VII SA/Wa 387/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala. Sygnatura akt VII SA/Wa 387/08 UZASADNIENIE Prezydent W. decyzją z dnia [...] września 2007 r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) po rozpatrzeniu pisma z dnia [...] września 2007r. złożonego przez pełnomocnika firmy A. S.A. z siedzibą w P., zakwalifikowanego jako zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu konstrukcji wsporczej planszy reklamowej na siatce winylowej o wymiarach 11,5x8,5 m na elewacji budynku przy ul. [...] w W. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania wskazanych robót budowlanych. Organ stwierdził, że analiza załączonych do zgłoszenia dokumentów wykazała, iż planowany montażu konstrukcji wsporczej planszy reklamowej na elewacji budynku przy ul. [...] w W. w kierunku U. jest sprzeczny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] uchwalonego przez Radę Miasta W. Uchwałą nr [...] w dniu [...] czerwca 2006 r. ([...]). W zgłoszeniu przewidziano bowiem zainstalowanie na elewacji budynku nośnika reklamowego o wymiarach znacznie przekraczających dopuszczalne zapisem planu miejscowego. Zgodnie z opisem technicznym plansza reklamowa miałaby mieć 8,5 m wysokości oraz 11,50 m szerokości. Organ przywołał ustawową definicję "reklamy" zawartą w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 4 pkt 23 w/w ustawy reklama to "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę". Natomiast zgodnie z § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - "Zasady rozmieszczania reklam i znaków informacyjno - plastycznych" - plan ustala następujące zasady rozmieszczania wszelkiego typu reklam: 1)ustala się zakaz umieszczania znaków informacyjno-plastycznych i reklam: a)w miejscach i w sposób zastrzeżony dla znaków drogowych lub w sposób utrudniający ich odczytanie , b)na budowlach drogowych takich jak: wiadukty, kładki dla pieszych, zejścia do przejść podziemnych i [...], c)na urządzeniach infrastruktury technicznej takich jak: wygrodzenia i barierki zabezpieczające, wysepki tramwajowe, słupy trakcji elektrycznych oraz na budowlach i urządzeniach technicznych typu: szafki energetyczne i telekomunikacyjne, stacje transformatorowe, [...], d)na obiektach zabytkowych, e)na pomnikach przyrody i drzewach, f)na pomnikach i w miejscach pamięci narodowej, znaków kulturowych oraz w promieniu 50 m od nich, 2) umieszczanie reklam i znaków informacyjno-plastycznych na wiatach przystankowych, kioskach, automatach biletowych i latarniach nie może utrudniać ich użytkowania, 3)dla elementów [...] wyznacza się "strefę ciszy", której nie mogą zakłócić znaki informacyjno-reklamowe nie wchodzące w skład [...], w wyznaczonej strefie mogą się znajdować wyłącznie oznaczenia i urządzenia infrastruktury miejskiej, 4)wolnostojące nośniki reklamowe mogą być sytuowane jedynie w taki sposób by skrajna linia krawędzi nośnika reklamowego była oddalona od zewnętrznego krawężnika jezdni o co najmniej 2,5 m i o co najmniej 2,0 m od linii nasadzenia zieleni szpalerowej. 2.Plan ustala w strefie ochrony [...], zarówno w bezpośredniej jak i pośredniej strefie: 1)zakaz umieszczania reklam na wolnostojących nośnikach reklamowych, 2)zakaz umieszczania reklam i znaków informacyjno-plastycznych na dachach i elewacjach budynków widocznych od strony [...] w strefie zabudowy na wschód od ul. [...]. 3.Plan ustala zasadę umieszczania znaków informacyjno-plastycznych i reklam (w tym wolnostojących) w kompozycji: 1)projektowanych placów [...] tak, aby nie przesłaniały widoku na ulice główne ([...]), 2)projektowanych ciągów pieszo-jezdnych i pieszych wiodących na wschód tak, aby nie przesłaniały otwarć widokowych [...]. 