VII SA/Wa 379/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant st. sekr. sądowy Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2012 r. ze skargi S. P. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent (...) decyzją z dnia (...) października 2011r., Nr (...) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia (...) maja 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. S.A. z siedzibą K. pozwolenia na budowę parterowego, wolno stojącego budynku handlowo-usługowego, parkingu dla samochodów osobowych i wiaty stalowej, przyłączy: wodociągowego i kanalizacyjnego, instalacji kanalizacji deszczowej, instalacji gazowej, zjazdu publicznego - na działkach ew. nr (...) z obrębu (...) położonych przy ul. (...) w W., dzielnicy (...), kategorie obiektów XVII, IV, XXII. Organ ustalił, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje działkę nr: (...) z obrębu (...). Przedmiotowe postępowanie administracyjne rozpoczęło się w dniu (...) maja 2011 r., kiedy inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Prezydent (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2011 r., Nr (...) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r., Nr (...) uchylił decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent (...) pismem z dnia (...) września 2011 r. wezwał inwestora do skorygowania wniosku o pozwolenie na budowę oraz uzupełnienia i poprawienia dokumentacji projektowej. Odnosząc się do pisma z dnia (...) października 2011 r. uczestnika postępowania S. P. - właściciela działki nr (...) - dotyczącego opinii R. (jaką uzyskał inwestor) ustalającej warunki lokalizacji planowanej inwestycji w sąsiedztwie linii napowietrznej 110 kV., organ wyjaśnił, że zarzuty tam sformułowane są bezasadne. Organ stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nakładał na inwestorów obowiązek indywidualnego uzgadniania planowanej zabudowy w zasięgu strefy ochronnej linii wysokiego napięcia z zakładem energetycznym, co w przedmiotowej sprawie zostało dokonane. Natomiast forma w jakiej R. określił wymagania i ograniczenia dotyczące projektowanej inwestycji, nie budziły zastrzeżeń i nie mogły być przez organ kwestionowane. Prezydent zaznaczył, że załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Przedłożony projekt zagospodarowania działki dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "(...) - część I" zatwierdzonego uchwałą Rady (...) nr (...) z dnia (...) lipca 2009r. (Dz. Urz. Woj. (...) z 2009r. Nr 132, poz. 3940). Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedstawił dokumenty, z których wynikało: zapewnienie dostaw energii, gazu, wody i odprowadzenia ścieków; zgoda na lokalizację inwestycji w sąsiedztwie linii napowietrznej 110kV i w sąsiedztwie istniejącej stacji paliw; na lokalizację przyłączy wod.-kan. w pasie drogi gminnej i na lokalizację zjazdu. S. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wskazując na brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. W odwołaniu zarzucił, że projekt przewiduje budowę na działkach, przez które przechodzi linia energetyczna wysokiego napiecia, jednocześnie zakwestionował opinię R. Jego zdaniem organ nie odniósł się do kwestii zlokalizowania projektowanej inwestycji w rejonie strefy ochronnej linii elektroenergetycznej. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2011r., Nr (...) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Prezydenta (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) października 2011r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na uchybienie proceduralne, które jednak nie miało wpływu na prawidłowość decyzji organu I instancji, polegające na wezwaniu inwestora pismem z dnia (...) września 2011 r., na podstawie art. 64 § 2 kpa do dokonania korekty wniosku poprzez ujednolicenie numerów działek w stosunku do dokumentacji projektowej. Organ podkreślił, że załączony do wniosku projekt jest kompletny oraz został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu budowlanego zostały załączone oświadczenia projektantów i sprawdzających o kompletności projektu i sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Przedstawiony projekt zagospodarowania działki jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "(...) - część I". Z ustaleń planu miejscowego, to jest z § 26 ust. 1 pkt 2 tego planu wynika, iż w szczególnych przypadkach dopuszcza się zbliżenie zabudowy do linii elektroenergetycznej pod warunkiem uzgodnienia projektu zabudowy z Zakładem Energetycznym. Taką indywidualną zgodę wydaną przez gestora sieci – R. Sp. z o.o. inwestor przedstawił. Strefa ochronna linii elektroenergetycznej została zaznaczona na projekcie zagospodarowania terenu, który stanowi integralną część