VII SA/Wa 391/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński ( spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2005 r. sprawy ze skargi [...] S.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na instalację stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na budynku przy ul. [...] w W.. Powodem takiego rozstrzygnięcia było niewykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2003 r., nakazującego dołączenie do projektu budowlanego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Od decyzji tej [...] złożył odwołanie, kwestionując zasadność nałożonego obowiązku, w sytuacji, gdy wcześniej organ umorzył postępowanie wszczęte w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta[...] , nr [...] , wskazując, iż organ I instancji zasadnie nałożył na inwestora obowiązek dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda podkreślił, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, dla których tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Inwestycja taka powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu i wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ stanął na stanowisku, że decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania była błędna z powodu wadliwego przyjęcia, że zgłoszenie inwestora dotyczy instalowania urządzeń, o których mówi przepis art. 30 ust. 1 pkt. 2 lit. b Prawa budowlanego. Natomiast bazowa stacja telefonii komórkowej nie mieści się w katalogu obiektów budowlanych wymagających jedynie zgłoszenia. [...] złożył skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, w szczególności, podnosząc naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 8, 9 i 11 k.p.a., organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zarzut skarżącej spółki, iż organ administracji przez zmianę stanowiska w sprawie konieczności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu utrudnia wykonanie inwestycji jest zasadny w części dotyczącej naruszenia zasady zaufania do organów Państwa. Stan taki nie mógł jednak wpłynąć na wykonanie przez organy budowlane bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, a co za tym idzie, organy zmuszone były odmówić wydania pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy nie została wypełniona przesłanka wynikająca z materialnych przepisów prawa budowlanego. Skarżąca spółka podniosła, iż wystąpiła w 2001 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednakże Burmistrz Gminy [...] , kwalifikując zamierzenie inwestora jako "...instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3,0 m na obiektach budowlanych" umorzył postępowanie, gdyż uznał, że inwestycja taka wymaga jedynie zgłoszenia w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt. 2 lit. b Prawo budowlane, a zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest bezprzedmiotowe. Obecnie zaś, w postępowaniu budowlanym Prezydent [...] (w treści odwołania użyto sformułowania Burmistrz Gminy [...] )domaga się dostarczenia takiej decyzji. Organ II instancji wyjaśnił, iż stanowisko zawarte w decyzji nr [...] było błędne, gdyż nie sposób kwalifikować stacji bazowej telefonii komórkowej jako urządzenia w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2. lit. b Prawa budowlanego. Sąd, w składzie rozpoznającym sprawę, podziela tę ocenę. Definicję urządzeń, o których mowa w tym przepisie należy łączyć bowiem z treścią art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, gdy mowa o "urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem ..." W art. 30 ust. 1 pkt 2. lit. b Prawa budowlanego chodzi zatem o urządzenia łączące się z funkcją budynku, na którym je zainstalowano. Skoro zaś budynek jest mieszkalny, to urządzeniem takim będzie niewątpliwie np. antena do odbioru sygnału telewizyjnego służącego mieszkańcom, ale nie urządzenie nadawcze telefonii komórkowej służące jej użytkownikom. Na budowę takiego obiektu budowlanego, niezależnie od tego czy będzie ono ustawione jako wolnostojące, czy umieszczone na budynku, wymagane jest uzyskanie pozwolenia budowlanego poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zważyć należało, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania przepisów bezwzględnie obowiązujących, a do takich należą nakazy zawarte w przepisach Prawa budowlanego, w tym nakaz uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu poprzedzający wydanie pozwolenia budowlanego. Decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydawał Burmistrz jako organ gminy, a nakaz uzupełnienia postępowania budowlanego Prezydent [...] jako starosta, a więc jako inny organ. Ponadto w toku sprawy administracyjnej zmieniły się przepisy prawa materialnego, a także przepisy dotyczące ustroju Miasta jak i przepisy kompetencyjne, co spowodowało znaczne opóźnienie załatwienia sprawy. Organy w chwili wydawania decyzji kończącej postępowanie, niezależnie od przyczyn opóźnień, miały obowiązek zastosowania przepisów obowiązujących w dacie orzekania, nie mogło zatem zostać wydane pozwolenie budowlane pozbawione jako podstawy - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Opisane wyżej uchybienia postępowania administracyjnego nie mogą jednak jako "inne naruszenie przepisów postępowania" w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro znaczenie mają tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od wadliwego rozstrzygnięcia przez organ gminy, skarżąca posiadała i nadal posiada narzędzia prawne do wzruszenia wadliwej decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie obowiązki, o których mowa w skardze, obciążają przede wszystkim organy administracji, rzeczą jednak strony, szczególnie zastępowanej przez pełnomocnika, jest korzystanie ze środków procesowych zmierzających do uzyskania oczekiwanych decyzji bądź - w przypadku ich ostateczności, rozważenie podważenia ich w trybach pozainstancyjnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.