4.Ponadto plan ustala następujące zasady kształtowania wszelkiego typu reklam: 1)szyldy i reklamy na budynkach winny być rozmieszczone tak, by ich zewnętrzne krawędzie były oddalone od krawędzi tabliczek adresowych umieszczonych na poszczególnych budynkach o co najmniej 1,2 m, 2)szyldy i tabliczki informacyjne firm i instytucji w tym tzw. semafory mogą być umieszczane przy wejściach do budynków w sposób nie zakłócający kompozycji architektonicznej elewacji, 3)na dachach budynków (z wyjątkiem pkt 2) mogą być umieszczone znaki informacyjno-plastyczne i reklamy o wysokości i formie zharmonizowanej z architekturą budynku (maksymalna wysokość reklamy winna nie przekraczać 1:10 wysokości budynku liczonej od poziomu chodnika do gzymsu, dla budynków o wysokości większej niż 15 m), 4)na elewacji budynku (z wyjątkiem pkt 2) może być tylko jeden zestaw nośników reklam zmiennych, złożony max z dwóch reklam o zmiennej ekspozycji (z wyjątkiem elewacji dłuższej niż 30 m) i o max powierzchni nie przekraczającej 12m, 5)na jednym wolnostojącym nośniku reklamowym może być umieszczona tylko jedna plansza reklamowa (jedno lub dwustronna) o maksymalnej powierzchni 18m2 i maksymalnej wysokości nośnika reklamy (łącznie z planszą) 6 m - liczonej od poziomu istniejącego terenu, 6)maksymalna powierzchnia reklamy wolnostojącej, nie związanej trwale z gruntem, nie może przekraczać 3 m2. 5.Dopuszcza się umieszczenie reklam i znaków informacyjno-plastycznych poza granicami zieleni wysokiej (z wyjątkiem pkt 2) w odległości min. 3 m od linii nasadzenia drzew, w sposób nie kolidujący z rozrastaniem się koron. 6.Dopuszcza się wykorzystywanie dla celów reklamowych tymczasowych ogrodzeń placów budowy. W oparciu o artykuł 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowianej wniósł sprzeciw w drodze decyzji, gdyż wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem (montaż konstrukcji wsporczej planszy reklamowej na siatce winylowej o wymiarach 11,5 x 8,5 m na elewacji budynku przy ul. [...] w W.) narusza w jego ocenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2007r. wniosła A. S.A. z siedzibą w P. domagając się uchylenia decyzji o sprzeciwie i umorzenia postępowania. W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez wniesienie sprzeciwu po upływie 30 dni, art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne powołanie się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji. Uzasadniając odwołanie pełnomocnik skarżącej podniósł, że w dniu [...] września 2007 r. dokonano zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego na budynku przy ul. [...]. dołączając dokumenty wymagane przez art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji wydał w dniu [...] września 2007 r. zaskarżoną decyzję, która została doręczona pełnomocnikowi w dniu [...] października 2007 r. Tym samym doszło do naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane który stanowi, że do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Ponieważ od dnia zgłoszenia zamiaru montażu reklamy do dnia doręczenia sprzeciwu upłynęło 30 dni, zaskarżona decyzja zdaniem Spółki winna być uchylona. Nadto wskazano, że organ dopuścił się naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który nakłada obowiązek wniesienia sprzeciwu, jeżeli wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej powołane w decyzji postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą innych przypadków niż przedmiotowy. Wniesienie sprzeciwu jest możliwe tylko wtedy gdy istnieje zakaz wynikający z miejscowego planu, a nie w sytuacji gdy plan przewiduje ograniczenia, ale odnoszące się do różnych innych przypadków. Doszło również w ocenie skarżącego do naruszenia art. 107 § 3 kpa. Obowiązkiem organu I instancji było bowiem należyte uzasadnienie decyzji o sprzeciwie, tymczasem organ zacytował cały § 13 panu miejscowego, który składa się z 6 ustępów. Taki sposób uzasadniania decyzji oznaczał, że organ I instancji nie wiedział, co jest podstawą do wniesienia sprzeciwu. Według skarżącej § 13 nie zawiera ograniczenia w wykonywaniu robót budowlanych będących przedmiotem tego zgłoszenia. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2007r., wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru wykonania konstrukcji wsporczej planszy reklamowej na siatce winylowej o wymiarach 11,5m x 8,5m na elewacji budynku przy ul. [...] w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu II instancji zgłoszony zamiar inwestycyjny jest sprzeczny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] zatwierdzonego Uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2006r. Rady W. ([...]). Organ odwoławczy przytoczył przepis § 13 wskazanego miejscowego planu zagospodarowania, który określa zasady rozmieszczania reklam i znaków informacyjno - plastycznych i w jego ocenie zgłoszony zamiar inwestycyjny pozostaje w sprzeczności z tymi zasadami. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. wniosła A. S. A. w P. zarzucając naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji faktu, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Nadto art. 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji. W konkluzji skargi domagano się uchylenia zaskarżonej decyzji organu II oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca dokonała w dniu [...] września 2007 r. zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego przy [...] w W. Do zgłoszenia załączono dokumenty wymagane w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Prezydent W. w dniu [...] września 2007 r. wydał sprzeciw, który został doręczony pełnomocnikowi skarżącej dopiero [...] października 2007 r. Tak wydana decyzja naruszała art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. W przedmiotowej sprawie zgłoszenia dokonano [...] września 2007 r., natomiast organ doręczył pełnomocnikowi skarżącej sprzeciw dopiero [...] października 2007 r., a więc po terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy. Nie jest możliwe uznanie, że do wniesienia sprzeciwu w terminie wystarczające jest wydanie (w terminie 30 dni) przez organ I instancji decyzji, ponieważ dopóki taka decyzja nie zostanie doręczona pełnomocnikowi wnioskodawcy, dopóty nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych. Zgodnie z konstrukcją art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego brak wniesienia sprzeciwu przez organ budowlany w ww. terminie jest również formą rozstrzygnięcia sprawy co do istoty i kończy sprawę w danej instancji. Oznacza to milczące udzielenie zgody na realizację zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 3 kpa organ II instancji, nie zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji jakiejkolwiek, choćby zdawkowej, analizy zarzutów naruszenia prawa materialnego - art. 30 ust 5 i ust 6 pkt. 2 Prawa budowlanego oraz zarzutów proceduralnych podniesionych przez skarżącą w odwołaniu. W tych okolicznościach niemożliwe jest dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny należytej kontroli działalności organów administracji publicznej w przedmiotowej sprawie, co skutkować winno uchyleniem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, choć niektóre zarzuty skargi były zasadne, jakkolwiek pozostało to bez wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona przez Sąd na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wykazała, że decyzja jest zgodna z przepisami Prawa budowlanego. Art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakłada na inwestora zamierzenia inwestycyjnego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jednak wykonanie powyższych robót obciążone zostało obowiązkiem dokonania zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). W przedmiotowej sprawie organy nie kwestionowały możliwości zastosowania przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego do montażu konstrukcji