VII SA/Wa 377/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] w B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi U. S., J. S., S. K., A. J., A. K., K. G., B. S., J. L. – w imieniu którego działa następca prawny Miasto [...], K. K., P. K., W. K., M. L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy z wniosku Stowarzyszenia [...] w B. ("wnioskodawca") ze względu na brak posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Od powyższego zarządzenia wnioskodawca, pismem z dnia [...] listopada 2017 r., wniósł sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Oznacza to, że o przyznanie prawa pomocy może ubiegać się osoba, która jest stroną postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym. Na podstawie art. 32 P.p.s.a. stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, a także uczestnicy postępowania (art. 12 w zw. z art. 33 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., który stosuje się również do postępowań wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Taka sytuacja ma miejsce m.in., gdy wniosek zostanie złożony przez podmiot niebędący stroną postępowania. Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca nie jest stroną postępowania, tj. nie jest skarżącym, nie został także dopuszczony do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Oznacza to, że rozpoznanie wniosku stało się zbędne, a postępowanie należało umorzyć. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art 249a w zw. z art. 243 w zw. art. 260 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.