VII SA/Wa 374/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2009 r. sprawy ze skargi Z. K. i T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał w mocy decyzje prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków: mieszkalno usługowego na dz. nr ew. [...]oraz budynku usługowego na dz. ew. [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż inwestorzy zobowiązani postanowieniem organki instancji przedłożyli uzupełnienie dokumentacji do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, jednakże uzupełnienie to nie wypełniało wszystkich dyspozycji zawartych w postanowieniu, wobec czego organ I instancji decyzja z dnia [...] października 2008 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków na działce nr [...] i [...] przy ul. [...] Analiza zgromadzonego materiału pozwoliła organowi odwoławczemu stwierdzić, iż odmowna decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Powołując art. 35 prawa budowlanego i jego wymogi oraz obowiązek usunięcia ewentualnych nieprawidłowości nakładany przez właściwy organ na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że poprawiony przez inwestorów projekt w dalszym ciągu nie spełnia wymogów prawa budowlanego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] . I tak w myśl tego planu dla działki nr ew. [...] ustalona została maksymalna ilość 2 kondygnacje pełne oraz 1 w poddaszu, natomiast dla działki nr ew. [...] - 3 kondygnacje. Wskazując co należy rozumieć przez "antresole" a co przez "kondygnację" organ odwoławczy analizując projekt ustalił, iż w obu budynkach zaprojektowane zostały 4 kondygnacje pełne, bowiem projektowana antresola nie spełnia wymagań warunków technicznych z 12 kwietnia 2002 r. i uznana została za kondygnację. Również nie jest zachowana maksymalna wysokość zabudowy 12m, bowiem z projektu wynika spadzisty dach a 12m stanowi wysokość oznaczona do jego dolnej krawędzi nie zaś do kalenicy. Nadto -jak wskazał Wojewoda - w przedłożonym projekcie brak jest wymaganych rzędnych wymiarów oraz wzajemnych odległości obiektów i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, jak również nie zaznaczono wszelkich linii ograniczających zabudowę. Nie uwzględnienie pełnej charakterystyki obiektów sąsiednich uniemożliwiło organowi ocenę zachowania odległości wynikających z warunków technicznych a dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Stojąc na stanowisku, ze inwestorzy nie dostosowali projektu do nałożonego obowiązku co powoduje, ze inwestycja pozostaje w sprzeczności z zapisami planu zagospodarowania, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Skargę sadową na powyższą decyzję wnieśli inwestorzy domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą. Skarżący zarzucili naruszenie art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, a także naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 7-10,77 § 1 i 80 oraz 107 § 3 k.p.a.. W ocenie skarżących organ nie był uprawniony w trybie art. 35 prawa budowlanego do kontroli architektonicznej części projektu, jak również, do odmowy wydania pozwolenia na budowę pomimo spełnienia wszystkich wymagań przez inwestora. Skarżący podkreślili też, ze postanowienie z dn. [...] czerwca 2008 r. nie zawierało wskazania tych nieprawidłowości projektu, które później w myśl art. 35 ust. 1 prawa budowlanego stanowiły podstawę decyzji odmownej, zaś nieprawidłowości w nich wymienione zostały przez skarżących usunięte przed wydaniem decyzji, czego dowodzą dokumenty złożone w uzupełnieniu wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przedmiotem postępowania sądowego jest kontrola decyzji organu architektoniczno-budowlanego odmawiającego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 2 budynków na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Wydanie decyzji odmownej nastąpiło wskutek złożenia nieprawidłowej dokumentacji, która nawet po uzupełnieniu przez inwestora na mocy nałożonego obowiązku nie spełniała wszystkich wymogów zawartych w postanowieniu wydanym w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, a projekt pozostawał w sprzeczności z miejscowym planem. Zgodnie z zapisem art. 35 ust. 1 prawa budowlanego z 1994 r., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy terenu a także ustaleniami z zakresu ochrony środowiska, posiadania wymaganych opinii i uzgodnień oraz zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami technicznymi, zaś w przypadku stwierdzenia naruszeń w tym zakresie, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, a postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r. nałożono obowiązek na inwestora. Inwestor uzupełnił swój wniosek jednakże organ uznał, że nie dostosowano projektu do nałożonego obowiązku, choć zdaniem inwestora utrzymana została wynikająca z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego ilość maksymalna 3 kondygnacji, zaś pozostałe elementy kubatury takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa" z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Jak wynika z materiału sprawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] i [...] zachodniego uchwalony Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dn. [...] października 2002 r, dla obu działek przewidywał maksymalną wysokość zabudowy 12 m (§ 56 pkt 9 i § 71 pkt 10 planu). Zgodnie z § 6 pkt 11 planu ilekroć w przepisach uchwały mowa jest o wysokości zabudowy należy przez to rozumieć maksymalną lub minimalną odległość w rzucie prostopadłym pomiędzy najwyższym punktem dachu a gruntem rodzimym. W przedmiotowej sprawie - co wynika z projektu - budynek jest pokryty spadzistym dachem, a 12 m stanowi wysokość oznaczona do jego dolnej krawędzi czyli przekroczona została wysokość maksymalnie dopuszczalna dla zabudowy w planie zagospodarowania. Bez znaczenia tu jest podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że ponad 12-tu metrami znajduje się nadbudówka, której nie zalicza się do kondygnacji, bowiem w planie miejscowym wskazana została nieprzekraczalna wysokość 12 m. zaś sposób jej ustalenia określony w § 6 planu jako odległość pomiędzy najwyższym punktem dachu budynku a gruntem, nie przewiduje niczego, co mogłoby przekraczać tę odległość. Już tylko ta niezgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w decyzji wskazano tych niezgodności więcej) dawała podstawę z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowych budynków. Tak wiec zaskarżona decyzja wydana na podst. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie narusza prawa, zaś skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wyjaśnić tu należy skarżącym, iż decyzja odmowy zatwierdzenia projektu nie zamyka drogi inwestorowi, który pod dostosowaniu projektu do wymogów planu miejscowego i innych wymogów technicznych może wystąpić ponownie z wnioskiem o pozwolenie na budowę.