VII SA/Wa 390/05

PostanowienieWSA w Warszawie2005-04-18

Skład orzekający: Grzegorz Czerwiński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie wstrzymania wykonania decyzji wydanego na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 Ppsa jest dopuszczalna?
Ratio decidendi
Postanowienie wydane na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest aktem prawnym podlegającym kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy. Wobec tego skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.
Stan faktyczny
P. Spółka jawna złożyła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia stycznia 2005 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z października 2004 r., która była zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Rozstrzygnięcie
Odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółka jawna na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: odrzucić skargę. Z treści skargi wynika, iż jej przedmiotem jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: [...] wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2004 r. zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 1689/04). Art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej mogących być przedmiotem skargi. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie należy do kategorii aktów prawnych przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na marginesie wskazać należy, iż błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie powoduje, że tego typu skarga może zostać złożona. W związku z powyższym skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło