VII SA/Wa 374/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Przedmiotem skargi (...) ("skarżąca") jest decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("(...)WINB") z (...) grudnia 2018 r. nr (...), wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki w następującym stanie sprawy: Starosta (...) decyzją z (...) października 2007 r. nr (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił (...) pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z magazynem na sprzęt i maszyny na działce o nr. ew. (...) i (...), położonej w (...) przy ul. (...). W ramach tej inwestycji przewidziano budynek gospodarczy o parametrach: kubatura – 130 m3, powierzchnia zabudowy – 51,20 m2, powierzchnia użytkowa – 46,46 m2 oraz budynek magazynowy o parametrach: kubatura – 950 m3, powierzchnia zabudowy – 264,20 m2 i powierzchnia użytkowa – 272,61 m2. Po przeprowadzeniu w dniu (...) stycznia 2009 r. obowiązkowej kontroli, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) ("PINB") decyzją z (...) stycznia 2009 r. nr (...) udzielił (...) pozwolenia na użytkowanie ww. budynku, stwierdzając, że ma on następujące parametry: kubatura – 1080 m3, powierzchnia zabudowy – 315,40 m2, powierzchnia użytkowa – 319,07 m2. Dalej z akt sprawy wynika, że (...) listopada 2009 r. (...) dokonał zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie (również na ww. nieruchomości, tj. na działce o nr ew. (...)) budynku gospodarczego o następujących parametrach technicznych: kubatura – 71 m3, powierzchnia użytkowa – 19,44 m2, powierzchnia zabudowy – 24,72 m2. Zgłoszenie to organ architektoniczny przyjął bez sprzeciwu, a z załącznika do potwierdzenia przyjęcia tego zgłoszenia z (...) listopada 2009 r. wynika, że wskazany obiekt przewidziano jako wolnostojący. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB (...) czerwca 2016 r. na ww. nieruchomości przy ul. (...) w (...) ustalono, że część gospodarcza budynku zrealizowana w oparciu o ww. pozwolenie na budowę została rozbudowana i nadbudowana o jedną kondygnację z przeznaczeniem w całości na biuro z częścią mieszkalną, poza tym w przedmiotowym budynku składającym się z dwóch brył, tj. z części magazynowej i biurowo-mieszkalnej, od granicy z sąsiednią działką o nr ew. (...) wykonano okap ok. 50 cm. Powyższe ustalenia, wskazujące -jak przyjął PINB- na nielegalną zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego, skutkowały wydaniem przez ten organ postanowienia z (...) września 2016 r. nr (...) na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia (...) lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., "Prawo budowlane"), wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych (użytkowanie) budynku gospodarczego z magazynem na sprzęt i maszyny zlokalizowanego na działkach nr ew. (...) w (...) – bez wymogu wykonania robót zabezpieczających budowę oraz zobowiązującego właścicielkę (...) do przedstawienia w zakreślonym terminie wskazanych w sentencji dokumentów. Niewykonanie wskazanego postanowienia skutkowało następnie wydaniem przez PINB decyzji z (...) stycznia 2017 r. nr (...) nakazującej skarżącej na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego "rozbiórkę części rozbudowanego w warunkach samowoli budowlanej budynku magazynowego na sprzęt i maszyny (tj. rozbiórkę kondygnacji piętra i części parteru aktualnie użytkowanego jako biurowo-mieszkalny oraz rozbiórkę okapu), jednocześnie przywrócenie zmienionego samowolnie sposobu użytkowania części budynku. Na skutek odwołania skarżącej wniesionego od tej decyzji, decyzją z (...) marca 2017 r. (...)WINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., "k.p.a."), uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzające je postanowienie z (...) września 2016 r. i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania ww. budynku gospodarczego z magazynem na sprzęt i maszyny. W uzasadnieni tej decyzji jako wadliwe organ ten ocenił prowadzenie jednego postępowania na podstawie art. 71a i art. 48 Prawa budowlanego, natomiast za odrębną kwestię (wymagającą postępowania) uznał roboty budowlanego wykonane przy obiekcie zrealizowanym w oparciu o pozwolenie na budowę, wskazujące na jego rozbudowę. W efekcie pismem z (...) maja 2017 r. PINB zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nielegalnej rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego z magazynem na sprzęt i maszyny o część