VII SA/Wa 384/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania skargę oddala Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. działając na podstawie art. 148 § 1 kpa w związku z art. 105 kpa – umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wniosek P.K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. wpłynął do Starosty Powiatu T. w dniu 29 kwietnia 2004 r., a następnie został przekazany do Wojewody [...]. Jak ustalono na podstawie akt administracyjnych decyzja Starosty Powiatu T. z dnia [...] sierpnia 2003 r. udzielająca pozwolenia na rozbiórkę 9 budynków pofabrycznych przy ul. [...] w T. została doręczona P.K. w dniu 19 września 2003 r., zaś decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. w dniu 7 listopada 2003 r. Zdaniem organu żądanie o wznowienie złożone zostało z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 kpa, a okoliczności na które powołuje się wnioskodawca nie mogą stanowić przyczyny wznowienia. Organ zauważa nadto, iż prowadzenie postępowanie wznowieniowego jest bezprzedmiotowe, bowiem decyzja Starosty Powiatu T. z dnia [...] sierpnia 2003 r. została zmieniona decyzją z dnia [...] maja 2004 r. w części odnoszącej się do rozbiórki budynku fabrycznego na działce nr [...] na długości budynków znajdujących się na działce nr ew. [...] i [...] przy ul. [...], w sprawie której interweniuje i składa wniosek P.K. Zmieniona decyzja na podstawie art. 36a Prawa budowlanego została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania P.K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż wniosek o wznowienie postępowania podnosił, iż projekt rozbiórki zakładał istnienie dwóch niezależnych ścian, natomiast zdaniem P. K., istnieje tylko jedna wspólna ściana. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż o podnoszonym we wniosku o wznowienie fakcie, że istnieje jedna wspólna ściana skarżący wiedział od dnia otrzymania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., tj. w dniu 7 listopada 2003 r., a zatem termin na złożenie wniosku o wznowienie upłynął w dniu 8 grudnia 2003 r. (art. 148 § 1 kpa). Uchybienie miesięcznemu terminowi na złożenie powyższego wniosku, obligowało organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Jednakże z uwagi na fakt, iż niniejsze postępowanie wznowieniowe zostało już wszczęte postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], zatem zasadne było umorzenie tegoż postępowania z powodów braków formalnych warunkujących możliwość prowadzenia tegoż postępowania, co prawidłowo uczynił Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu sfałszowania projektu rozbiórki wykonanego przez mgr inż. arch. W.J., organ odwoławczy wyjaśnił, iż fakt sfałszowania dowodu musi być stwierdzony prawomocnym orzeczeniem Sądu lub innego właściwego organu i dopiero wówczas stanowi on podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję wniósł P.K., twierdząc, iż o istnieniu ściany wspólnej informował już w piśmie z dnia 7 marca 2003 r. Informacji tej nie kierował jednak do Wojewody [...], gdyż decyzja z dnia [...] października była ostateczna. Nadto skarżący twierdzi, iż wskazane przez niego dowody przestępstwa są oczywiste i wiarygodne, a dowodem, iż projekt inż. W.J. był fałszywy, jest uszkodzenie jego budynku, co zostało potwierdzone przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w T.. Opinię w tej sprawie skarżący otrzymał w dniu 27 września 2004 r., dlatego też nie uważa, że uchybił terminowi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W sprawie niniejszej tego rodzaju wady i uchybienia nie nastąpiły, co w konsekwencji skutkuje oddaleniem skargi. Przepisy o wznowieniu postępowania, regulujące nadzwyczajny tryb uchylenia decyzji ostatecznych, a stanowiące wyłom w zasadzie trwałości decyzji określonej w art. 16 kpa, należy wykładać zawężająco. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe, w pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w sprawie, bada czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia oraz czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 kpa. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...], którą organ umorzył postępowanie wznowieniowe, stwierdzając, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego art. 148 § 1 kpa. Organ właściwy do rozpoznania wniosku o wznowienie jest z urzędu zobligowany do zbadania czy został on złożony w terminie. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia winno skutkować wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Należy przy tym zgodzić się z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, że zachowanie miesięcznego terminu z art. 148 § 1 kpa musi być udowodnione przez stronę. We wniosku o wznowienie z dnia 29.04.2004 r. P.K. wskazał na istnienie jednej wspólnej ściany (w jednym z rozbieranych budynków), której jest współwłaścicielem, czego nie przewidywał projekt rozbiórki sporządzony przez inż. W.J. Skarżący wyraźnie wskazał, iż o powyższej okoliczności informował organ I instancji w pismach z dnia 7.03.2003 r., 28.07.2003 r. i 12.06.2003 r. Należy uznać, iż jak słusznie wskazały to organy, wniosek o wznowienie wpłynął z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 kpa, który stanowił, iż wniosek taki należy złożyć w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Tymczasem okoliczność wskazana we wniosku z dnia 29.04.2004 r. znana była skarżącemu jeszcze przed wydaniem przez Starostę [...] decyzji z dnia [...].08.2003 r. pozwalającą na rozbiórkę i winna była stać się zarzutem odwołania rozpatrywanym w zwykłym toku instancji. Wojewoda [...] początkowo wadliwie ocenił wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego, a następnie decyzją z dnia [...].11.2004 r. stwierdził, iż w sprawie występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania (naruszenie art. 148 § 1 kpa) i prawidłowo umorzył wznowione postępowanie jako bezprzedmiotowe. Należy także podnieść, co uczynił organ I instancji, iż ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Starosta Powiatowy w T.działając w oparciu o art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, uchylił ostateczną decyzję z dnia [...] sierpnia 2003 r. w części odnoszącej się do rozbiórki budynku fabrycznego na działce nr [...] na długości budynków znajdujących się na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w T., a więc części co do której skierowany był wniosek o wznowienie postępowania z dnia 29.04.2004 r. W dacie więc wydania postanowienia z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] jak i rozstrzygnięcie przez organy obu instancji, nie istniała w obrocie prawnym decyzja pozwalająca na rozbiórkę budynku fabrycznego (oznaczonego liczbą 2 w decyzji pozwalającej na rozbiórkę), z którym skarżący, jak twierdzi ma jedną ścianę wspólną, co czyni całkowicie bezprzedmiotowym prowadzenie postępowania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją pozwalającą na rozbiórkę tego budynku. Trzeba także podzielić pogląd organu odwoławczego, iż strona, która domagała się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 kpa) musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego, stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu przeprowadzenie takiego dowodu we własnym zakresie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA 1123/99, Lex nr 55743) nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).