozbiórce obiektu. Z akt sprawy nie wynika również, aby stan techniczny inwestycji kwalifikował się do nakazania jej rozbiórki. Organ dodał także, iż podnoszone w trakcie postępowania kwestie własnościowe związane z lokalizacją obiektu stanowią materię cywilnoprawną, a nie administracyjnoprawną. Organ podał, iż odmowa nakazania rozbiórki ogrodzenia nie może rażąco naruszać któregokolwiek przepisu prawa, w tym art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż budowa wiaty została zrealizowana na podstawie zgłoszenia z 2004 r., a Starosta W. zaakceptował lokalizację wiaty oraz poinformował o braku sprzeciwu. Oznaczało to spełnienie wymogu z art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., zgodnie z którym budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 25 m² wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Skoro zaś organ nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia, ocena żądania rozbiórki wiaty w trybie art. 51 Prawa budowlanego nie mogła rażąco naruszać prawa. Ponadto, z akt sprawy nie wynika, aby stan techniczny inwestycji kwalifikował się do nakazania jej rozbiórki. Zmiana w zakresie realizacji wiaty w stosunku do zgłoszenia, polegająca na wypełnieniu części konstrukcji ściany wschodniej płytami z tworzywa sztucznego, także nie ma wpływu na ocenę braku rażącego naruszenia prawa w związku z odmową nakazu rozbiórki wiaty. Zmiana ta bowiem nie prowadziła do naruszenia prawa, w tym do naruszenia art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż nie zmieniła charakterystycznych parametrów obiektu jako wymagającego jedynie zgłoszenia jego budowy. W kwestii ogrodzenia organ ponownie zauważył, że powstało ono w latach 30-tych XX wieku i jest zlokalizowane pomiędzy działką inwestora, a działką strony przeciwnej, natomiast jego wysokość nie przekracza 2,20 m. Nadto działka, której dotyczy ogrodzenie, jest zabudowana. Powyższe powodowało, że dokonana przez organy kwalifikacja żądania rozbiórki obiektu w trybie art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. nie mogła rażąco naruszać prawa. Organ ponownie wyjaśnił również, iż na ocenę konieczności zastosowania przepisów obecnie obowiązującej ustawy pozostawała bez wpływu data jego budowy w latach 30-tych XX wieku, z uwagi na treść art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. Skoro zatem ogrodzenie nie było zlokalizowane od strony miejsca publicznego, lecz między zabudowanymi działkami stron postępowania, a jego wysokość nie przekraczała 2,20 m., w aktualnym stanie prawnym budowa takiego ogrodzenia nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Ingerencja organów nadzoru budowlanego była zatem niedopuszczalna, a w efekcie organy te nie mogły orzec o rozbiórce obiektu. Z akt sprawy, w tym z protokołów oględzin nie wynikało również, aby stan techniczny inwestycji kwalifikował się do nakazania jej rozbiórki. Podnoszone kwestie własnościowe związane z jego lokalizacją stanowią natomiast materię cywilnoprawną. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymując w mocy odmowę nakazania rozbiórki spornych obiektów w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ nie naruszył prawa w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Organ zauważył również, że znaczna część zarzutów rozpatrywanego wniosku wykracza poza ramy przedmiotowego postępowania, które sprowadzało się wyłącznie do oceny badanej decyzji tylko pod względem przesłanek nieważnościowych z art. 156 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. M., zwracając się o wyjaśnienie, kto jest stroną w sprawie. Skarżący zarzucił m.in., że w decyzji jest mowa o płocie, a nie o fragmencie płotu oraz stwierdził, iż sprawa budynków, ogrodzenia i wiaty powinna być rozpatrywana razem. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzje tego organu z dnia [...] listopada 2009 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], odmawiającą wydania decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia i wiaty wybudowanych na działce przy ul. [...] w B. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Ocena organu administracji, orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję kontroluje, czy jej wydanie może wiązać się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 739/09, Lex nr 597827). Powyższe oznacza, że organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest właściwy do rozstrzygania o istocie sprawy, jak w postępowaniu odwoławczym, lecz ma obowiązek rozpatrywać sprawę wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto, ponieważ stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 k.p.a., ustalenia organu w przedmiocie wystąpienia przesłanek nieważnościowych muszą być bezsporne. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, o którym można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność, a w konsekwencji, waga naruszenia prawa jest znacznie większa, niż stabilność decyzji ostatecznej. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1043/07, Lex nr 508497). W niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] nie zawiera żadnej z wad, mogących skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Podstawę materialnoprawną decyzji odmawiającej wydania nakazu rozbiórki stanowił art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Stosownie zaś do art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Jak wynika z akt sprawy, budowa wiaty o wym. ok. 3,35 x 2,90 m została zrealizowana na podstawie zgłoszenia z 2004 r., a pismami z dnia 2 lipca 2004 r. i z dnia 8 lipca 2004 r. Starosta W. zaakceptował lokalizację wiaty oraz potwierdził przyjęcie zgłoszenia. Oznacza to spełnienie wymogu określonego w art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., zgodnie z którym budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 25 m² wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Z akt sprawy nie wynika, aby stan techniczny inwestycji kwalifikował się do nakazania jej rozbiórki. Zmiana w zakresie realizacji wiaty w stosunku do zgłoszenia, polegająca na wypełnieniu części konstrukcji ściany wschodniej płytami z tworzywa sztucznego, także nie ma wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zmiana ta nie prowadzi bowiem do naruszenia prawa, w tym do naruszenia art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż nie zmieniła charakterystycznych parametrów obiektu jako wymagającego jedynie zgłoszenia jego budowy. W odniesieniu do spornego ogrodzenia stwierdzić należy, iż jak ustaliły organy, powstało ono w latach 30-tych XX wieku i jest zlokalizowane pomiędzy działką inwestora, a działką strony przeciwnej, natomiast wysokość ogrodzenia nie przekracza 2,20 m. Ponadto działka, której dotyczy ogrodzenie, jest zabudowana. Powyższe powoduje, że odmowa wydania nakazu rozbiórki obiektu w trybie art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. nie narusza prawa. Jak bowiem stanowi art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Stwierdzić należy także, iż na ocenę zastosowania przepisów obecnie obowiązującej ustawy pozostaje bez wpływu data budowy obiektu w latach 30-tych XX wieku i okoliczności w jakich powstało ogrodzenie, gdyż przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. ma zastosowanie jedynie do tej kategorii obiektów wybudowanych przed dniem 1 stycznia 1995 r., które jednocześnie objęte zostały dyspozycją art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., a więc obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Skoro zatem ogrodzenie nie jest zlokalizowane od strony miejsca publicznego, lecz między zabudowanymi działkami, a jego wysokość nie przekracza 2,20 m., w aktualnym stanie prawnym budowa takiego ogrodzenia nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Ingerencja organów nadzoru budowlanego wobec takiego obiektu jest więc niedopuszczalna, a w szczególności organy te nie mogą orzec o jego rozbiórce. Z akt sprawy nie wynika również, aby stan techniczny inwestycji kwalifikował się do nakazania jej rozbiórki. Pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącego w toku postępowania wobec innych obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce przy ul. [...] w B., tj. budynku gospodarczego oraz innych wiat, wykraczają poza ramy przedmiotowego postępowania, które dotyczy wyłącznie prawidłowości decyzji odnoszącej się do wiaty wybudowanej w 2004 r. i ogrodzenia. Zarzuty dotyczące kwestii prawa własności, w tym zarzut naruszenia przekroczenia granicy między działkami, mogą być rozpatrywane w postępowaniu przed sądem powszechnym. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 cytowanej ustawy.