biurowo-mieszkalną zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. (...) w (...). W toku tego postępowania organ ten, po podjęciu czynności kontrolnych na nieruchomości, wydał postanowienie z (...) czerwca 2018 r. nr (...), którym m.in. zobowiązał skarżącą do przedstawienia w terminie do (...) września 2018 r. dokumentów wyszczególnionych w trzech punktach, w tym czterech egzemplarzy projektu budowlanego obejmującego rozbudowę i nadbudowę ww. budynku oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odpowiedzi na to postanowienie profesjonalny pełnomocnik skarżącej w piśmie z (...) sierpnia 2018 r. wniósł o umorzenie postępowania wskazując w istocie na to, że sporna zabudowa powstała legalnie a świadczy o tym decyzja o pozwoleniu na użytkowanie (przywołana na wstępie – nr (...)), oraz zgłoszenie dotyczące budowy budynku gospodarczego. Dalej, wskazując na niewykonanie obowiązku nałożonego ww. postanowieniem, PINB decyzją z (...) października 2018 r. nr (...) nakazał skarżącej - na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - wykonać rozbiórkę rozbudowanego i nadbudowanego w warunkach samowoli budowlanej budynku magazynowego na sprzęt i maszyny (tj. rozbiórkę kondygnacji piętra i części parteru aktualnie użytkowanego jako biurowo-mieszkalny oraz rozbiórkę okapu), zlokalizowanego na działkach nr ewid. (...) i (...) w (...) przy ul. (...) z zaznaczeniem, że rozbiórkę należy wykonać w taki sposób, aby pozostawić budynek gospodarczy z magazynem na sprzęt i maszyny, który został pobudowany na podstawie decyzji Starosty (...) o pozwoleniu na budowę nr (...) z (...) października 2007 r. oraz jest użytkowany na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) z (...) stycznia 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku czynności kontrolnych ustalono, że stosownie do pozwolenia na użytkowanie z (...) stycznia 2009 r. inwestor zrealizował budynek gospodarczy z magazynem na sprzęt zgodnie z pozwoleniem na budowę. Według projektu budowlanego zarówno część magazynowa, jak i część gospodarcza tego budynku była parterowa. Aktualnie stwierdzono, że część gospodarcza została nadbudowana kondygnacją piętra i w całości przeznaczona na biuro z częścią mieszkalną na piętrze. Ponadto ustalono, że część biurowo-mieszkalna została funkcjonalnie połączona z dobudowanym do niej na podstawie zgłoszenia budynkiem gospodarczym, zwiększając aktualną funkcję tej części. Świadczy to o tym, że budynek gospodarczy wzniesiony na podstawie zgłoszenia z (...) listopada 2009 r. został zrealizowany niezgodnie z tym zgłoszeniem, gdyż inwestor zgłosił zamiar wykonania budynku wolnostojącego o powierzchni do 25 m2. Na podstawie szkicu wykonanego podczas oględzin ustalono zaś, że obecnie powierzchnia zabudowy części biurowo-mieszkalnej budynku wynosi 86,90 m2, przy czym w decyzji o pozwoleniu na budowę powierzchnia zabudowy budynku gospodarczego z magazynem na sprzęt i maszyny (teraz biurowo-mieszkalnego) wynosi 51,20 m2, a więc powierzchnia zabudowy budynku gospodarczego, który zrealizowano na zgłoszenie, faktycznie wynosi 35,70 m2, a nie 25 m2. Ponadto nie jest to budynek wolnostojący, ponieważ został on włączony funkcjonalnie do części budynku aktualnie biurowo-mieszkalnego, a na dodatek również nadbudowany kondygnacją piętra. Poza tym, w przedmiotowym budynku składającym się z dwóch brył, tj. części magazynowej i części biurowo-mieszkalnej, od granicy z sąsiednią działką o nr ew. (...) wykonano ok. 50-centymetrowy okap, co jest niezgodne z dokumentacją techniczną zatwierdzoną decyzją o pozwoleniu na budowę z (...) października 2007 r. PINB przyjął, że na wykonanie wszystkich powyżej opisanych robót właścicielka działki winna była uzyskać pozwolenie na budowę oraz, że przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku miała miejsce w latach 2008-2009 i aktualnie ta cześć budynku służy jako biuro i zaplecze socjalne dla prowadzonej przez męża skarżącej działalności gospodarczej. Organ wskazał możliwe sposoby legalizacji samowoli budowlanej, po czym stwierdził, że zgodnie z procedurą legalizacyjną w trybie art. 48 Prawa budowlanego 19 czerwca 2018 r. wydane zostało postanowienie nr (...)nakładające na skarżącą wstrzymanie użytkowania przedmiotowego budynku oraz obowiązek przedłożenia w terminie do (...) września 2018 r. dokumentów związanych z możliwością legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej. Do PINB wpłynął (...) sierpnia 2018 r. wniosek pełnomocnika skarżącej o umorzenie postępowania, co nie stanowiło zadość zobowiązaniu zawartemu w postanowieniu. W tej sytuacji wydanie nakazu rozbiórki było konieczne. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca, zarzucając nierzetelne i dowolne dokonanie ustaleń faktycznych i podnosząc przede wszystkim, że w zgłoszeniu nie było określone, czy budynek gospodarczy będzie wolnostojący, czy też nie, a także, że pozwolenie na użytkowanie z (...) stycznia 2009 r. obejmowało również rozbudowę, co oznacza, że była ona legalna. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej (...)WINB wydał opisaną na wstępie decyzję z (...) grudnia 2018 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że budynek gospodarczy wzniesiony na podstawie zgłoszenia z (...) listopada 2009 r. został zrealizowany niezgodnie ze zgłoszeniem, albowiem powierzchnia dobudowanego obiektu wynosi ponad 25 m2. Nie jest to także budynek wolnostojący, gdyż został on funkcjonalnie włączony do części budynku aktualnie biurowo-mieszkalnego, na dodatek nadbudowany kondygnacją piętra. Organ podkreślił przy tym, że z załącznika graficznego do ww. zgłoszenia wynika, iż – wbrew twierdzeniu skarżącej – planowano wykonanie obiektu wolnostojącego. Przechodząc do oceny ww. robót budowlanych, (...)WINB przyjął, że nastąpiła rozbudowa istniejącego obiektu poprzez wykonanie funkcjonalnie połączonej części o powierzchni 35,70 m2. Ponadto (ze względu na wykonanie kondygnacji piętra) zmianie uległa kubatura obiektu. Istotny w sprawie jest również fakt, że inwestycja ta nie jest użytkowana w sposób określony w ww. zgłoszeniu. W związku z powyższym bezspornym jest, że inwestor odstąpił od warunków zgłoszenia i zrealizował zamierzenie inwestycyjne, którego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Konieczne było zatem zastosowanie w sprawie art. 48 Prawa budowlanego, bowiem zachowanie inwestora nosiło znamiona próby obejścia przepisów prawa i ominięcia bardziej sformalizowanej procedury uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej organ stwierdził, że nie ulega także wątpliwości, że dokonano nadbudowy części budynku oddanej do użytkowania decyzją PINB z (...) stycznia 2009 r.; projekt budowlany zatwierdzony ww. decyzją o pozwoleniu na budowę przewidywał bowiem istnienie obiektu o jednej kondygnacji (opis techniczny projektu); protokół kontroli obowiązkowej z (...) stycznia 2009 r. potwierdza, że taki obiekt jednokondygnacyjny wówczas zrealizowano. (...)WINB dodał również, że inwestor wykonał nadto w przedmiotowym budynku okap, który nie był przewidziany w dokumentacji przedstawionej do pozwolenia na budowę. Wobec powyższego organ stwierdził, że inwestor wykonał w spornym obiekcie roboty budowlane polegające na nadbudowie oraz rozbudowie istniejącego budynku w warunkach samowoli budowlanej, albowiem inwestor nie uzyskał wymaganej prawem zgody właściwego organu na wykonanie tych prac (w formie pozwolenia na budowę). Następnie organ wskazał, że PINB podjął próbę ustalenia, czy możliwa jest legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej, jednakże ze względu na brak współpracy ze strony skarżącej nie był w stanie przeprowadzić postępowania legalizacyjnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że pracownicy PINB wielokrotnie podejmowali próby przeprowadzenia kontroli na działce skarżącej, jednak odmawiała ona udostępnienia im terenu, zaś podczas kontroli mającej miejsce (...) maja 2018 r. pracownicy PINB zostali wyproszeni z obiektu przez męża skarżącej. Skargę na decyzję (...)WINB z (...) grudnia 2018 r. złożyła (...), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. polegające na niezastosowaniu tych przepisów i dokonaniu dowolnych ustaleń faktycznych, sprzecznych z dowodami zebranymi w sprawie, co miało bezpośredni wpływ na treść orzeczenia. W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała się na protokół kontroli obowiązkowej PINB z (...) stycznia 2009 r. podnosząc, że w świetle tego dokumentu nie doszło do zarzucanej w sprawie samowoli budowlanej. Powtórzyła również, że budynek objęty zgłoszeniem nie był opisany jako budynek wolnostojący i wskazała, że prace dotyczyły rozbudowy, a zatem powiększenia istniejącego budynku. Skarżąca wskazała przy tym, że stan wykonanych robót budowlanych nie zmienił się od dnia kontroli z (...) stycznia 2009 r., zaś PINB decyzją nr (...) o pozwoleniu na użytkowanie wskazanego obiektu potwierdził, że obiekt ten rozbudowano w sposób zgodny z dokumentacją. Skarżąca wskazała także, że "prowadzenie niezliczonych kontroli u skarżącej (ponad 20 różnych kontroli na rok), wielokrotne podejmowanie czynności związanych z ustaleniami faktycznymi prowadzącymi do rozbieżnych wniosków, podważa zaufanie uczestnik postępowania i powoduje ich frustrację, czego przykładem było nakazanie opuszczenia miejsca kontroli urzędnikom PINB w (...), którzy kolejny raz przybyli na kontrolę w celu podjęcia tych samych czynności. (...)WINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) grudnia 2018 r., wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowanej i nadbudowanej części budynku. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowił art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, a stosując te przepisy (i orzekając o rozbiórce) przyjęto, że właściciel obiektu objętego pracami wykonanymi w warunkach samowoli budowlanej nie wykonał obowiązku przedłożenia wymaganych w art. 48 ust. 3 dokumentów. To zaś skutkować musiało zastosowaniem art. 48 ust. 1 ww. ustawy. Zdaniem Sądu, orzeczenie to odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie wykazały tego rodzaju nieprawidłowości, które uzasadniałyby co najmniej jego uchylenie. Rozwijając tę ocenę, Sąd przede wszystkim zauważa, że w sprawie poczyniono prawidłowe ustalenia, a to - w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego stosując się w ten sposób do zasady uregulowanej w art. 80 k.p.a. I tak, na podstawie protokołów z czynności kontrolnych przeprowadzonych (...) czerwca 2016 r. oraz (...) maja 2018 r. stwierdzono, że na nieruchomości przy ul. (...) w (...) doszło do wykonania robót w warunkach samowoli budowlanej. Przeprowadzone pomiary budynku istniejącego na tej nieruchomości, a zrealizowanego legalnie (w oparciu o decyzję z (...) października 2007 r.) wykazały bowiem, że budynek ten, składający się pierwotnie z dwóch brył jednokondygnacyjnych o przeznaczeniu gospodarczym i magazynowym, został w części gospodarczej rozbudowany o 35,70 m² oraz nadbudowany (na całości tej części) o jedną kondygnację, zaś w części magazynowej – rozbudowany o okap o szerokości ok. 0,5 m. Dowody pozostaje w aktach sprawy wskazują przy tym na to, że roboty powyżej opisane miały miejsce po oddaniu tego obiektu do użytkowania. Sąd dostrzega bowiem, że w toku postępowania uwzględniono dokument urzędowy, jakim jest protokół kontroli obowiązkowej zakończonej budowy obiektu budowlanego z (...) stycznia 2009 r. o znaku (...), poprzedzający wydanie decyzji z (...) stycznia 2009 r., nr (...), o pozwoleniu na użytkowanie ww. budynku gospodarczego z częścią magazynową. Wynika z niego, że omawiana inwestycja została zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Potwierdzają to także dane techniczne budynku przywołane w sentencji ww. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Dokumenty te, tj. zarówno ww. protokół obowiązkowej kontroli, jak i ww. decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, nie zostały w odpowiednim do tego trybie zwalczone, a wobec tego nie można było przyjąć, że stan w zakresie okoliczności w nich wskazanych przedstawia się inaczej. Przy czym według skarżącej wskazane dokumenty miałyby "akceptować" inwestycję już rozbudowaną i nadbudową, ale -zdaniem Sądu- wskazane w nich parametry obiektu oraz dane dotyczące realizacji inwestycji (zgodnie z pozwoleniem na budowę) stanu tego nie potwierdzają i nie pozwalają w efekcie na wyprowadzenie takiego wniosku. Tym samym w pełni zasadne jest stwierdzenie, że prace przy wskazanym budynku (o przeznaczeniu gospodarczo-magazynowym), w wyniku których doszło do zwiększenia powierzchni zabudowy i kubatury części gospodarczej budynku, nadto wykonania okapu na całej długości części magazynowej tego obiektu, miały miejsce po jego oddaniu do użytkowania, nadto – w warunkach samowoli budowlanej. W aktach sprawy brak jest bowiem zezwolenia (we właściwej do tego formie) organu architektoniczno-budowlanego na ich przeprowadzenie, bo nie stanowi takiego powoływane konsekwentnie przez skarżącą zgłoszenie z (...) listopada 2009 r. dotyczące zamiaru realizacji budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 24,75 m². Owszem, takie zgłoszenie (dotyczące robót na ww. nieruchomości) został dokonane i nie wniesiono od niego w ustawowym