VII SA/Wa 377/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2016 r. w postaci wpisu od zażalenia; w sprawie ze skargi U. S., J. S., S. K., A. J., A. K., K. G., B. S., J. Ł. – w imieniu którego działa następca prawny Miasto [...], K. K., P. K., W. K., M. L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie K. K. i M. L. na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 10 lutego 2016 r., którym to postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną M. L., A. K., E.J., K. G., P. K., W. K., K.K. na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 25 maja 2015 r. W dniu 29 kwietnia 2016 r. K. K. złożył zażalenie na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2016 r. Zażalenie zostało złożone w terminie, jednakże obarczone było brakami formalnymi. Zarządzeniem z dnia 9 maja 2016 r. K. K. został wezwany do uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, braków formalnych zażalenia tj. złożenia 14 egzemplarzy odpisów zażalenia oraz do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł. Przesyłka zawierająca ww. zarządzenie była dwukrotnie awizowana, po czym została zwrócona przez operatora pocztowego z adnotacją o niepodjęciu przez adresata w terminie. Wobec powyższego przedmiotowa przesyłka została uznana za doręczoną K. K., w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej "ppsa") z dniem 31 maja 2016 r. Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2016 r. wynika, że do dnia 21 czerwca 2016 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie odnotowano wpłaty K. K. do niniejszej sprawy. Pismem z dnia 22 czerwca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Konrad Kukułka wniósł o "przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jakim było nieuiszczenie opłaty sądowej". W uzasadnieniu wskazał, że w okresie kiedy dostarczone było wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej przebywał za granicą i nie mógł odebrać listu, a powtórne awizo nie zostało doręczone "ponieważ Panie z poczty stwierdziły, że przeoczyły". W piśmie z dnia 5 sierpnia 2016 r. K. K. wskazał, że przyczyna uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu ustała w chwili składania wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd przystępując do rozpoznania niniejszego wniosku na wstępie obowiązany jest zbadać dopuszczalność, terminowość i tryb jego złożenia. Badając kwestię dopuszczalności należy przypomnieć, że termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia jest terminem ustawowym, nie podlegającym modyfikacji przez Sąd, a jedynie istnieje możliwość jego przywrócenia na zasadach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z akt sprawy zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie wezwania K. K. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie 14 odpisów skargi oraz uiszczenia wpisu od zażalenia, doręczone zostało skarżącemu w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 31 maja 2016 r., zatem skarżący obowiązany był uzupełnić owe braki w siedmiodniowym terminie, którego ostatnim dniem był 7 czerwca 2016 r. Jak wynika z akt sprawy, żądane przez Sąd dokumenty tj. odpisy skargi oraz wpis od zażalenia nie zostały uzupełnione w powyższym terminie, wobec czego skarżący uprawniony był wnosić o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia, gdyż terminowi temu uchybił. W konsekwencji Sąd stwierdza, że niniejszy wniosek jest dopuszczalny. Badając terminowość i tryb wniesienia ww. wniosku Sąd stwierdza, że brak jest możliwości ustalenia czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a, bowiem skarżący, w odpowiedzi na zarządzenie sądu z dnia 5 lipca 2016 r., wskazał, że przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu ustała najprawdopodobniej w chwili złożenia wniosku. Natomiast okoliczność ta w żadnej mierze nie została wykazana, czy nawet uprawdopodobniona. K. K. nie dokonał również czynności o przywrócenie której wnosi, tj. wraz z wnioskiem o przywrócenie nie uiścił wpisu od tego zażalenia. Sąd odstąpił od wezwania K. K. do uzupełnienia ww. braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu z uwagi na treść uzasadnienia samego wniosku. Sąd przystępując do merytorycznego rozpoznania wniosku na wstępie wyjaśnienia, że z uwagi na pewność obrotu prawnego przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie przyjęto, że nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż przesłanki wskazane we wniosku nie pozwalają na jego uwzględnienie. K. K. wskazał jedynie, że w okresie kiedy było dostarczone wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej przebywał za granicą i nie mógł odebrać listu. Powyższa okoliczność w żadnym stopniu nie została uprawdopodobniona. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Nieprzebywanie pod adresem, który podano jako adres, pod który miały być kierowane pisma nie uzasadnia przywrócenia terminu (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2004 r., III SA/Wa 368/04, LEX nr 831967). W sytuacji, gdy strona bierze udział w postępowaniu sądowym winna się liczyć z tym, że sąd może wysyłać korespondencję w tej sprawie i w interesie strony jest dochować wszelkiej staranności, aby korespondencja mogła zostać skutecznie doręczona. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw determinuje zasadność wniosku o przywrócenie terminu, bowiem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy bowiem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Konrad Kukułka mógł wskazać Sądowi, iż w tym okresie nie będzie przebywał pod swoim adresem zamieszkania, bądź też mógł złożyć stosowne upoważnienie w urzędzie pocztowym do odbioru korespondencji przez osobę trzecią. Skoro tego nie uczynił, to należało uznać, że ze swej winy uchybił terminowi. Zwłaszcza, że w świetle art. 70 § 1 powołanej ustawy strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadomić sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Obowiązek zawiadamiania o zmianie adresu istnieje w czasie trwania postępowania, do chwili uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia – co miało miejsce w niniejszej sprawie – chyba że nowy adres jest sądowi znany. Przy bezspornej okoliczności zaniedbania tego obowiązku, strona powinna liczyć się z negatywnymi skutkami procesowymi niepodejmowania pism sądowych. Również okoliczność wskazana we wniosku, że "Panie z poczty stwierdziły, że przeoczyły" powtórne awizo nie została w żaden sposób uprawdopodobniona, choćby jakąkolwiek reklamacją u operatora pocztowego. Natomiast w aktach sądowych znajduje się prawidłowo awizowana przez operatora pocztowego przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 9 maja 2016 r. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu i brak było podstaw do jego uwzględnienia, gdyż K. K. dopuścił się niedbalstwa, co uzasadnia przypisanie mu winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia i czyni niedopuszczalnym przywrócenie terminu do dokonania tych czynności procesowych. Wskazać ponadto należy, że K. K. wnioskiem o przywrócenie terminu objął jedynie brak zażalenia polegający na nieuiszczeniu wpisu, natomiast zażalenie na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2016 r. obarczone było również brakiem formalnym w postaci nie złożonych odpisów tego zażalenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.