VII SA/Wa 37/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Prezydent W., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej własnej z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (kategoria XIII) przy ul. [...] w W. (dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 1 czerwca 2006 r. W. M. złożył wniosek o wznowienie postępowania, gdyż jako właściciel sąsiedniej nieruchomości nie został uznany za stronę postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Prezydent W. odmówił W. M. wznowienia postępowania. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Następnie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił ww. decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. Prezydent W. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ podał, że w piśmie z dnia 29 czerwca 2009 r. W. M. zarzucił, iż: - projekt budowlany odbiega od założeń decyzji o warunkach zabudowy, w uzasadnieniu której określono zabudowę kaskadową inwestycji i w jej części północnej - cztery kondygnacje budynku, - bliskość budynku ogranicza w znacznym stopniu naturalne oświetlenie pomieszczeń w sąsiednim budynku wnioskodawcy, - balkony wysunięte w stronę działki wnioskodawcy powodują znaczne zacienienie nieruchomości. W odniesieniu do ww. zarzutów organ wskazał, że w rozstrzygnięciu decyzji z dnia 19 lipca 2005 r. o warunkach zabudowy określona została jedynie maksymalna wysokość (23,5 m.) projektowanego budynku, a nie ilość kondygnacji oraz podano wymóg zróżnicowania wysokości. Zdaniem organu, projekt budowlany spełnia powyższe warunki. W części opisowej do projektu zagospodarowania terenu znajduje się stwierdzenie projektanta, iż "z analizy zacienienia wynika, że projektowany budynek nie zacienia istniejących obiektów usytuowanych na sąsiednich działkach". Z projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek wielorodzinny ma być usytuowany w stosunku do granic sąsiednich działek budowlanych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Odległość od granicy z działką wnioskodawcy wynosi 3,03 m. i 4,12 m., a balkony wysunięte będą o 1,00 m. Ponadto organ stwierdził, że do zadań administracji architektoniczno-budowlanej nie należy kontrola realizacji inwestycji co do zgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym i decyzją pozwalającą na budowę, lecz są to zadania nadzoru budowlanego. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji zamyka się w granicach działek inwestora nr [...] z obrębu [...], a zatem skarżący będący właścicielem działki sąsiedniej nr [...] nie posiada przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie zostały zachowane odległości określone w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, z analizy zacienienia znajdującej się w aktach sprawy wynika, że budynek nie zacienia istniejących obiektów usytuowanych na działkach sąsiednich. Organ zauważył także, iż kwestie niezgodności zatwierdzonego pozwolenia na budowę z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy mogą być badane tylko w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania złożyła strona. Skargę na powyższą decyzję wniósł W. M., zarzucając: - naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 5. 1 pkt 9 i art. 3 pkt 20 ww. ustawy przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, - naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. § 12 ust. 5 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę W. M. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował decyzję W. M. z dnia [...] października 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (kategoria XIII) przy ul. [...] w W. (dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...]). Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. Tryb ten umożliwia uchylenie decyzji dotychczasowej, gdy wystąpi chociaż jedna z przesłanek, wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. lub art. 145a k.p.a. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącego, w związku z powołaniem podstawy do wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Pojęcie strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę określone jest w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, będącym przepisem szczególnym wobec art. 28 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, obszar oddziaływania obiektu jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. W odniesieniu do nieruchomości sąsiedniej stwierdzić należy, iż nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, jeśli z przepisów prawa wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu tej nieruchomości. Bezpośrednie sąsiedztwo względem nieruchomości, na której przewidziano inwestycję, nie przesądza zatem o posiadaniu przymiotu strony postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. W rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny, uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W art. 28 Prawa budowlanego przyjęto, że legitymacja procesowa ma charakter obiektywny, nakazujący organom administracji architektoniczno-budowlanej przed wszczęciem postępowania ustalenie przepisów, które wprowadzają związane z projektowanym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i na tej podstawie - określenie kręgu występujących w nim stron. O posiadaniu przymiotu strony postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola czy też przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Stwierdzenie, iż osobie przysługuje przymiot strony, a zatem, że posiada ona interes prawny w danym postępowaniu, wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Stosowanie tej normy prawa może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97, LEX nr 43262 ). Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, który nie daje legitymacji do bycia stroną postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Występuje on wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże zainteresowanie to nie znajduje podstaw w przepisach prawa materialnego, stanowiącego o prawach i obowiązkach tego podmiotu. Z akt sprawy wynika bezspornie, że przy projektowaniu przedmiotowej inwestycji zostały zachowane przepisy dotyczące sytuowania obiektów budowlanych, określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z projektem zagospodarowania działki, przedmiotowy budynek mieszkalny z garażem znajduje się względem nieruchomości skarżącego w odległości 3,03 m. ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych oraz 4,12 m ścianą z otworami. Takie usytuowanie obiektu nie narusza § 12 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, stanowiącego że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy. Powyższe powoduje, iż w sprawie nie znajduje zastosowania § 12 ust. 4, zgodnie z którym objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane wynika z usytuowania budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3. W odniesieniu do zarzutu usytuowania balkonów z naruszeniem przepisów ww. rozporządzenia należy zauważyć, że są one oddalone od granicy działki o 2,03 m, co spełnia warunki określone w § 12 ust. 5 cytowanego rozporządzenia. Ponadto, inwestycja nie powoduje zacienienia obiektów znajdujących się na działkach sąsiednich, a zatem nie zostały w niniejszej sprawie naruszone interesy osób trzecich, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Z analizy nasłonecznienia wynika, że sporny budynek spełnia warunki określone w § 13 ww. rozporządzenia, dotyczące zacienienia znajdujących się w sąsiednich budynkach pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a także warunki dotyczące niezbędnego czasu nasłonecznienia pokojów mieszkalnych w takich obiektach, wskazane w § 60 rozporządzenia. Skoro zatem zakres oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działek inwestora nr [...] z obrębu [...], skarżący - będący właścicielem działki sąsiedniej nr [...] - prawidłowo nie został uznany za stronę postępowania o pozwoleniu na budowę. Organ zasadnie odmówił skarżącemu uchylenia decyzji ostatecznej, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, gdyż decyzja ta nie narusza interesu prawnego skarżącego. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.