terminie sprzeciwu, ale nie obejmowało ono prac faktycznie zrealizowanych. Zważyć bowiem należy, że dotyczyło ono wolnostojącego jednokondygnacyjnego budynku gospodarczego, a tymczasem (niemalże) w miejscu tej (projektowanej) zabudowy dokonano rozbudowy istniejącego budynku w części gospodarczej o ponad 35 m², a następnie - nadbudowy tak powiększonego budynku poprzez wykonanie na całości jego powierzchni dodatkowej kondygnację. Stąd też zasadnie w sprawie przyjęto, że powoływanie się przez skarżącą na ww. zgłoszenie nie może odnieść zamierzonego skutku (w tym nie uzasadnia zastosowania w sprawie tryby z art. 51 Prawa budowlanego, wobec tego, że dotyczy zupełnie innego zamierzenia niż wykonane), jak również, że ww. prace, które to faktycznie zrealizowano, wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (v. art. 28 ust. 1 oraz art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego). Sąd podkreśla przy tym, że analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z 10 października 2007 r. oraz załączonego do protokołu kontroli z (...) czerwca 2016 r. szkicu z pomiarami przedmiotowego budynku, nie pozostawia wątpliwości co do zakresu robót wykonanych nielegalnie. Sąd dostrzega także, że skarżąca nie neguje ww. ustaleń dotyczących zakresu wykonanych robót, a wywodzi jedynie, że miały one miejsce przed dopuszczeniem budynku gospodarczego z magazynem do użytkowania (co zaś ma świadczyć o tym, że wskazana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie prace te "zaakceptowała"). Jednakże Sąd raz jeszcze w tym miejscu dostrzega, że wskazane pozwolenie na użytkowanie dotyczy obiektu zrealizowanego (m.in. w zakresie parametrów technicznych) zgodnie z pozwoleniem na budowę, tj. budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 51,20 m² i magazynowego o powierzchni zabudowy 264,20 m², tj. o łącznej powierzchni zabudowy 315,40 m² (v. sentencja decyzji z (...) stycznia 2009 r.), natomiast w dacie kontroli mającej miejsce (...) czerwca 2016 r. ustalono, że kontrolowany obiekt parametrom tym nie odpowiada, albowiem obecnie jego powierzchnia zabudowy (obejmująca obie części budynku) wynosi 387,56 m², w tym 86,90 m ² część gospodarcza. W konsekwencji, Sąd nie znalazł żadnych podstaw do podważenia ustaleń poczynionych w sprawie i za prawidłowe uznał zastosowanie w niej trybu uregulowanego w art. 48 Prawa budowlanego. I dalej, analizując sprawę, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego możliwa jest legalizacja obiektu zrealizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, ale wówczas w tym celu należy przedłożyć, na wezwanie organu mające formę postanowienia, dokumenty, o których mowa w ust. 3 ww. art. 48. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5 art. 48). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4 art. 48.). Jak stanowi zaś art. 48 w ust. 1, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z powyższego wynika więc, że dla legalizacji samowoli budowlanej konieczne jest spełnienie obowiązków uregulowanych w ww. ust. 3 art. 48, a niewykonanie tych obowiązków obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki. Zdaniem Sądu, wskazana procedura legalizacji została prawidłowo zastosowana w niniejszej sprawie, a wobec jej przebiegu – zastosowanie musiał znaleźć art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Z tych też przyczyn, nie podzielając zarzutów skargi, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, Sąd wskazuje raz jeszcze, że objęte postępowaniem roboty budowlane nie mogły być zatwierdzone decyzją o pozwoleniu na użytkowanie z (...) stycznia 2009 r., a to z tego powodu, że nie wynika z tejże decyzji, aby w tym czasie miały już miejsce/zostały wykonane. Sąd nie zgadza się nadto z twierdzeniem skarżącej, że zgłoszenie dokonane (...) listopada 2009 r. nie dotyczyło budynku wolnostojącego. Szkic dołączony do potwierdzenia organu dokonania tego zgłoszenia wyraźnie bowiem potwierdza, że budynek ten przewidziano jako wolnostojący. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego prowadzenia na nieruchomości skarżącej licznych kontroli Sąd wskazuje natomiast, że obowiązkiem skarżącej było udostępnianie pracownikom PINB działki celem dokonania kontroli bez względu na ich częstotliwość, a udaremnianie czynności pracowników organu nadzoru budowlanego jest zagrożone karą, stosownie do art. 91 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.