zatwierdzającej go decyzji nr (...). Organ odwoławczy stwierdził, że nie istnieją podstawy prawne by domagać się od inwestora uzyskania szczególnej formy zezwolenia gestora sieci na budowę w sąsiedztwie linii wysokiego napięcia. Dalej Wojewoda wskazał, że projekt budowlany, zarówno w części dotyczącej zagospodarowania terenu, jak i architektoniczno-budowlanej, sporządzony został zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z 2003r. Rozwiązania przyjęte w projekcie odpowiadają zapisom zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690). Jako załącznik do projektu budowlanego inwestor przedłożył oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, cieplnej, elektroenergetycznej. Przedłożona została decyzja Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2010r. zezwalająca inwestorowi na wykonanie zjazdu publicznego na ul. (...). Ponadto, wbrew zarzutom podnoszonym przez odwołującego się, wszelkie odległości zostały oznaczone w projekcie zagospodarowania terenu. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Wojewody (...)ego zarzucając jej naruszenie: - art. 64 § 2 kpa, poprzez niezgodne z tym przepisem wpłynięcie przez organ I instancji na treść żądania zawartego we wniosku o pozwolenie na budowę; - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 kpa, poprzez błędne określenie kręgu podmiotów posiadających status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, ponieważ błędnie wskazano E. i B. K. jako strony tego postępowania; - art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 84 § 1 kpa, poprzez brak zasięgnięcia opinii biegłego celem ustalenia, czy możliwa jest zabudowa w obrębie przebiegającej przez działki linii wysokiego napięcia (110 KV); - art. 36 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez brak określenia w pozwoleniu na budowę czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych oraz terminu ich rozbiórki, co stanowi wadę kwalifikowaną w postaci rażącego naruszenia prawa; - art. 109 § 1 kpa, poprzez brak skutecznego doręczenia decyzji stronom postępowania wyrażający się brakiem doręczenia wraz z nią projektu budowlanego; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważania zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie skarżącego zaprojektowano inwestycję z naruszeniem strefy ochronnej linii wysokiego napięcia, na terenie, na którym istnieje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co narusza przepisy prawa miejscowego i ustawę o ochronie przyrody. Skarżący zarzucił również, że z projektu nie wynikają odległości zaprojektowanych obiektów od granic sąsiednich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Organ sprawdza również kompletności projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, to czy projekt wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. W przypadku spełnienia przez inwestora wymienionych wymagań oraz w przypadku wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 wymienionej ustawy). Z akt przedmiotowej sprawy wynika bezspornie, że inwestor - J. S.A. z siedzibą K. - spełnił wszystkie wymagane prawem budowlanym obowiązki, tj. przedłożył kompletny projekt budowlany sporządzony przez uprawnione osoby, posiadający wymagane opinie i uzgodnienia oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt jest zgodny z przepisami, w tym przepisami techniczno - budowlanymi. W szczególności przedłożony projekt zagospodarowania działki dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "(...) - część I" zatwierdzonego uchwałą Rady (...) nr (...) z dnia (...) lipca 2009r. (Dz. Urz. Woj. (...) z 2009r. Nr 132, poz. 3940). Przepis § 26 wskazanego planu stanowi, że "Wyznacza się granice strefy uciążliwości od elektroenergetycznych linii wysokiego napięcia, zgodnie z rysunkiem planu: 1) ogranicza się lokalizowanie nowej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi na terenach położonych w zasięgu strefy ochronnej elektroenergetycznych linii wysokiego napięcia, z uwzględnieniem ustaleń pkt 2); 2) w szczególnych przypadkach dopuszcza się zbliżenie zabudowy do linii elektroenergetycznej pod warunkiem uzgodnienia projektu zabudowy z Zakładem Energetycznym lub PSE. Analizując - w kontekście art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz wskazanego zapisu planu miejscowego - zgodność z prawem spornej inwestycji zarówno Prezydent (...) jak i Wojewoda (...) właściwie uznali, iż zamierzenie inwestycyjne wykazuje zgodność z tym planem. Organ zatem nie tylko mógł, ale miał obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie parterowego, wolno stojącego budynku handlowo-usługowego, parkingu dla samochodów osobowych i wiaty stalowej, przyłączy: wodociągowego i kanalizacyjnego, instalacji kanalizacji deszczowej, instalacji gazowej, zjazdu publicznego z ulicy (...), bowiem inwestor spełnił wymagania określone w wymienionych przepisach. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazującego na naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 84 § 1 kpa wskazać należy, iż bezsporny jest fakt przebiegania linii energetycznej (110 KV) przez działki objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Jednakże w tym przypadku, o możliwości przedmiotowej zabudowy zadecydowały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu. Z zacytowanego wyżej zapisu § 26 planu miejscowego nie wynika bezwzględny zakaz zabudowy w sąsiedztwie linii energetycznych. Możliwość zabudowy w zbliżeniu do linii elektroenergetycznej, przepis planu miejscowego uzależnił od uzgodnienia projektu zabudowy z Zakładem Energetycznym. Takie uzgodnienie w tej sprawie inwestor uzyskał. R. Sp. z o.o. w dniu (...) stycznia 2011 r. wydał indywidualną zgodę na budowę. W opinii tej ustalono jakie budynki i w jakiej odległości od osi linii można budować. Zgodnie z opinią w odległości mniejszej niż 8,9 m. od osi linii dozwolona jest lokalizacja obiektów budowlanych niemieszkalnych bez balkonów i tarasów pod linią i w pobliżu linii, do wysokości, liczonej od górnych powierzchni fundamentów słupa 29 i 30, wynoszącej 3 m z dachem trudno zapalnym o nachyleniu większym niż 15o i 2 m z dachem trudno zapalnym o nachyleniu mniejszym niż 15o . Natomiast w odległości nie mniejszej niż 8,9 m. od osi linii dozwolona jest lokalizacja obiektów budowlanych niemieszkalnych o dowolnej wysokości bez balkonów i tarasów od strony linii. Zgodnie z projektem budowlanym projektowany budynek ma mieć 713 cm wysokości i znajdować się będzie poza strefą ochronną linii elektroenergetycznej 110 kV, wyznaczoną przez R. Sp. z o.o. Zatem budynek spełnia powyższe wymagania określone w opinii R. Sp. z o.o. Z projektu wynika natomiast, że w zasięgu strefy ochronnej linii elektroenergetycznej zostały zaprojektowane miejsca postojowe, jednakże zgodnie z opinią ograniczenie zabudowy dotyczy jedynie budowania obiektów, przeznaczonych na stały pobyt ludzi. W związku z powyższym organy prawidłowo uznały, że projekt budowlany jest zgodny zarówno z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jak i z opinią Zakładu Energetycznego. Również prawidłowo zostało ocenione przez organy, że opinia taka nie musi być wydana w formie szczególnej, np. postanowienia, gdyż przepisy tego nie wymagają. Poza tym, organy architektoniczno – budowlane posiadają własne kompetencje i nie miały obowiązku zasięgania opinii biegłego, w celu ustalenia, czy możliwa jest zabudowa w obrębie strefy ochronnej linii energetycznej przebiegającej przez działki objęte wnioskiem o pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotowa inwestycja nie należy do znacząco oddziałujących na środowisko, w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 Nr 213, poz.1397). Co do podnoszonego przez skarżącego zagrożenia dla osób i mienia związanego z budową w sąsiedztwie linii energetycznej, należy stwierdzić, że dla uniknięcia tych zagrożeń ustanowione zostały strefy ochronne. W swojej opinii, R. Sp. z o.o. wskazał odległości mające na celu zachowanie bezpieczeństwa. Odnośnie zarzutu dotyczącego nieokreślenia w pozwoleniu na budowę czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych znajdujących się na działce objętej wnioskiem, należy uznać go za bezpodstawny. Inwestycja ma powstać między innymi na miejscu obecnie istniejących obiektów budowlanych i przed rozpoczęciem budowy istniejące obiekty muszą zostać rozebrane, zgodnie z warunkami określonymi odpowiednio w zgłoszeniu rozbiórki lub pozwoleniu na rozbiórkę. W odniesieniu do kolejnych zarzutów wskazać należy, iż projektu budowlanego nie doręcza się stronom postępowania wraz z decyzją dlatego, że projekt stanowi załącznik do decyzji i w tym znaczeniu faktycznie jest jej integralną częścią. Natomiast kodeks postępowania administracyjnego nakłada obowiązek doręczania jedynie decyzji, a nie decyzji z załącznikami. Na marginesie stwierdzić należy, że skarżący, mógł się z projektem zapoznać w siedzibie organu. Również za chybiony należy uznać zarzut błędnego uznania E. i B. K. za strony postępowania, ponieważ to organ ustala krąg podmiotów będących stronami danego postępowania. W przypadku gdy organ błędnie nie uwzględni jakiegoś podmiotu jako strony postępowania, to tylko temu podmiotowi służy ochrona prawem przewidziana. Reasumując w niniejszej sprawie organy zgodnie z art. 7, 77 i 80 kpa zebrały cały materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny jak i prawny, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.