VII SA/Wa 367/13

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2013 r. po rozpoznaniu wniosku B. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: 1. przyznać B. Ł. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 24 kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy B.Ł., w którym zakreśliła, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, majątkową i życiową. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie oceniając dane przedstawione we wniosku stwierdzono, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że z wnioskodawczynią we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wnuczek. Podała, że utrzymuje się z renty w wysokości 3.000,00 złotych brutto (netto 2.700,00) miesięcznie. Posiada mieszkanie o pow. 80 m ² oraz domek letniskowy o pow. 45 m ² na działce leśnej w W. Oświadczyła, że nie posiada oszczędności pieniężnych i przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jest osobą starszą, schorowaną, inwalidką I grupy, wymagającą stałej opieki. Podała, że z uzyskiwanych dochodów opłaca czynsz za mieszkanie w wysokości 1.030,00 złotych, opłatę za energię, gaz, telefon w wysokości 300,00 złotych. Nadto wskazała, że ponosi wydatki na zakup lekarstw i wizyty u lekarzy około 500,00 złotych. Dodała, że na codzienne utrzymanie pozostaje jej kwota ok. 900,00 złotych. Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu. Oceniono, że poniesienie tego wydatku wykracza poza możliwości finansowe wnioskodawczyni. Z tego względu przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni jest na tyle osobą ubogą, iż jej rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają jej wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Z akt sprawy wynika, że uiściła ona wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200,00 złotych. Powyższe wskazuje, że wnioskodawczyni jest w stanie zgromadzić z uzyskiwanych dochodów środki na ponoszenie ewentualnie pozostałych kosztów sądowych w sprawie, które nie będą wyższe niż te dotychczas poniesione. Uznano, że poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie w całości przez wnioskodawczynię nie spowoduje utraty płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w jej koniecznym utrzymaniu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.