VII SA/Wa 394/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz ( spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2018 r. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę G. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa (obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju) z [...] grudnia 2017 r. (znak: [...]). Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2017 r. (nr [...]) o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją tego organu z [...] lipca 2013 r. (znak: [...]) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2013 r. uchylił decyzję Starosty [...] z [...] maja 2013 r. (nr [...]) o udzieleniu Gminie [...] zezwolenia na realizację inwestycji drogowej "Budowa dróg gminnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w m. J., gmina K. w części dotyczącej działki nr [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W piśmie z [...] lutego 2016 r. zatytułowanym "odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia", skarżąca domagała się uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. (nr [...]) odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] maja 2013 r. To postanowienie organu odwoławczego zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (prawomocny wyrok z 4 stycznia 2017 r., VIII SA/Wa 367/16). Zdaniem Sądu, organ nie dokonał prawidłowej oceny pisma skarżącej z [...] lutego 2016 r. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy to pismo należało potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (skarżąca zarzuciła, że nie brała udziału w tym postępowaniu). Wojewoda [...] w piśmie z [...] kwietnia 2017 r. wezwał skarżącą do udzielenia wyjaśnienia, czy pismo z [...] lutego 2016 r. stanowi wniosek o wznowienie postępowania zakończonego jego decyzją z [...] lipca 2013 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z potwierdzeniem przez skarżącą w piśmie z [...] kwietnia 2017 r., że domaga się wznowienia postępowania administracyjnego, organ zwrócił się do strony o wyjaśnienie, kiedy dowiedziała się o wydaniu decyzji Starosty [...] oraz Wojewody [...]. G. S. w odpowiedzi na to wezwanie podała, że o decyzji organu I instancji z [...] maja 2013 r. dowiedziała się [...] lutego 2016 r., natomiast "nie potrafi wskazać daty", kiedy dowiedziała się o decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, Wojewoda [...] postanowieniem z [...] lipca 2017 r. na podstawie art. 149 § 3 p.p.s.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z [...] lipca 2013 r. Organ stwierdził, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowania z dnia [...] lutego 2016 r. został złożony po upływie miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Zdaniem organu z akt sprawy wynika, że G. S. dowiedziała się o ostatecznej decyzji Wojewody z [...] listopada 2013 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej najpóźniej w dniu [...] września 2013 r. Skarżąca odebrała wówczas zawiadomienie Starostwa Powiatowego w [...] z [...] września 2013 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za grunty przejęte pod budowę drogi gminnej w miejscowości J., gm. K., realizowanej na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. W piśmie tym organ podał, że wymienioną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z [...] maja 2013 r. o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej "Budowa dróg gminnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w m. J., gmina K." w części dotyczącej działki nr [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ dodał, że z akt sprawy nie wynika, że o decyzji organu I instancji z [...] maja 2013 r. skarżąca dowiedziała się dopiero w dniu [...] lutego 2016 r. W dniu [...] czerwca 2013 r. zostało jej bowiem doręczone pismo tego organu z [...] czerwca 2013 r. informujące o wniesieniu przez M. B. odwołania od decyzji z [...] maja 2013 r. Co więcej, skarżąca w październiku 2014 r. również wniosła odwołanie od decyzji organu I Instancji. G. S. w zażaleniu na to postanowienie wniosła o jego uchylenie i zarzuciła, że nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że nie zachowała miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Strona podniosła, że organ I instancji, nie uwzględnił wytycznych WSA zawartych w wyroku z 4 stycznia 2017 r., VIII SA/Wa 367/16) odnośnie kwalifikacji jej pisma z 22 lutego 2016 r. Skarżąca stwierdziła, że dopiero z tego wyroku dowiedziała się, że "istnieją okoliczności mogące stanowić przyczynę wznowienia postępowania". Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez skarżącą postanowieniem z [...] grudnia 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidło wykonał wytyczne Sądu zawarte w wyroku z 4 stycznia 2017 r., VIII SA/Wa 367/16 i przyjął, że pismo skarżącej z 28 lutego 2016 r., zatytułowane "odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu" stanowi wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2013 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa powołał orzecznictwo sądowo-administracyjne dotyczące stosowania art. 148 § 2 k.p.a. i zawartego w tym przepisie sformułowania "strona dowiedziała się o decyzji". Minister podzielił stanowisko organu I instancji, że o kwestionowanej decyzji Wojewody [...] strona wiedziała już w dniu [...] września 2013 r., kiedy zostało jej doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogę. Z tego wynika, zdaniem organu, że określony w art. 148 § 2 k.p.a. miesięczny termin do wniesienia przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2013 r., upłynął dla skarżącej [...] października 2013 r. (z uwzględnieniem art. 57 § 4 k.p.a.). Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] lutego 2016 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. G. S. w skardze na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2017 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a. przez nieprawidłowe przyjęcie, że zachodzą podstawy do odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skarżąca podniosła, że jej prawa w postępowaniu zakończonym tą decyzją zostały naruszone (nie otrzymała zawiadomienia o wydaniu decyzji Wojewody), nie jest ona "profesjonalistą", zaś organ miał wątpliwości co do zasad liczenia terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. (ponieważ powoływał się na orzecznictwo). Te okoliczności, zdaniem strony, dostatecznie świadczą o tym, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Minister Inwestycji i Rozwoju (następca prawny Ministra Infrastruktury i Budownictwa) w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej "Budowa dróg gminnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...] i [...] w m. J., gmina K.", nie narusza prawa. Należy przypomnieć, że powodem odmowy wznowienia postępowania według organów obu instancji było niezachowanie przez skarżącą terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu stanowisko organu odnoszące się do niezachowania przez skarżącą terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. jest prawidłowe i dlatego skarga nie mogła być uwzględniona. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej który wydał decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Trzeba podkreślić, że przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji (postanowienia), której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji (postanowienia). Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu aktu i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła z którego pochodzi ta informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Z akt sprawy wynika, że o decyzji Wojewody [...] skarżąca dowiedziała się najpóźniej w dniu [...] września 2013 r., kiedy zostało jej doręczone zawiadomienie Starostwa Powiatowego w [...] z [...] września 2013 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za grunty przejęte pod budowę drogi gminnej w miejscowości J., gm. K.. W piśmie została zawarta informacja że wymienioną decyzją Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] z [...] maja 2013 r. o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej "Budowa dróg gminnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w m. J., gmina K. w części dotyczącej działki nr [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Należy jeszcze raz podkreślić, że nie jest konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy. Innymi słowy pojęcia "dowiedzenia się o decyzji" nie należy utożsamiać z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji (por. np. wyrok NSA z 18 września 2014 r. II OSK 674/13 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 8 kwietnia 2014 r. II SA/RZ 172/14 i powołane tam orzecznictwo - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl.). Wynika z tego, że organ prawidłowo przyjął, że skarżąca nie dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Ministrowi nie można zarzuć naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 k.p.a.), ponieważ podjął niezbędne czynności w celu ustalenia istotnych w tej sprawie okoliczności faktycznych, dotyczących początku biegu terminu do złożenia przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania. Na zakończenie należy wyjaśnić skarżącej, że powołanie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji orzecznictwa sądowego odnoszącego się do stosowania art. 148 § 2 k.p.a. nie oznacza, że ten przepis budzi wątpliwości interpretacyjne, ale miało na celu wyjaśnienie stronie motywów wydanego rozstrzygnięcia. Z kolei okoliczność, że G. S. nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody nie oznacza automatycznie, że organ jest obowiązany wznowić to postępowanie. To stanowisko skarżącej pomija całkowicie, że organ który wydał decyzję w ostatniej instancji wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia (art. 149 § 1 i § 2 k.p.a.), jeżeli stwierdzi, że zaistniała podstawa wznowienia (art. 145 § 1 k.p.a.) i strona występująca z poddaniem o wznowienie zachowała termin do jego złożenia, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W związku z tym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 powołanej ustawy.