wsporczej planszy reklamowej na siatce winylowej o wymiarach 11,5 x 8,5 m na elewacji budynku przy ul. [...] w W. Uznały jednak w oparciu o analizę załączonych do zgłoszenia dokumentów, że przewidziane roboty budowlane są sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] uchwalonego przez Radę Miasta W. Uchwałą nr [...] w dniu [...] czerwca 2006 r. ([...]). W zgłoszeniu przewidziano bowiem zainstalowanie na elewacji budynku przy ul. [...] w W. nośnika reklamowego o wymiarach 8,5 m wysokości oraz 11,50 m szerokości Budynek natomiast jak wynika z przedstawionej przez inwestora dokumentacji technicznej ma wysokość 14,60 m a szerokość 11,47m. Organ uznał, że wymiary nośnika reklamowego znacznie przekraczają dopuszczalne zapisem planu miejscowego. Istotnie nie wskazał przy tym konkretnych jednostek redakcyjnych planu a przytoczył cały rozbudowany redakcyjnie przepis § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Dworca Południowego, tym niemniej w przepisie tym były podstawy do takiego stwierdzenia. Plan określał bowiem zasady rozmieszczania wszelkiego typu reklam w ten sposób, że : "1) ustala się zakaz umieszczania znaków informacyjno-plastycznych i reklam: a) w miejscach i w sposób zastrzeżony dla znaków drogowych lub w sposób utrudniający ich odczytanie, b) na budowlach drogowych takich jak: wiadukty, kładki dla pieszych, zejścia do przejść podziemnych i [...], c) na urządzeniach infrastruktury technicznej takich jak: wygrodzenia i barierki zabezpieczające, wysepki tramwajowe, słupy trakcji elektrycznych oraz na budowlach i urządzeniach technicznych typu: szafki energetyczne i telekomunikacyjne, stacje transformatorowe, [...], d) na obiektach zabytkowych, e) na pomnikach przyrody i drzewach, f) na pomnikach i w miejscach pamięci narodowej, znaków kulturowych oraz w promieniu 50 m od nich, 2) umieszczanie reklam i znaków informacyjno-plastycznych na wiatach przystankowych, kioskach, automatach biletowych i latarniach nie może utrudniać ich użytkowania, 3) dla elementów [...] wyznacza się "strefę ciszy", której nie mogą zakłócić znaki informacyjno-reklamowe nie wchodzące w skład [...], w wyznaczonej strefie mogą się znajdować wyłącznie oznaczenia i urządzenia infrastruktury miejskiej, 4) wolnostojące nośniki reklamowe mogą być sytuowane jedynie w taki sposób by skrajna linia krawędzi nośnika reklamowego była oddalona od zewnętrznego krawężnika jezdni o co najmniej 2,5 m i o co najmniej 2,0 m od linii nasadzenia zieleni szpalerowej. 2. Plan ustala w strefie ochrony [...], zarówno w bezpośredniej jak i pośredniej strefie: 1) zakaz umieszczania reklam na wolnostojących nośnikach reklamowych, 2) zakaz umieszczania reklam i znaków informacyjno-plastycznych na dachach i elewacjach budynków widocznych od strony [...] w strefie zabudowy 8 na wschód od ul. [...]. 3. Plan ustala zasadę umieszczania znaków informacyjno-plastycznych i reklam (w tym wolnostojących) w kompozycji: 1) projektowanych placów [...] tak, aby nie przesłaniały widoku na ulice główne ([...]), 2) projektowanych ciągów pieszo-jezdnych i pieszych wiodących na wschód tak, aby nie przesłaniały otwarć widokowych [...]. 4. Ponadto plan ustala następujące zasady kształtowania wszelkiego typu reklam: szyldy i reklamy na budynkach winny być rozmieszczone tak, by ich zewnętrzne krawędzie były oddalone od krawędzi tabliczek adresowych umieszczonych na poszczególnych budynkach o co najmniej 1,2 m, szyldy i tabliczki informacyjne firm i instytucji w tym tzw. semafory mogą być umieszczane przy wejściach do budynków w sposób nie zakłócający kompozycji architektonicznej elewacji, na dachach budynków (z wyjątkiem pkt 2) mogą być umieszczone znaki informacyjno-plastyczne i reklamy o wysokości i formie zharmonizowanej z architekturą budynku (maksymalna wysokość reklamy winna nie przekraczać 1:10 wysokości budynku