VII SA/Wa 389/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. S.A. w P. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. S.A. w dniu 11 lipca 2007 r. zgłosiło Prezydentowi W. zamiar instalacji urządzenia reklamowego, przy ul. W. w W. (nr działki [...] z obrębu [...]) na terenie należącym do Miejskich Zakładów Autobusowych w W. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie 3 dni od doręczenia postanowienia, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] wniósł sprzeciw do w/w zgłoszenia. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania inwestora, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. W wyniku skargi A. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2200/07 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]października 2007r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a także postanowienie Prezydenta W. z dnia [...]lipca 2007 r. nr [...] Po ponownym rozpatrzeniu zgłoszenia Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] nałożył na A.S.A. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia, poprzez: określenie terminu rozpoczęcia robót; wskazanie okresu czasu, na jaki przewidziane jest istnienie obiektu budowlanego; podanie charakterystycznych parametrów urządzenia; dostarczenie projektu zagospodarowania terenu; złożenie oświadczenia projektanta o bezpieczeństwie konstrukcji i zapewnieniu bezpieczeństwa podczas użytkowania urządzenia reklamowego; okazanie oryginału umowy najmu z dnia 29 grudnia 2006r. oraz aneksu nr 1/07 z dnia 1 lutego 2007r. Decyzją z dnia[...] sierpnia 2008 r. Nr [...] Prezydent W. wniósł sprzeciw do "zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych związanych ze zmianą aranżacji pomieszczeń w budynku przy AL N. w W.". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do zgłoszenia dokonanego przez A. SA, dotyczącego montażu wolnostojącego nośnika reklamowego przy ul. W. w W., nie dołączono dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia zgłoszenia, wobec czego postanowieniem z dnia [...] lipca 2008r. zobowiązano inwestora do uzupełnienia zgłoszenia. Postanowienie zostało doręczone inwestorowi w dniu 21 sierpnia 2008r., inwestor nie dopełnił obowiązków wynikających z postanowienia w oznaczonym terminie, wobec czego wniesiony został sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...] Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania inwestora od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2008r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) uchylił w całości w/w decyzję i postanowienie z dnia [...] lipca 2008r. Nr [...] oraz na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji wolnostojącego nośnika reklamowego przy ul. W. w W., na terenie MZA. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że inwestor dołączył do zgłoszenia projekt budowlany, zamiast szkiców i rysunków wymaganych przy zgłoszeniu zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, skoro zaś projektant załączone opracowanie nazywa projektem budowlanym, to znaczy, że realizacja przedmiotowej inwestycji wymaga przygotowania projektu budowlanego, a następnie uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał ponadto, że przedmiotowy nośnik reklamowy (wysokość słupa - 8 m, powierzchnia tablicy 18 m2 - 6,0 m x 3,0 m) jest konstrukcją wolnostojącą, w pełni samodzielną. Obiekt zgłoszony przez inwestora jest konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość. Wojewoda [...] stwierdził, że jest to budowla w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego zrealizowanego na gruncie, a sposób umocowania na gruncie poprzez zastosowanie betonowego fundamentu pozwala na uznanie tego obiektu jako trwale związanego z gruntem. Zdaniem organu odwoławczego w myśl zatem art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego na realizację tego obiektu reklamowego wymagane jest pozwolenie na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. złożył inwestor – A.. S.A. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, podnosząc, iż dokonane zgłoszenie odpowiada wymogom wskazanym w wymienionym przepisie. Skarżąca zawarła w zgłoszeniu wszystkie wymagane prawem elementy, natomiast organ nałożył obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, co jednak nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Zdaniem inwestora w niniejszej sprawie naruszony został też art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Skarżąca spółka podniosła, że zgłoszenie zostało doręczone właściwemu organowi w dniu 11 lipca 2007 r., organ ten, chcąc skorzystać z instytucji sprzeciwu, powinien był wydać decyzję i doręczyć ją pełnomocnikowi skarżącej nie później niż do dnia 11 sierpnia 2007r. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi inwestora w dniu 19 stycznia 2009 r., a więc wniesiony przez organ sprzeciw jest bezskuteczny i nie może wywierać żadnego wpływu na sytuację prawną skarżącej. A. S.A. podniósł też, że w przedmiotowej sprawie dla oceny skuteczności wniesienia sprzeciwu rozstrzygająca jest nie data wydania decyzji, lecz data jej doręczenia pełnomocnikowi skarżącej, bowiem do organów administracji publicznej nie stosuje się przepisów art. 57 § 5 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej podniesione. