VII SA/Wa 392/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę po wznowieniu postępowania skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] października 2005 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071) po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2000 r. nakazującej M. i A. M. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego oraz istniejącego przy nim tarasu wraz z zadaszeniem znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], który wyrokiem wydanym dnia 22 września 2004 r. w sprawie II SA/Gd 830/01 oddalił skargę M. i A. M. W dniu 17 lutego 2004 r. M. M. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r., powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wnioskująca wskazała na decyzję Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. odmawiającą zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., położonych w miejscowości [...], w uzasadnieniu której zawarto stwierdzenie, że teren na którym znajduje się jej domek letniskowy stanowi bór świeży i należy go utrzymać w dotychczasowym stanie przy pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu. Wobec spełnienia warunków określonych w art. 148 § 1 kpa organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. wznowił przedmiotowe postępowanie. Analizując wskazaną przez wnioskodawczynię przesłankę "wznowieniową", organ stwierdził, iż przywołana we wniosku decyzja nie może być uznana jako zgoda na czasową legalizację obiektu, gdyż nie została wydana przez organ właściwy w sprawie pozwoleń na budowę, a podstawę jej wydania stanowiła ustawa o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa z dnia 22 listopada 1973r. ( Dz. U. Nr 48, poz. 283), nie zaś przepisy Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił nadto, iż powołana przez wnioskodawcę decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001r. dotyczy innego obiektu letniskowego położonego w [...]na działce nr [...]. Organ uznał, że brak jest przesłanek do uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2001 r., a wobec tego należało orzec w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Odwołanie od tej decyzji wniosła M. M. podnosząc, że wg niej decyzja Wydziału Rolnictwa Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa z dnia [...].12.1987 r. zawierała opinię wiążącą wszystkie organy budowlane, ponieważ została wydana przez organ uprawniony do decydowania w sprawie udzielenia zezwoleń na użytkowanie obiektów letniskowych usytuowanych w lesie. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] grudnia 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podnisół, że decyzje: Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].10.2000 r. i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].01.2001 r. wydane były na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, według którego obiekty budowlane lub ich części wybudowane lub będące w budowie niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają rozbiórce, gdy zostanie stwierdzone, że znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, nie jest przeznaczony pod zabudowę. Takie stwierdzenie poczyniono w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie i jego prawidłowość przesądził Sąd Administracyjny. Wobec tego, informacja o możliwości pozostawienia istniejących domków do czasu wyrębu drzewostanu, podana w uzasadnieniu decyzji Wydziału Rolnictwa, jaką powołuje wnioskująca, nie ma żadnego wpływu na stwierdzenie zgodności obiektu z przeznaczeniem jakie dla określonego terenu przewiduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. M.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przy jej wydaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Konstytucji RP. Skarżąca podniosła, że według niej wskazana we wniosku decyzja z dnia [...].12.1987 r. wydana została przez Dyrektora Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa posiadającego pełnomocnictwo do reprezentowania stanowiska Wojewody [...] odpowiedzialnego również za sprawy budowlane. Gdyby jej treść znana była organowi nadzoru budowlanego to nie mógłby on wydać decyzji o nakazie rozbiórki, ale byłby zobowiązany do udzielenia zezwolenia na czasowe użytkowanie obiektu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Kontrolowana decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu letniskowego na działce nr [...] w [...]. Warunkiem sine guo non uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. jest przede wszystkim zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a., a dopiero potem wynik postępowania co do istoty sprawy. VII SA/Wa 392/06 Przepisy o wznowieniu postępowania, regulujące nadzwyczajny tryb uchylenia decyzji ostatecznych, a stanowiące wyłom w zasadzie trwałości decyzji określonej w art. 16 k.p.a., nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Przy czym przez nową okoliczność istotną dla sprawy o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a taką podstawą prawną przyjął organ I instancji wydając postanowienie z dnia [...] lutego 2005 r., należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie odmienne od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek skarżącej wznowił postępowanie w sprawie, ponieważ skarżąca podała, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który ją wydał. Następnie organ uznał, że przesłanka wznowieniowa nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym, a okoliczności, które skarżący podali we wniosku o wznowienie postępowania nie miały znaczenia dla sprawy. Organy administracji trafnie uznały, że – w odniesieniu do sprawy będącej przedmiotem wznowionego postępowania – okoliczności przedstawiane przez skarżącą nie tylko nie stanowią przesłanki wznowieniowej, lecz nie dotyczą jej sprawy. Powołana przez skarżącą decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987r., znak: [...] jest decyzją odmawiającą udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. położonych we wsi [...]. Nie jest zatem – w świetle przepisów prawa budowlanego – decyzją dającą jakąkolwiek podstawę do pozostawienia czy też zalegalizowania obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia, na terenie nie przewidzianym pod zabudowę. To, że w decyzji organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa znalazło się sformułowanie iż " powierzchnia powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu" oznacza tylko tyle, iż organ ten (oceniający sprawę w ramach swych kompetencji w zakresie gospodarki leśnej) nie sprzeciwia się pozostawieniu zabudowy do czasu wyrębu, w żadnym razie stanowisko takie nie może być uznane za nową istotną okoliczność w sprawie nakazu rozbiórki obiektu. VII SA/Wa 392/06 Ponadto zasadnie też organy uznały, że wskazana przez skarżącą decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001r., jak i pismo Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] lipca 1981r., dotyczą innego obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w [...], a zatem nie mogą mieć wpływu na ocenę badanego postępowania. Nadto należy dodać, iż odnosząc się do powyższej decyzji, którą uchylono decyzję, nakazującą rozbiórkę obiektu na działce nr [...] w miejscowości [...], w podobnym, jak twierdzi skarżąca stanie faktycznym i prawnym, należy wyjaśnić, iż istnienie jej w obrocie prawnym nie wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., chociażby już z tego powodu, iż nie stanowi ona dowodu, czy też nowej okoliczności, która istniała w dniu wydania decyzji, a nie była znana organowi, który orzekł nakaz rozbiórki, a tylko spełnienie obu tych warunków wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ( por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2002r. III RN 69/01, III RN 70/01, z dnia 6 marca 2002r., III RN 75/01- OSNA PIUS 2002, nr 7, poz. 401). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.