liczonej od poziomu chodnika do gzymsu, dla budynków o wysokości większej niż 15 m), na elewacji budynku (z wyjątkiem pkt 2) może być tylko jeden zestaw nośników reklam zmiennych, złożony max z dwóch reklam o zmiennej ekspozycji (z wyjątkiem elewacji dłuższej niż 30 m) i o max powierzchni nie przekraczającej 12m2, na jednym wolnostojącym nośniku reklamowym może być umieszczona tylko jedna plansza reklamowa (jedno lub dwustronna) o maksymalnej powierzchni 18m2 i maksymalnej wysokości nośnika reklamy (łącznie z planszą) 6 m - liczonej od poziomu istniejącego terenu, maksymalna powierzchnia reklamy wolnostojącej, nie związanej trwale z gruntem, nie może przekraczać 3m2. Dopuszcza się umieszczenie reklam i znaków informacyjno-plastycznych poza granicami zieleni wysokiej (z wyjątkiem pkt 2) w odległości min. 3 m od linii nasadzenia drzew, w sposób nie kolidujący z rozrastaniem się koron. Dopuszcza się wykorzystywanie dla celów reklamowych tymczasowych ogrodzeń placów budowy." W ocenie Sądu, § 13 ust. 4 wskazanego planu miejscowego określa zasady kształtowania wszelkiego typu reklam. Natomiast mający zastosowanie w niniejszej sprawie § 13 ust. 4 pkt 4 odnosi się do reklam instalowanych na elewacjach budynków i stanowi, że na elewacji budynku (z wyjątkiem pkt 2) może być tylko jeden zestaw nośników reklam zmiennych, złożony max z dwóch reklam o zmiennej ekspozycji (z wyjątkiem elewacji dłuższej niż 30 m) i o max powierzchni nie przekraczającej 12m2. Skoro zatem przedmiotowa konstrukcja wsporcza planszy reklamowej na siatce winylowej miała mieć wymiary 11,5m x 8,5m, to były one znacznie większe niż dopuszczone planem miejscowym. Wprawdzie zasadny był zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ II instancji art. 107 § 3 kpa i braku w uzasadnieniu decyzji odwoławczej odniesienia się do naruszenia art. 30 ust 5 i ust 6 pkt. 2 Prawa budowlanego oraz zarzutów proceduralnych podniesionych przez skarżącą w odwołaniu, jednak to uchybienie pozostało bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Skarżąca spółka, jednym pismem wniesionym dnia [...] września 2007 r. dokonała między innymi zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego przy [...] w W. (pomijając kwestie związane z różną lokalizacją 13 zgłoszonych wówczas inwestycji i co za tym idzie różną właściwością organów). Prezydent W. w dniu [...] września 2007 r. wydał sprzeciw, który został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] października 2007 r. (na adres wskazany przez pełnomocnika). Tym niemniej w aktach sprawy znajduje się również zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji o sprzeciwie doręczonej pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu [...] października 2007r. na adres siedziby spółki ([...]). W tych okolicznościach nie ulega wątpliwości, że spółka jako osoba prawna wiedziała, iż organ wniósł sprzeciw do zgłoszenia a zatem ewentualne jej działanie inwestycyjne byłoby działaniem w złej wierze. Oczywiście terminy procesowe, związane z możliwością wniesienia odwołania liczyć się powinny od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi spółki na adres wskazany przez pełnomocnika (adres [...]), co nastąpiło [...] października 2007 r. Zatem wydanie decyzji o sprzeciwie w dniu [...] września 2007 r. było zgodne z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że do 10 wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. W przedmiotowej sprawie spółka jako inwestor wiedziała o decyzji o sprzeciwie już od [...] października 2007 r. Dlatego rozważania zawarte w skardze, dotyczące kwestii wydania decyzji o sprzeciwie w terminie 30 dni oraz jej doręczenia pełnomocnikowi po tym terminie były w tej sprawie bezprzedmiotowe, skoro spółka wiedziała, że organ nie wyraził zgody na realizację zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.