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana z naruszeniem art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), decyzja organu pierwszej instancji natomiast z naruszeniem art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której mowa w powołanym przepisie dotyczyć może stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu jako podstawy do wydania decyzji. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie. Zgodnie zaś z art. 170 ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana (por. B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż decyzja Wojewody Mazowieckiego wydana została z naruszeniem powołanych przepisów. Podkreślić należy, iż sprawa przedmiotowego zgłoszenia była już przedmiotem kontroli Sądu. Wyrokiem wydanym w sprawie VII SA/Wa 2200/07 w dniu 26 lutego 2008r. Sąd uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]października 2007r., utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [..] sierpnia 2007r. wnoszącą sprzeciw do w/w zgłoszenia oraz postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2007r.. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd wskazał m.in., iż Wojewoda [...] i "przyjął błędną interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowaną tablicę reklamową do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę". Tym samym Sąd przesądził, że przedmiotowa inwestycja wymaga jedynie dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Pomimo tak jednoznacznego stanowiska Sądu Wojewoda [...], związany tym wyrokiem na mocy powołanych przepisów, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. uchylił decyzję organu I instancji wnoszącą sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego i wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6, ponownie uznając, iż inwestycja ta wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Trzeba też zauważyć, iż Wojewoda [...] zmienił podstawę orzekania, bowiem wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, a zatem jest to "nowy" sprzeciw, termin do jego wniesienia biegł więc od dnia doręczenia zgłoszenia Prezydentowi W. (tj. od dnia 11 lipca 2007r.). Decyzja Prezydenta W. z dnia [...]sierpnia 2008r. została natomiast wydana z naruszeniem art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego. W/w decyzją Prezydent W. wniósł sprzeciw "do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych związanych ze zmianą aranżacji pomieszczeń w budynku przy Al. N. w W.", przedmiotem zgłoszenia dokonanego przez A.S.A. były natomiast roboty budowlane polegające na montażu wolnostojącego nośnika reklamowego przy ul. W. w W. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji oraz we wcześniejszym fragmencie sentencji decyzji organ wskazywał, że zgłoszenie dotyczyło montażu nośnika reklamowego przy ul. W. w W., jednakże takie zredagowanie decyzji nie pozwala na bezsporne ustalenie, co było przedmiotem rozpoznawania przez organ I instancji. Podkreślić trzeba, że decyzja administracyjna winna być tak zredagowana, aby jej treść mogła być ustalona bez żadnych wątpliwości i nie w drodze domysłu. Osnowa decyzji Qej sentencja) jako jeden z niezbędnych elementów decyzji (art. 107 § 1 kpa) powinna być zatem wyrażona w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, treść rozstrzygnięcia administracyjnego powinna być związana z przedmiotem postępowania. Tylko takie rozstrzygnięcie, nie budzące wątpliwości co do jego zakresu, odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 1 kpa oraz zgodne jest z zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 kpa) czy też z zasadą przekonywania (art. 11 kpa). Tych wymogów decyzja Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2008r. Nr [...] nie spełnia. Warto też zwrócić uwagę na treść uzasadnienia tejże decyzji. Powodem wniesienia przez organ sprzeciwu w niniejszej sprawie było nieuzupełnienie przez inwestora zgłoszenia w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia brakujących dokumentów. W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. stwierdził, iż "doręczenie postanowienia nastąpiło dnia 21.08.2008r. Termin do uzupełnienia zgłoszenia upłynął w dniu 28.01.2008r.". Jako upływ terminu organ wskazał więc datę o kilka miesięcy wcześniejszą aniżeli data doręczenia postanowienia. Wprawdzie można się domyślać, iż podana data 28.01.2008r. jest wynikiem zwykłej omyłki pisarskiej, a organ zamierzał jako koniec wyznaczonego inwestorowi terminu wskazać datę 28 sierpnia 2008r., ale, jak już wskazano, treść decyzji (zarówno jej sentencji, jak i uzasadnienia) nie może być ustalana w drodze domysłu. Decyzja musi być zredagowania starannie, precyzyjnie, bez możliwości różnej interpretacji. Skład orzekający w niniejszej sprawie, związany wyrokiem wydanym w sprawie VII SA/Wa 2200/07, nie podziela natomiast poglądu strony skarżącej, iż dla oceny, czy sprzeciw został skuteczne wniesiony przez organy orzekające w niniejszej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wydania decyzji, lecz data doręczenia tej decyzji inwestorowi. W wyroku z dnia 26 lutego 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 2200/07 Sąd przesądził (i tą oceną prawną organy orzekające w niniejszej sprawie były związane), że określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego termin jest zachowany, jeżeli w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa, a więc jeżeli w tym terminie decyzja zostanie nadana w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Ujawnione naruszenia powodują uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.