VII SA/Wa 391/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2025 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2024 r. nr 1938/2024 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. A. W., zastępowana przez dwoje pełnomocników wykonujących zawód radcy prawnego, skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 16 grudnia 2024 r. nr 1938/2024 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 18 lutego 2025 r., wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej 13 marca 2025 r. Przy piśmie z 20 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącej nadesłał dokument pełnomocnictwa podpisany przez prezesa i wiceprezesa zarządu C. O., a ponadto zaświadczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 listopada 2024 r. o posiadaniu osobowości prawnej przez ww. Centrum. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Do skargi nie dołączono pełnomocnictwa udzielonego przez Archidiecezję Warszawską radcom prawnym, którzy podpisali skargę. Wobec tego w trybie art. 49 p.p.s.a. wezwano pełnomocnika skarżącej do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa. Wezwano go również do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, albowiem w świetle art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a. (w tym osoby prawne), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Prawidłowe wykonanie tego wezwania powinno było zatem polegać na nadesłaniu pełnomocnictwa udzielonego przez uprawniony organ A.W. oraz dokumentu, z którego wynika umocowanie osoby podpisującej pełnomocnictwo do działania w imieniu i na rzecz A.W. W zakreślonym przez Sąd terminie, pełnomocnik skarżącej nadesłał dokument pełnomocnictwa, podpisany przez prezesa i wiceprezesa zarządu C. O. z siedzibą w W. Przedłożył również zaświadczenie wystawione 28 listopada 2024 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, z którego wynika, że: – Centrum posiada osobowość prawną na mocy rozporządzenia MSWiA z dnia 17 kwietnia 2008 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 109), – Zarząd kieruje działalnością Centrum oraz reprezentuje je na zewnątrz, – do reprezentowania Centrum uprawniony jest, co do zasady, każdy członek Zarządu samodzielnie, – dokonanie niektórych czynności prawnych przez Centrum wymaga m.in. pisemnej zgody A. W., – w skład Zarządu Centrum wchodzą: P. G. jako prezes zarządu oraz ks. T. A. jako wiceprezes zarządu. W ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi, pomimo prawidłowego wezwania doręczonego mu w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Jak wynika z treści skargi oraz okoliczności sprawy, stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest A. W. (nazwana przez pełnomocnika "Archidiecezja Warszawska Kurii M. W."). Jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1966 z późn. zm.), archidiecezja jest osobą prawną, a jej organem jest arcybiskup archidiecezjalny lub administrator archidiecezji. Skoro zatem stroną skarżącą jest A. W., to w celu usunięcia wykazanego braku formalnego, pełnomocnik skarżącej winien był nadesłać pełnomocnictwo udzielone przez arcybiskupa albo administratora tej Archidiecezji lub przez osobę upoważnioną przez ww. organ do udzielania pełnomocnictw procesowych w imieniu Archidiecezji. Tymczasem pełnomocnik skarżącej nadesłał dokument podpisany przez Z. C. Nadesłał również zaświadczenie, z którego wynika, że ww. Centrum jest odrębną osobą prawną, której osobowość prawna została nadana w trybie art. 10 ww. ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu, z treści tego zaświadczenia nie wynika w żaden sposób, aby Centrum lub zarząd tego Centrum było upoważnione do działania w imieniu i na rzecz A.W. Co więcej, z art. 11 ww. ustawy wynika również, że kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej. Nadesłane dokumenty mogłyby usunąć brak formalny analizowanej skargi pod warunkiem, że stroną skarżącą byłoby Centrum. Skoro jednak po stronie skarżącej w niniejszej sprawie występuje A. W., tj. odrębna osoba prawna, to nie sposób – z nadesłanych dokumentów – wywieść nieprzerwanego ciągu umocowania, łączącego tę Archidiecezję (jej arcybiskupa lub administratora) z radcami prawnymi, którzy podpisali skargę. Umocowania takiego nie sposób również wywieść z przepisów konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318) ani ze wspomnianej ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Oceny tej nie zmienia również stanowisko pełnomocnika skarżącej zawarte w piśmie z 20 marca 2025 r., w którym wskazano, że przytoczone wcześniej zaświadczenie MSWiA potwierdza skład Zarządu Centrum "tj. podmiotu mającego umocowanie do działania w imieniu inwestora (skarżącego) zgodnie z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy". Trzeba bowiem wyjaśnić, że na mocy aktualnego brzmienia art. 46 § 3 p.p.s.a., wprowadzonego przez art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), nie może nasuwać żadnych wątpliwości, że złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy zatem odróżnić sprawę administracyjną (czyli prowadzoną i załatwianą przez organy administracji publicznej) od sprawy sądowoadministracyjnej, w której sąd administracyjny nie przejmuje do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej, lecz jedynie dokonuje kontroli legalności postępowania organu administracji publicznej. W świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w sprawie, w której skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd pierwszej instancji w przypadku nieusunięcia przez niego w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa, nie jest zobowiązany do wzywania skarżącego do podpisania skargi (zob. postanowienie NSA z 30 sierpnia 2022 r., II OZ 459/22, ONSAiWSA 2023, nr 2, poz. 28). W związku z tym, Sąd odrzucił analizowaną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który przewiduje, że Sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie zaś z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W związku z tym Sąd orzekł również o zwrocie na rzecz strony skarżącej kwoty 100 zł, która została uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi. Mając to na uwadze, Sąd postanowił, jak w sentencji.