VII SA/Wa 380/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi M. M., A. W., M. W., M. P., M. P., M. Z., P. S., P. S., R. D., na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. M., kwotę 140 (sto czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009r., po rozpatrzeniu odwołań, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.W. z dnia [...] sierpnia 2009r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia Spółdzielni Mieszkaniowej Budowy Domów Jednorodzinnych "[...]" zamiaru budowy ogrodzenia na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując art. 30 ust. 6 prawa budowlanego w skazał, że w rozpatrywanej sprawie obszar oznaczony symbolem [...] kwartał [...], na którym inwestor ma zamiar budować ogrodzenie – w świetle § 10 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] – jest wykluczony z lokalizacji ogrodzeń terenu w liniach rozgraniczających ulice i ciągi piesze. Plan w § 122 ustala dla kwartału [...] obsługę komunikacyjną od strony ulic [...] i [...] ul. [...]. Z tych względów sprzeciw został wniesiony zgodnie z przepisami. Skargę sądową na powyższą decyzję wnieśli mieszkańcy nieruchomości M. M., R. D., A. i M. W., M. i M. P., M. Z., P. i P. S. Skarżący domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej podkreślając, że ogrodzenie ich nieruchomości na dz. [...] nie pozostaje w sprzeczności z uchwałą Rady Gminy, bowiem kwartał [...] o którym mówi decyzja, jest położony poza przedmiotową nieruchomością i skarżący nie mają zamiaru budowania ogrodzenia na nim. Plan zagospodarowania (§ 10 pkt 2) dopuszcza zaś na terenach kwartałów możliwość realizacji ogrodzenia o wysokości do 2 m. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrolowana przez sąd decyzja w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" dot. zamiaru budowy ogrodzenia części nieruchomości działki ewid. nr [...] przy ul. [...] została wydana z uwagi na niezgodność lokalizacji ogrodzenia w liniach rozgraniczających ul. [...], a więc niezgodność z zapisem § 10 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2000r. Proponowana lokalizacja – zdaniem organu – odcina dostęp poprzez drogę wewnętrzną użytkownikom nieruchomości z istniejącymi wjazdami w liniach rozgraniczających ul. [...]. Skarżący nie zgadzają się z takim stanowiskiem podkreślając, że przy ul. [...] zlokalizowane są jednostki mieszkalne jednorodzinne zatwierdzone planem realizującym budowy osiedla, które ogrodzone jest na zewnątrz od strony ogrodów prywatnych, od strony ul. [...] na długości 170 mb, od ul. [...] i od strony ul. [...]. Projektowane ogrodzenie jest kontynuacją istniejącego od lat ogrodzenia na odcinku 9 m jako końcowej fazy. Miejscowy plan zagospodarowania w § 10 określa zasady lokalizowania ogrodzeń, wykluczając lokalizację ogrodzeń na terenach położonych w liniach rozgraniczających ulic i ciągów pieszych. Zapis § 18 w pkt 2 mpzp określa ulicę główną, ulice zbiorcze, lokalne, dojazdowe określone symbolami oraz dojazdy oznaczone symbolami – w tym [...] – ul. [...]. Powyższy zapis, który organ pominął w swoich rozważaniach nie zalicza ul. [...] do żadnej kategorii wskazanej w planie zagospodarowania, określając działkę nr [...] jako dojazd. Przy takim określeniu nieruchomości nr [...], nie można przyjąć, aby § 10 miał zastosowanie do przedmiotowej działki. Jest to działka prywatna należąca do skarżących w określonych częściach. Z wyrysu z miejscowego planu, stosując wskazane oznaczenia ulic istniejących, adaptowanych i projektowanych trudno dopatrzeć się, aby przedmiotowa działka była przewidywana jako ulica dojazdowa, lokalna, bądź główna. Zatem z zapisu planu miejscowego nie wynika, aby argumentacja będąca podstawą wniesienia sprzeciwu była zasadna. Podkreślić również należy, że organ odwoławczy jest obowiązany w myśl art. 138 kpa do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie i nie może ograniczać się tylko do kontroli argumentacji organu I instancji. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na zapis § 10 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania, który dopuszcza realizację ogrodzeń od strony ulic i ciągów pieszych wskazując ich maks. wysokość, lokalizację w linii rozgraniczającej ulicę i zastosowanie ażuru powyżej 0,6 m od poziomu terenu. W swojej argumentacji opartej na niezgodności ogrodzenia z § 10 planu, organ pominął powołany wyżej zapis pkt 2, i nie wskazał dlaczego nie dokonał analizy zgłoszenia pod tym kątem. Organy w swoich rozważaniach odwołują się do § 122 i 130 pkt 29 planu miejscowego, których brak w aktach administracyjnych, jak również brak jest odniesienia organu do argumentacji skarżących przedstawionej w odwołaniu. Powyższe pozwala stwierdzić, iż organy nie przeanalizowały w pełni zapisu w § 10 planu miejscowego choć na nim oparły swoje stanowisko, a to uniemożliwia sądowi pełną kontrolę prawidłowości tego stanowiska. Nadto organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do wyjaśnień argumentów zainteresowanych, co stanowi o naruszeniu przepisów proceduralnych 7 i 77 kpa, to zaś jako mogące mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia jest podstawą do uchylenia decyzji obu instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Orzekając ponownie organ weźmie pod uwagę wskazane wyżej kwestie i stosując zasady postępowania administracyjnego, wyda merytoryczne rozstrzygnięcie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.